[Διαστάσεις] Συμβαίνουν και εις Παρισίους

^«Faire» (Κάνω): πέντε μόλις γράμματα συνθέτουν τον τίτλο του βιβλίου του Φρανσουά Φιγιόν που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα στη Γαλλία. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει το χρίσμα του κόμματός του για την προεδρία με βασικό επιχείρημα ότι εκείνος «κάνει», ενώ οι άλλοι «λένε». Εκείνος είναι αποφασισμένος να εφαρμόσει τις ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα του, ενώ οι άλλοι φοβούνται το πολιτικό κόστος. Και όχι μόνο αυτό, αλλά τις μεταρρυθμίσεις αυτές τις κατονομάζει από τώρα: κατάργηση του 35ώρου, σύνταξη στα 65, απογραφή των ξένων που κατοικούν στη Γαλλία, επιστροφή της στολής στις σχολικές αίθουσες. Απλά πράγματα, σταράτα, και πολύ δεξιά.

Ομως ο Φιγιόν δεν έχει καμιά ελπίδα να εκπροσωπήσει τη γαλλική Κεντροδεξιά στις προεδρικές εκλογές του 2017. «Αν πεις την αλήθεια για τις μεταρρυθμίσεις που θέλεις να κάνεις δεν θα κερδίσεις ποτέ την εξουσία, αλλά αν δεν την πεις δεν θα μπορέσεις ποτέ να τις κάνεις όταν αναλάβεις την εξουσία, κατά συνέπεια καμιά πραγματική μεταρρύθμιση δεν είναι δυνατή σε αυτή τη χώρα», λέει στη Φιγκαρό ένας πολιτικός που έχει βγει πια στη σύνταξη. Διαβάζοντάς τον, αισθάνεσαι λιγότερη μοναξιά: συμβαίνουν λοιπόν και εις Παρισίους. Οσο για τους διεκδικητές της ηγεσίας του ελληνικού κεντροδεξιού κόμματος δεν έχουν καν δίλημμα αν θα πουν την αλήθεια ή όχι για τις μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν. Απλώς δεν μιλούν καθόλου για μεταρρυθμίσεις. Ούτε ερωτώνται άλλωστε σχετικά. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι ποιον στηρίζει ο Κώστας Καραμανλής.

Οταν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις άφησαν να εννοηθεί προεκλογικά ότι θα προτιμούσαν να κερδίσει τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Δημοκρατία προσεβλήθησαν. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί η δεξιά Μέρκελ επενδύει στον αριστερό Τσίπρα και όχι στον δεξιό Μεϊμαράκη. Η εξήγηση ήταν απλή: το Βερολίνο, όπως και άλλες πρωτεύουσες, έχασε την εμπιστοσύνη του στην ελληνική Κεντροδεξιά μετά τον ανασχηματισμό που έκανε ο Σαμαράς τον Ιούνιο του 2014. Η εικόνα που προσφέρει αυτές τις ημέρες η Νέα Δημοκρατία, μια εικόνα ενός γερασμένου κόμματος όπου κυριαρχούν οι προσωπικοί ανταγωνισμοί και το ρήμα «κάνω» απουσιάζει, μοιάζει να τους δικαιώνει.