[Διαστάσεις] Ενα αυθόρμητο τρανταχτό γέλιο

^«Ποια θα είναι η κατάσταση της Ελλάδας σε δύο χρόνια;» Με την ερώτηση αυτή ξεκίνησε το ντιμπέιτ ανάμεσα στον Γιάνη Βαρουφάκη και τον Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ που διεξήχθη προχθές το πρωί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ της «Μοντ». Ο πρώην υπουργός υποστήριξε ότι αν η συμφωνία της 13ης Ιουλίου εφαρμοστεί ως έχει, θα έχουμε μία από τα ίδια. Ο πρώην αρχηγός του Μάη βεβαίωσε ότι αν ορισμένες μεταρρυθμίσεις υιοθετηθούν πραγματικά, η πίεση του Μνημονίου θα μειωθεί. Η ουσιαστικότερη απάντηση σε αυτή την ερώτηση, όμως, δόθηκε λίγες ώρες αργότερα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Και δεν ήταν μια δήλωση, ούτε μια πρόβλεψη, αλλά ένα αυθόρμητο τρανταχτό γέλιο. Το γέλιο μερικών αμερικανών επενδυτών όταν άκουσαν τον Μπιλ Κλίντον να ρωτά τον έλληνα Πρωθυπουργό για την προοπτική των ξένων επενδύσεων στην Ελλάδα.

Ο νέος σκιώδης υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας, ο πολύ αριστερός Τζον ΜακΝτόνελ, δήλωσε χθες στο ραδιόφωνο του BBC ότι ο Μαρξ είναι και πάλι της μόδας. Μπορεί να συμφωνείς ή να διαφωνείς με τα συμπεράσματά του, είπε, αλλά η ανάλυσή του για τον καπιταλισμό είναι μοναδική. Πράγματι. Αλλά δεν φθάνει η θεωρία, χρειάζεται και η πράξη. Η επιστροφή του Μαρξ στην επικαιρότητα είναι πιθανότερο να βοηθήσει τον Κάμερον να διορθώσει τα λάθη του, παρά να οδηγήσει τον Κόρμπιν στην Ντάουνινγκ Στριτ. Ο Τσακαλώτος ξέρει απ’ έξω τον Μαρξ, αλλά αυτό δεν θα φέρει ξένες επενδύσεις.

Τι θα φέρει ξένες επενδύσεις; Η σωστή ιεράρχηση των προτεραιοτήτων. Ο οικονομολόγος Αρίστος Δοξιάδης επισήμαινε πριν από λίγους μήνες στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ότι το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το χρέος, στο οποίο φαίνεται ότι θα ρίξει όλο της το βάρος το επόμενο διάστημα η ελληνική κυβέρνηση. Δεν είναι ούτε οι ολιγάρχες, τους οποίους υπόσχεται να πολεμήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που χρειάζεται η χώρα είναι μεγαλύτερες επιχειρήσεις, ένα άλλο ρυθμιστικό πλαίσιο για τη λειτουργία τους, περισσότερα πειράματα με νέα επιχειρηματικά μοντέλα, περισσότερη καινοτομία που θα προέρχεται από τα πανεπιστήμια.

Πρωτοβουλίες, δηλαδή, που γίνονται δεκτές από τη μαρξιστική μας κυβέρνηση με ένα αυθόρμητο τρανταχτό γέλιο.