[Μικρού μήκους] Τάκης Κανελλόπουλος

Τον Νοέμβριο του 1997 ήταν, στο αφιέρωμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Εισιτήριο φοιτητικό στο γκισέ. Η προβολή ξεκίνησε σε μια άδεια αίθουσα, όπου διακρινόταν ο κινηματογραφικός κριτικός Αλέξης Δερμεντζόγλου. Και ξαφνικά, οι πρώτες εικόνες από την έγχρωμη «Καστοριά» του Τάκη Κανελλόπουλου έτρεξαν στην οθόνη. «Από τα ψηλά βουνά στις πεδιάδες με τις ψηλές λεύκες ήρθε ένα ξημέρωμα ένας καβαλάρης πάνω σε ένα άλογο». 

Για έναν φοιτητή που ήθελε να κολακεύσει τον «κουλτουριάρη» μέσα του, ο Κανελλόπουλος ήταν μέσα στις πρώτες επιλογές, μαζί με τα ρόδια του Παρατζάνοφ και τους φωτισμούς του Κιούμπρικ. Από την πρώτη μετωπική σύγκρουση όμως, η κουλτούρα παραχώρησε τη θέση της στην ποίηση. «Oλα ησύχαζαν γύρω του, από τους παλιούς φίλους όλοι έφυγαν. Στέκεται τώρα μόνος, περιμένοντας ένα μαγικό σημάδι, κάποιο μαγικό κάλεσμα, ίσως ένα μακρινό τραγούδι για να τρέξει να τη βρει, να την ανταμώσει».  

Ποτέ δεν κατάλαβε εκείνος ο φοιτητής γιατί ο Κανελλόπουλος ανήκε – και θα ανήκει για πάντα – στο ίδιο αρχείο με τον Γιώργο Ιωάννου. Ο «λυρισμός» δεν τον έπειθε. Αλλά ήταν σίγουρα και οι δυο τους η Θεσσαλονίκη που κουβαλούσε χωρίς να την έχει ποτέ γνωρίσει. Δύο στρώματα συναισθηματικής γεωγραφίας σε ένα ψηφιδωτό που άλλαζε συνεχώς μορφές. Και η λιτότητα ως ηθική απαίτηση των δημιουργών. «Περπάτησε την πόλη με τις εβδομήντα δύο βυζαντινές εκκλησίες, τα αρχοντικά σπίτια τόσων αιώνων και ρωτούσε, έβλεπε τις πόρτες και σκεφτόταν από πού άραγε πέρασε».  

Αργότερα ήρθαν ο «Ουρανός», η «Παρένθεση», ο «Μακεδονικός γάμος» και η «Σόνια». Από το βιντεοκλάμπ του Γιάννη Ζαχόπουλου στην Π.Π. Γερμανού, άλλο ένα τοπόσημο της αισθηματικής αγωγής. «Οπως έπεφτε το βράδυ, μια αποκάλυψη έγινε μέσα του. Κατάλαβε σιγά σιγά, πως αυτό που ζητούσε, αυτό που έψαχνε, η ομορφιά που γύρευε, η νεράιδα ήταν η ίδια η πολιτεία. Η Καστοριά!».

Ο Τάκης Κανελλόπουλος πέθανε πριν από 25 χρόνια. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1990.