ΑΓΟΝΕΣ ΔΙΑΜΑΧΕΣ

Στις αρχές του 2000, η Ελλάδα ταλαιπωρήθηκε με το θέμα των ταυτοτήτων: οδηγηθήκαμε σε μια άγονη διαμάχη μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας, η οποία είχε σημαντικές – και απόλυτα αρνητικές – επιπτώσεις στο κυβερνητικό έργο.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, η αντίδραση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου στις αριστερές παρορμήσεις της νέας ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας για τη διδασκαλία των Θρησκευτικών στα σχολεία αναζωπυρώνει αιφνιδίως την υπόθεση αυτή.

Σε μια στιγμή που το βασικό μέλημα της κυβέρνησης θα έπρεπε να είναι η απαλλαγή από τις πολιτικές λιτότητας και η επιστροφή στην ανάπτυξη, η δημιουργία έντασης με την Εκκλησία είναι περιττή – και πάντως όχι χρήσιμη όταν πρέπει με κάθε τρόπο να προάγεται η κοινωνική ομοψυχία.

Ο Αρχιεπίσκοπος έχει αποδείξει ότι διαθέτει την τόλμη να υπερβαίνει τα εκκλησιαστικά κατεστημένα, εφόσον πεισθεί για την ειλικρίνεια των προθέσεων και τη χρησιμότητα μιας αλλαγής. Είναι δηλαδή ένας ουσιαστικός σύμμαχος όπως είναι και ένας προοδευτικά σκεπτόμενος ιεράρχης που έχει δείξει ιδιαίτερη ευαισθησία στη διάρκεια της κρίσης. Παρ’ όλ’ αυτά, η κυβέρνηση δεν φρόντισε να διαψεύσει από την πρώτη στιγμή φήμες για κατάργηση των Θρησκευτικών στα σχολεία – επιβαρύνοντας έτι περαιτέρω την ατμόσφαιρα στις σχέσεις με την Εκκλησία και δυσκολεύοντας ουσιαστικά τη θέση του Μακαριότατου.  

Σε κάθε περίπτωση, τέτοιες προθέσεις – όπως αυτές του υπουργείου Παιδείας – όσο και αν έχουν τη σύμφωνη γνώμη της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, δεν θα έπρεπε να δημοσιοποιούνται χωρίς να έχει προϋπάρξει διάλογος με την Εκκλησία. Διότι ο διάλογος παραμένει η μόνη διέξοδος στις άγονες διαμάχες. Και η κυβέρνηση, που άνοιξε ένα θέμα το οποίο δεν ήταν στην επικαιρότητα, οφείλει να αναλάβει την πρωτοβουλία για συνεννόηση.