Η Αριστερά στην Ελλάδα παρήγαγε - ιδίως στους πιο δύσκολους καιρούς - λεγεώνες μαρτύρων και ηρώων. Ελάχιστους ωστόσο ανέδειξε μακράς πνοής και ανθεκτικότητας πολιτικούς.
Ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Μανώλης Γλέζος και αναρίθμητοι άλλοι υπήρξαν παλικάρια που υψώθηκαν πάνω απ' τον θάνατο για τα ιδανικά τους. Δεν άσκησαν όμως ποτέ αληθινή ηγεσία, δεν χάραξαν γραμμή για την παράταξη την οποίαν ενέπνεαν.
Το τιμόνι της καθ' ημάς Αριστεράς κρατούσαν - ανέκαθεν σχεδόν - άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων.
Η γιουγκοσλαβική Εθνική Αντίσταση καθοδηγήθηκε από το σιδερένιο χέρι και το κοφτερό μυαλό του Γιόζιπ Μπρος Τίτο. Η ελληνική Αντίσταση αλέστηκε στις μυλόπετρες του Εμφυλίου, για τον οποίον μέγιστη ευθύνη φέρει ο αμετροεπής τυχοδιώκτης Νίκος Ζαχαριάδης. Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα είχε στην κορυφή του προσωπικότητες παγκόσμιας ακτινοβολίας όπως ο Γκράμσι, ο Τολιάτι, ο Μπερλινγκουέρ. Το ΚΚΕ αποδεχόταν τυφλά όποιον διόριζε η Μόσχα. Σιάντος, Γκρόζος, Κολιγιάννης, πρόσωπα που δεν είχαν ούτε κατ' ελάχιστον τα εφόδια για να ανταποκριθούν στον ιστορικό τους ρόλο. Οσοι χαρισματικοί προσχωρούσαν στην Αριστερά είτε τοποθετούνταν σε θέσεις τιμητικές - τουτέστιν διακοσμητικές - είτε ελέγχονταν ασφυκτικά και εξοντώνονταν από τον μηχανισμό.
Αποτέλεσμα των παραπάνω - και όχι μόνο - είναι η Αριστερά στην πατρίδα μας να χτίζει τον μύθο της πάνω σε μεγαλειώδεις πανωλεθρίες, κλεμμένες ή σπαταλημένες ευκαιρίες, πυρπολημένα όνειρα. Απ' την Ελεύθερη Ελλάδα του '44 στον Δεκέμβρη και στη Βάρκιζα. Απ' την Χαμένη Ανοιξη της δεκαετίας του '60 στη χούντα. Απ' την αντιδικτατορική πάλη στη λεηλασία των αριστερών συνθημάτων και στην ηγεμονία του Ανδρέα Παπανδρέου...
Γενιές αριστερών έζησαν αναπολώντας, μηρυκάζοντας, διυλίζοντας τα αίτια της κάθε ήττας τους. Και έζησαν, με τον τρόπο τους, καλά. Απάνω στρίγκλιζε η λατέρνα κι εκείνοι ανέλυαν, ανέλυαν, ανέλυαν...
Κερδίζοντας τις εκλογές τον Ιανουάριο, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της διακυβέρνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε αντιμέτωπος με την αδυσώπητη πραγματικότητα. Ακόμα και αν οι επικεφαλής του δεν είχαν διαπράξει παρ' ολίγον εγκληματικά σφάλματα, το όραμα της «πρώτης φοράς Αριστεράς» ταχύτατα θα ξεθώριαζε. Οι παραδείσιες ελπίδες που είχε ο ίδιος καλλιεργήσει νομοτελειακά θα διαψεύδονταν. Οι οπαδοί του θα απομαγεύονταν.
Γιατί; Διότι έτσι είναι η ζωή από καταβολής κόσμου. Οι μόνοι που μπορούν να κάνουν θαύματα είναι οι καλλιτέχνες.   
Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι - κατά τη γνώμη μου - ένα ον δικέφαλο. Ενας οργανισμός βαθιά διχασμένος. Οχι πολιτικά, στον άξονα Μνημονίου - αντιμνημονίου. Υπαρξιακά.
Το ένα κεφάλι του επιθυμεί διακαώς να παραμείνει στην εξουσία. Να εμπεδώσει σχέσεις, να κλείσει δουλειές, να γίνει συν τω χρόνω καθεστώς.
Το άλλο του κεφάλι - το πιο αγνό, το πιο ρομαντικό - ενδόμυχα ή υποσυνείδητα εύχεται να χαθούν οι εκλογές. Ετσι ώστε πολύ σύντομα να εξιδανικεύσει το εξάμηνο της «πρώτης φοράς Αριστεράς» και να ακολουθήσει τον δρόμο και τον τρόπο των ιδεολογικών του προπατόρων: την αέναη νοσταλγία.
Εάν οι κάλπες κάνουν το χατίρι στους ρομαντικούς, έως και μπλουζάκια βλέπω να κυκλοφορούν σε λίγα χρόνια με το πρόσωπο του Αλέξη φωτοστεφανωμένο.
Εάν η Ιστορία φανεί σκληρή με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον αναδείξει νικητή την Κυριακή, η μοίρα του θα είναι πιο θλιβερή και από τη μοίρα του πορτρέτου του Ντόριαν Γκρέι: θα ξεθωριάσει, θα μαραγκιάσει, σερνάμενος από διάψευση σε διάψευση και από συναλλαγή σε συναλλαγή. Θα τον γεράσουν πρόωρα οι χαμένες προσδοκίες του. Προτού καν ενηλικιωθεί.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από