[Αγιογραφίες] Κανιβαλισμός

Οι περισσότεροι την προτιμούν αμίλητη. Να υπάρχει στο φόντο σαν επικοινωνιακό αξεσουάρ του συζύγου της για να μπορούν να την επαινούν ως «διακριτική». Δεν χρειάζεται ούτε να εργάζεται ούτε να μιλά. Αρκεί να τεκνοποιεί και να χαμογελά.

Η Μπέττυ Μπαζιάνα δεν υπακούει σε αυτό το σεξιστικό στερεότυπο της Πρώτης Κυρίας. Φειδωλή με τη δημοσιότητα, αλλά όχι αθέατη, δεν έβαλε στον πάγο την επαγγελματική της σταδιοδρομία για να κάτσει σπίτι της και να «φωτοσυνθέτει» υπέρ του συζύγου της.

Η επιλογή της να διεκδικήσει και να πετύχει τον διορισμό της ως διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας ήταν πάντως βέβαιο ότι θα πυροδοτούσε κύμα καχύποπτων δημοσιευμάτων. Δεν μπορεί η ίδια να μην είχε επίγνωση του κινδύνου. Δεν μπορεί στ’ αλήθεια να πιστεύει την ευχή που της αποδίδεται ότι θέλει «να κριθεί γι’ αυτό που είναι, και όχι για τον σύζυγό της».

Αυτή είναι η σκληρή αλλά αυτονόητη συνθήκη σε κάθε δημοκρατία: Οσο περισσότερο δημόσιο είναι ένα πρόσωπο τόσο συστέλλεται η προστατευόμενη περιοχή της ιδιωτικής του ζωής. Τόσο ακάλυπτος μένει από την πολιτική ορθότητα.

Η Μπαζιάνα έχει υποστεί αυτή τη συνθήκη. Εχει υποστεί και την εξονύχιση της ακαδημαϊκής της επάρκειας και την αμείλικτη σημειολόγηση της επιλεκτικής εμφάνισής της στα επινίκια εκλογικά βράδια. Εχει υποστεί και το ξεκατίνιασμα για το πώς περνάει τις διακοπές της και το τρολάρισμα για το γεγονός ότι έδωσε στο παιδί της το όνομα ενός μάρτυρα της αριστερής μυθολογίας.

Ετσι είναι το παιχνίδι.

Η αλήθεια είναι ότι το κίτρινο φως της δημοσιότητας αυτού του είδους έχει στοχεύσει αλλά δεν έχει κάψει το ζεύγος Τσίπρα – Μπαζιάνα. Οι υπερβολές εις βάρος τους δεν έχουν φτάσει σε επίπεδο κανιβαλισμού – αν αναλογιστεί κανείς ότι ζούμε σε μία χώρα που έχει αντικρίσει μια πρωθυπουργική σύζυγο κρεμασμένη γυμνή στα περίπτερα. Και πάντως πρόκειται για υπερβολές που εκ του εκλογικού αποτελέσματος αποδείχτηκαν πολιτικά ατελέσφορες. Τίποτε απ’ όσα εκσφενδονίστηκαν εναντίον τους στην προεκλογική περίοδο – ούτε οι εξοχικές κατοικίες ούτε τα πάρτι ούτε τα ιδιωτικά σχολεία – δεν τους κόλλησε.

Ο τρόπος που έχει αντιδράσει στην πίεση η πρώτη φορά αριστερή Πρώτη Κυρία δεν είναι άμοιρος πολιτικού περιεχομένου. Οχι επειδή κατηγορείται ότι προκάλεσε εξώδικες απειλές εις βάρος ενός πολιτικά απροστάτευτου τέκνου, όταν μια αδέσποτη κάμερα παραβίασε μια ιδιωτική στιγμή της. Αλλά επειδή ο πολιτικός χώρος που την υπερασπίζεται αντιδρά κάθε φορά με αποτροπιασμό στις απόπειρες να μετρηθεί ο βίος της οικογένειας Τσίπρα με το αριστερόμετρο. Αντιδρά σαν μην θυμάται ποιος καταχράστηκε πρώτος ως πολιτικό όπλο τη μεζούρα της αριστερής ηθικολογίας.