[Γνώμη] Η επιφυλακτικότητα και η βιασύνη

Η αμφιθυμία του Μπαράκ Ομπάμα στο θέμα της αμερικανικής εμπλοκής στη Συρία είναι σωστή. Ο αμερικανός πρόεδρος, όμως, δεν βρήκε ποτέ το θάρρος να εξηγήσει αυτή την αμφιθυμία στους αμερικανούς πολίτες. Ελεγε και έκανε πράγματα που μέσα του ήξερε ότι δεν θα είχαν κανένα αποτέλεσμα, ή μάλλον είχαν το χειρότερο: η ρητορική του υπερέβαλε την πολιτική του.

Ωστόσοι, από τους Ρεπουμπλικανούς επικριτές του Ομπάμα λείπει η σύνεση της ίδιας τους της εμπειρίας. Επαναλαμβάνουν ανόητα το παράγγελμα «σκοπεύσατε, έτοιμοι, πυρ» για τη Συρία χωρίς να έχουν κανέναν λόγο να πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο θα έχει καλύτερα αποτελέσματα απ’ ό,τι είχε στο Ιράκ ή τη Λιβύη. Ανθρωποι που δεν ξέρουν πώς να βάλουν τάξη στο κέντρο της Βαλτιμόρης νομίζουν ότι ξέρουν πώς θα σώσουν το κέντρο του Χαλεπιού – κι αυτό από τον αέρα!

Προσωπικά θα συνταχθώ με την ηγέτη που δεν έχει το θάρρος να εκφράσει την ίδια του την αμφιθυμία από τους επικριτές που δεν έχουν γίνει πιο σοφοί από την εμπειρία τους. Η αμφιθυμία, όμως, δεν σημαίνει να μην κάνει κανείς τίποτα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να κάνουν πράγματα που θα κάνουν τη διαφορά. Για να πετύχουν κάτι τέτοιο, όμως, θα πρέπει να κοιτάξουν τους εχθρούς και τους συμμάχους τους στη Συρία με καθαρό βλέμμα.

Προς το παρόν το κυρίαρχο κλισέ είναι ότι η πονηρή αλεπού, ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, ξεγέλασε ακόμη μια φορά τους Αμερικανούς στέλνοντας στρατιώτες, αεροπλάνα και άρματα μάχης στη Συρία για να στηρίξει το καθεστώς του προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ και να πολεμήσει το Ισλαμικό Κράτος που τον απειλεί. Να ‘χαμε μόνο έναν πρόεδρο τόσο τολμηρό, τόσο σκληρό και τόσο έξυπνο!

Αλήθεια; Τότε ας σκεφτούμε το εξής: ας πούμε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κάνουν τίποτε αυτή τη στιγμή και ας αφήσουμε τον Πούτιν να βομβαρδίζει το Ισλαμικό Κράτος και να ενισχύει τον Ασαντ. Για πόσο πριν τον βάλει στόχο και ο τελευταίος σουνίτης μουσουλμάνος στη Μέση Ανατολή – για να μην πούμε για τους τζιχαντιστές;

Οι σουνίτες μουσουλμάνοι αποτελούν τη μεγάλη πλειονότητα στη Συρία. Είναι η κυρίαρχη θρησκευτική ομάδα στον αραβικό κόσμο. Στα μάτια τους, ο Πούτιν και η Ρωσία είναι αυτοί που προστατεύουν τον Μπασάρ αλ Ασαντ, έναν αλουίτη και εγκληματια πολέμου. Με την πολιτική που ακολουθεί ο Πούτιν αποξενώνει ολόκληρο τον σουνιτικό κόσμο, μεταξύ των οποίων είναι και οι ρώσοι μουσουλμάνοι.

Αλλά ας πούμε ότι γίνεται κάποιο θαύμα και οι Ρώσοι νικάνε το Ισλαμικό Κράτος. Ο μόνος τρόπος για να τους κρατήσουν ηττημένους είναι να τους αντικαταστήσουν με μετριοπαθείς σουνίτες. Ποιοι μετριοπαθείς σουνίτες θα συμμαχήσουν με τη Ρωσία ενώ βλέπουν τον Πούτιν σαν τον μεγαλύτερο υπερασπιστή του ανθρώπου που έχει σκοτώσει περισσότερους σουνίτες από οποιονδήποτε άλλο στον κόσμο, δηλαδή τον Μπασάρ αλ Ασαντ;

Ο Πούτιν φέρθηκε ανόητα πηγαίνοντας στη Συρία για να δείξει στους συμπατριώτες του ότι παραμένει παγκόσμια δύναμη. Τώρα έχει παγιδευτεί. Ο Ομπάμα και Τζον Κέρι πρέπει να τον αφήσουν στην παγίδα του για έναν μήνα και να τον βλέπουν να γίνεται ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του σουνιτικού κόσμου. Ο μόνος τρόπος για να βγει από την παγίδα ο Πούτιν είναι η αμερικανική βοήθεια και η επιβολή μιας πολιτικής λύσης στη Συρία. Κι αυτό θα συμβεί μόνο εάν οι Ρώσοι και οι Ιρανοί εξαναγκάσουν τον Ασαντ να παραιτηθεί και να εγκαταλείψει τη χώρα.