[Εμπιστευτικά] Tax and spend
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τα δυσάρεστα για τη ΝΔ είναι ότι η μάχη για την αρχηγία μάλλον δεν εμπνέει ενθουσιασμό στο ακροατήριο.
Τα ευχάριστα είναι πως όποιος κι αν εκλεγεί θα υποχρεωθεί να κάνει το ίδιο πράγμα: να εκπροσωπήσει όσους πλήττονται από την κυβερνητική πολιτική.
Θα μου πείτε ότι αυτή είναι εξ ορισμού η δουλειά της αντιπολίτευσης σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα.
Μόνο που για να την κάνει σωστά στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να πάρει σαφείς αποστάσεις από ένα Μνημόνιο που η ίδια η αντιπολίτευση ψήφισε το καλοκαίρι στα τυφλά, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Οχι επειδή η επιλογή της αποδοκιμάστηκε από τους ψηφοφόρους. Ούτε επειδή τους έπιασε κορόιδα ο Τσίπρας – ας πρόσεχαν!
Αλλά επειδή το ίδιο το περιεχόμενο του Μνημονίου το επιβάλλει.
Διότι τι είναι το τρίτο Μνημόνιο; Είναι ένα πρόγραμμα βασισμένο στην κατακόρυφη αύξηση της φορολογίας. Μια πρωτοφανής φοροκαταιγίδα.
Αυτό δεν επιβλήθηκε από τους δανειστές, ούτε συνέβη τυχαία. Αποτελεί σαφή και ομολογημένη επιλογή της κυβέρνησης ώστε να μην περικοπούν οι δημόσιες δαπάνες και να μην περιοριστεί το κράτος.
Μια τυπική αλλά παρωχημένη «αριστερή λογική» της δεκαετίας του ’70. Μαζεύεις από φόρους, κάνεις δημόσιες δαπάνες. Tax and spend.
Αυτή η επιλογή αφήνει ουσιαστικά αλώβητη την εκλογική πελατεία του ΣΥΡΙΖΑ που είτε ζει από το κράτος είτε δεν έχει πολλά πάρε δώσε με τη ΔΟΥ της περιοχής της. Δεν έχουν, δεν πληρώνουν κι ούτε πρόκειται να πληρώσουν.
Και μεταφέρει το βάρος στα κοινωνικά στρώματα που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της αντιπολίτευσης.
Τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα, τους συνταξιούχους, τους επαγγελματίες, τους αγρότες, τους μικρούς και μεγαλύτερους επιχειρηματίες, τον κόσμο της αγοράς. Οσους δηλαδή διατηρούν ακόμη κάποιο εισόδημα ή περιουσιακό στοιχείο. Τους «νοικοκυραίους» που λέγαμε παλιά.
Αυτοί θα πληρώσουν τον βαρύ λογαριασμό της χρηματοδότησης ενός «κοινωνικού» ή «πελατειακού» κράτους – ανάλογα πώς το βλέπει ο καθένας…
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν σκέφτηκαν να τους εκπροσωπήσουν το καλοκαίρι. Θα πρέπει τώρα να τους προατατεύσουν στην καταιγίδα και να αντιπαλέψουν μια πολιτική που τους στοχοποιεί. Ακόμη κι αν προκύπτει από ένα πρόγραμμα που τα ίδια κόμματα απερίσκεπτα ψήφισαν.
Αυτονόητο στη δημοκρατία, θα μου πείτε. Από τη στιγμή που μια κυβέρνηση εφαρμόζει μια πολιτική, τότε κάποιος οφείλει να εκπροσωπεί εκείνους που πλήττονται από αυτήν την πολιτική.
Είναι η ίδια συζήτηση που ανακυκλώνεται από το 2010. Θυμάστε διάφορους κουφιοκεφαλάκηδες που ζητούσαν από τη ΝΔ να συνδράμει τον Παπανδρέου για το Μνημόνιο ή που θεωρούσαν λύση την κυβέρνηση Παπαδήμου; Ε, ακόμη να βάλουν μυαλό!..
Και τουλάχιστον τότε δεν υπήρχε ακόμη Χρυσή Αυγή.
Google news
