[Ενστάσεις] Εξτρεμιστικό Κέντρο!

Μια προσφιλής τακτική στην περιοχή της ελληνικής Αριστεράς (στην εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ που οδήγησε τη χώρα στο τρίτο Μνημόνιο, αλλά και στην εκδοχή του νέου ΣΥΡΙΖΑ, του αντιμνημονιακού και κρυπτοαντιμνημονιακού κατά την έκφραση του Ευάγγελου Βενιζέλου) είναι η προσπάθεια να μιλήσουν για τα προβλήματα με βάση προκάτ θεωρητικά σχήματα.

Οι οπαδοί αυτών των προσεγγίσεων έχουν βολευτεί με διάφορες λέξεις-καραμέλες, που χρησιμοποιούνται αφοριστικά. Οσοι στην πολιτική επικαλούνται την Ευρώπη, π.χ., αποκαλούνται φιλελεύθεροι, απαξιωτικά «φιλελέ», διότι πίσω από την επίκληση της ελεύθερης αγοράς, του ανταγωνισμού, της αριστείας, οραματίζονται την κοινωνική αδικία – ή παριστάνουν με το αζημίωτο το δεκανίκι εκείνων που είναι υπεύθυνοι γι’ αυτή.

Οι κακοί αυτοί άνθρωποι, οι φιλελέδες, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, είναι η πρώτη ύλη της σημερινής Ευρώπης που υπερασπίζει την κοινωνική αδικία. Ο βρετανός γκουρού μιας Αριστεράς της ρήξης, ο Ταρίκ Αλί, μιλώντας το 2013 σε εκδήλωση της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ (αυτής που μετά το τρίτο Μνημόνιο διαλύθηκε), εισήγαγε τον όρο «εξτρεμιστικό Κέντρο», την «κυβερνώσα πολιτική κάστα στην Ευρώπη» (στην Ελλάδα, τον όρο αυτόν τον οικειοποιήθηκαν αρκετοί, ορισμένοι τον απέδωσαν ως ακραίο Κέντρο). Στόχος αυτού του Κέντρου, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, είναι η διαιώνιση και η διεύρυνση της κοινωνικής ανισότητας.

Στην ανάλυση αυτή βρίσκεται η νέα τελεολογία μιας υπερβατικής, θρησκευτικής Αριστεράς: τυφλή υπακοή στον απώτερο στόχο που είναι η ανατροπή, καμία υποχρέωση κατανόησης των δεδομένων της πραγματικότητας, που έτσι κι αλλιώς είναι ιστορικές λεπτομέρειες. Σε αυτές τις λεπτομέρειες στούκαρε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αυτές τις λεπτομέρειες προσπαθεί να παρακάμψει ο προεκλογικός λόγος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Κρίνοντας από τις δημοσκοπήσεις, υπάρχουν ακόμη πολλοί οπαδοί αυτής της υπερβατικής Αριστεράς. Οχι μόνο όσοι προστατεύτηκαν, υπό την πελατειακή αιγίδα της απελθούσας κυβέρνησης, και δεν χρειάστηκε να προσκρούσουν σε αυτές τις λεπτομέρειες της Ιστορίας.