ΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΜΕΣΑ

Την Κυριακή τελειώνει το τηλεοπτικό σκετς με τον μικρό Αλέξη με το σπασμένο αριστερό χέρι και τον οξυδερκή κηδεμόνα. Οπως τελειώνουν και όλα τα άλλα σποτ. Τελειώνουν επίσης τα «πάμε μπροστά» και τα «ακόμα πιο μπροστά». Τελειώνουν και τα «εμείς μπορούμε». Εν ολίγοις, τελειώνουν τα εύκολα, προεκλογικά λόγια: από τη Δευτέρα, η Ελλάδα θα είναι και πάλι αντιμέτωπη με τη σκληρή πραγματικότητα. 
Δεν έχει περάσει παρά ένας μήνας και μία εβδομάδα από την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου – που φαντάζει πια μακρινός, λόγω της «πολεμικής» προεκλογικής ατμόσφαιρας: ήταν τότε που ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ, σε μία σπάνια στιγμή εθνικής συνεννόησης, ψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο – για να τροφοδοτήσουν, αμέσως μετά, τις προεκλογικές εντάσεις. 
Τη Δευτέρα επιστρέφουμε στις 14 Αυγούστου. Για την ακρίβεια, οφείλουμε να επιστρέψουμε εκεί: η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστιες προκλήσεις. Από το Ασφαλιστικό ώς την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τα εμπόδια είναι πολύ μεγάλα, όπως και οι κίνδυνοι για την οικονομία και τους πολίτες. 
Τα κόμματα προτίμησαν τη σιωπή για τα πραγματικά προβλήματα, επιλέγοντας τη συνθηματολογία. Ομως, για παράδειγμα, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η οποία πρέπει να γίνει μέσα στο 2015 ώστε να αποφευχθεί το κούρεμα ομολογιούχων και καταθετών, προϋποθέτει την ύπαρξη μιας ισχυρής κυβέρνησης μακράς πνοής, που θα εμπνεύσει εμπιστοσύνη στους ξένους επενδυτές. Σε κάθε άλλη περίπτωση, χαμένοι θα είναι οι ψηφοφόροι της Κυριακής.
Η προεκλογική περίοδος ξοδεύτηκε – όπως κάθε φορά – σε πόλωση, αλληλοκαταγγελίες, μεγάλα λόγια και ανεδαφικές εξαγγελίες. Είναι η πολυτέλεια της δημοκρατίας – που πρέπει όμως να έχει ημερομηνία λήξης την επομένη των εκλογών. Ο,τι ειπώθηκε, ειπώθηκε. Ο,τι έγινε, έγινε προεκλογικά. Από Δευτέρα, τα κεφάλια μέσα!