[Γνώμη] Δημοκρατικός σοσιαλισμός

Η ώρα της κάλπης, η ώρα της απόφασης από πλευράς πολιτών φθάνει  στην πλέον ιδιόρρυθμη εκλογική αναμέτρηση της μεταπολιτευτικής περιόδου. Και τούτο καθώς για πρώτη φορά δεν ψηφίζουμε κατά βάση πάνω σε κεντρικές εναλλακτικές πολιτικές, πάνω σε διαφορετικά προγράμματα μέτρων ή υποσχέσεων. Το κεντρικό προγραμματικό πλαίσιο είναι λίγο – πολύ δεδομένο. Είναι το τρίτο και επαχθέστερο Μνημόνιο που διαπραγματεύθηκε και υπέγραψε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Οι ρυθμίσεις αυτού του Μνημονίου πρέπει να εφαρμοστούν προκειμένου η Ελλάδα να βγει τελικά από την αιχμή της κρίσης, να αποφύγει το Grexit, να επανέλθει στην ευρωπαϊκή κανονικότητα. Παραδόξως όμως αυτό το γεγονός καθιστά και τις εκλογές αυτές ιδιαίτερα κρίσιμες για το μέλλον της χώρας. Γιατί ακριβώς θα αναδείξουν τις κυβερνητικές δυνάμεις και σχήμα που θα κληθούν να εφαρμόσουν το Μνημόνιο και να βελτιώσουν κάποιες από τις ασαφείς ακόμη ρυθμίσεις του στο μέτρο που μπορούν να βελτιωθούν. (Προσωπικά πιστεύω ότι στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ενωσης υπάρχουν πάντοτε διαπραγματευτικά περιθώρια, αρκεί κάποιος να ξέρει να τα αξιοποιήσει ευρηματικά.) Το έργο αυτό απαιτεί ευρύτερες πολιτικές συναινέσεις, πολιτική σταθερότητα, πολιτική προβλεψιμότητα που θα εμπεδώνει την αξιοπιστία της χώρας στο ευρωπαϊκό και ευρύτερο διεθνές πλαίσιο.

Προσπαθώ να σκεφθώ όσο πιο ορθολογικά γίνεται ποιο εκλογικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να διασφαλίσει τις συνθήκες αυτές. Η απάντησή μου είναι σαφής: κανένα αποτέλεσμα που θα έφερνε σε αυτοδυναμία ένα από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα με τις γνωστές θέσεις και πρακτικές, αλλά αντιθέτως ένα αποτέλεσμα που θα συρρίκνωνε τα δύο μεγάλα κόμματα και θα επέβαλλε την πολιτική της συναίνεσης, της συνεργασίας, της σύμπραξης με την ενίσχυση των μικρότερων, φιλευρωπαϊκών κομμάτων. Και για πολλούς και σημαντικούς λόγους θεωρώ ότι σημαντική στο μετεκλογικό τοπίο είναι η ενίσχυση της ελληνικής εκδοχής του δημοκρατικού σοσιαλισμού, του ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατικής Συμπαράταξης (εκτοπίζοντας από τη θέση αυτή το αίσχος της Χρυσής Αυγής). Πρώτα απ’ όλα, γιατί θεωρώ ότι στη σύντομη αυτή προεκλογική εκστρατεία ο χώρος αυτός άρθρωσε τον πλέον υπεύθυνο, ορθολογικό, μεταρρυθμιστικό, φιλευρωπαϊκό λόγο. Δεύτερον και ιδιαίτερα σημαντικό, γιατί το ΠΑΣΟΚ, συνεπικουρούμενο από τη ΔΗΜΑΡ και από Κινήσεις Πολιτών, συνιστά την πλέον σοβαρή και ελπιδοφόρα προσπάθεια για την ανασυγκρότηση της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα και την «αναμόρφωση του πολιτικού τοπίου της χώρας». Η αναμόρφωση αυτή είναι απολύτως αναγκαία. Συνιστά κραυγαλέα ευρωπαϊκή παραφωνία το γεγονός ότι στην Ελλάδα οι σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις είναι τόσο κατακερματισμένες. Τα όσα οδυνηρά ζήσαμε τους τελευταίους μήνες οφείλονται εν πολλοίς (και) στον κατακερματισμό αυτόν.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών