Μικροί εναντίον μεγάλων

Τι ενώνει τον Παναγιώτη Λαφαζάνη με τον Πάνο Καμμένο; Η τόλμη να ριχτούν πρώτοι στην προεκλογική αρένα και να πρωταγωνιστήσουν στα παρθενικά σποτ των κομμάτων τους. Για τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ η συνταγή με τον μικρό Αλέξη είναι δοκιμασμένη. Το πρώτο μέρος της, στις εκλογές του Ιανουαρίου, θεωρήθηκε όχι μόνο γούρικο αλλά και – κατά γενική και δημοσκοπική ομολογία – καθοριστικό για την οριακή είσοδο του κόμματος στη Βουλή. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για την περίπτωση του προέδρου της ΛΑΕ. Ο τελευταίος όχι μόνο κολύμπησε σε αχαρτογράφητα νερά, αλλά έσπασε τα δεσμά προβάλλοντας ενοχλητικά βιώματα στη μικρή οθόνη.

Η ιστορία δεν πηγαίνει πολύ μακριά. Ενα ζεστό πρωινό, στα μέσα του περασμένου Ιουλίου, το εναλλακτικό σχέδιο του Παναγιώτη Λαφαζάνη για έφοδο στο Νομισματοκοπείο είδε για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας. Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας έξω από την αίθουσα της Γερουσίας στη Βουλή, όπου συνεδρίαζε η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ – για μικρό αριθμό εμφανίσεων αφού η διάσπαση παραμόνευε – ο Παναγιώτης δεν έκρυψε τη δυσφορία του. «Μα είναι δυνατόν; Αυτά είναι ανεπίτρεπτα πράγματα!» είχε πει τότε, εμφανώς απαυδισμένος, σε μικρό πηγαδάκι δημοσιογράφων. Ηταν μία από τις σπάνιες φορές που είχε την ευκαιρία κανείς να δει τον πάντα χαμηλών τόνων και ευγενή βουλευτή τότε του ΣΥΡΙΖΑ να χάνει την ψυχραιμία του.   

ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ. Στους δύο μήνες που μεσολάβησαν, ο Λαφαζάνης μετέτρεψε τον εκνευρισμό σε αυτοσαρκασμό. Με τη βοήθεια της επικοινωνιακής ομάδας της ΛΑΕ επένδυσε στην επικινδυνότητα και την αποδόμησε, χρησιμοποιώντας απλώς χιούμορ. Πήρε το ταξί με προορισμό το Νομισματοκοπείο, χαμογέλασε με νόημα στον φακό και έγινε το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της προεκλογικής περιόδου στον χώρο της πολιτικής διαφήμισης. Τη συνταγή δοκίμασε και ο «οικονομικός εγκέφαλος» της ΛΑΕ, μιμούμενος τον Σταύρο Θεοδωράκη ως δημοσιογράφο. Σε ένα σκηνικό βγαλμένο από το κόνσεπτ της εκπομπής «Πρωταγωνιστές», ο Κώστας Λαπαβίτσας υποστηρίζει ότι δεν θα πεινάσουμε αν φύγει η Ελλάδα από το ευρώ.

Χιούμορ ή σοβαροφάνεια; Κωμωδία ή τραγωδία; Να γελάσουμε γιατί χανόμαστε ή η συγκυρία δεν ενδείκνυται για γέλια παρά μόνο για κλάματα; Προς το παρόν και μέχρι το πέρασμα στο παραβάν της κάλπης, τα διλήμματα βασανίζουν πρωτίστως τους επικοινωνιολόγους των κομμάτων. Τα συμπεράσματα αντιθέτως ανήκουν αποκλειστικά στους ψηφοφόρους-θεατές. Εως τώρα, πάντως, τα μεγάλα κόμματα φαίνεται να ακολουθούν την πεπατημένη οδό διστάζοντας να κάνουν το παραπάνω βήμα. Για παράδειγμα, πρώτη φορά από το 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε μονότονα μονοπάτια. Ο εγκλωβισμός των δύο πρώτων διαφημιστικών σε πρόσωπα που επαναλαμβάνουν κοινοτοπίες, καταλήγοντας στο αυτοαναιρούμενο συμπέρασμα «συμφέρον όλων μας να μην υπάρχουν συμφέροντα», δεν θυμίζει τις προηγούμενες καμπάνιες. Αντίθετα, η δεύτερη σειρά με τις καρτέλες και τα μηνύματα «ξεμπερδεύουμε με τις κουμπαριές της διαφθοράς», τα οποία ξεκάθαρα στοχεύουν τον γαλάζιο αντίπαλο, προσδίδουν στη διαφημιστική αναμέτρηση μια εσάνς ντέρμπι.

ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ. Η ΝΔ από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης διαθέτει μεγαλύτερη ποικιλία. Η προσπάθεια να υιοθετήσει τον χειμαζόμενο – και ξεχασμένο – ιδιωτικό τομέα είναι ικανή να αποφέρει καρπούς. Οι απολύσεις βέβαια των συναδέλφων της ιδιωτικής υπαλλήλου Λίνας δεν είναι εφικτό, όπως προβάλλεται στο πρώτο σποτ, να πραγματοποιήθηκαν όλες λόγω capital controls. Πρόκειται εξάλλου για ένα φαινόμενο πενταετούς διάρκειας στην Ελλάδα, επί κυβερνήσεων στις οποίες συμμετείχε και η ΝΔ. Τα δύο βασικά συνθήματα «Η Ελλάδα μπροστά» και «Ολοι μαζί ανοίγουμε τον δρόμο» έχουν σαφείς στοχεύσεις στην εκλογική πίτα και συγκεκριμένα στους πολίτες που αναζητούν τη σταθερότητα μέσω συνεργασιών.

ΤΟ ΤΡΟΛΑΡΙΣΜΑ. Στον αντίποδα, τα μικρότερα κόμματα έχουν επιστρατεύσει όλη τη φαντασία, τον αυτοσαρκασμό, το τρολάρισμα του αντιπάλου και την προβολή κορυφαίων στελεχών. Εχουν αναζητήσει κάθε είδους τεχνάσματα – μέχρι και νεκρούς έχουν αναστήσει – προκειμένου να κερδίσουν το ενδιαφέρον του εκλογικού σώματος. Η επιτυχία τους άλλωστε δεν αποκλείεται να φέρει, εκτός από κομματικούς επαναπατρισμούς, και κέρδη από την ανεξάντλητη δεξαμενή των αναποφάσιστων. Οπως για παράδειγμα Το Ποτάμι, το οποίο προχώρησε στην ελληνική εκδοχή της ταινίας «Αντίο Λένιν». Με τίτλο «Από το κώμα στα παλιά κόμματα» ένας πατέρας ξυπνάει ύστερα από έξι χρόνια. Τα παιδιά του προσπαθούν να του περιγράψουν τι σημαίνει ΕΝΦΙΑ και Μνημόνιο, πως συγκυβέρνησαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ αλλά και πως έκλεισαν οι τράπεζες επί ΣΥΡΙΖΑ. Το σοκ του ανθρώπου της προμνημονιακής Ελλάδας είναι τέτοιο που πέφτει ξανά σε λήθαργο.

Το ΚΚΕ ακολουθεί πιστά τα βήματα του ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης περιόδου, με απώτερο σκοπό να κερδίσει τους απογοητευμένους ψηφοφόρους του.

ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ. Παρ’ όλα αυτά, το φιλοθέαμον κοινό αναμένει με ενδιαφέρον την κορύφωση της εκλογικής μάχης. Κουμουνδούρου και Συγγρού θα αξιοποιήσουν στις καμπάνιες τους τους δύο πολιτικούς αρχηγούς;  Θα δούμε τον Αλέξη Τσίπρα να «τσαλακώνεται» όπως ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη σε κόντρα ρόλο του Πάνου Καμμένου; Μένει να φανεί. Σε κάθε περίπτωση, τις εντυπώσεις το τελευταίο 24ωρο κερδίζει η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Τα σενάρια που φούντωναν τις προηγούμενες ημέρες για εμφάνισή της σε σποτ επιβεβαιώθηκαν. Διακωμωδεί το επεισόδιο με τον βενζινά στην Αιδηψό κρατώντας έναν γρύλο στο χέρι, και απαντά σε έναν νέο που διαβάζει το πόρισμα της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους, ξεκινώντας από την ατάκα που άφησε εποχή στη συνέντευξή της στον Σκάι – «τι είπατε;». Φυσικά επαναλαμβάνει και το «αθέμιτο, παράνομο, επονείδιστο, επαχθές και μη βιώσιμο» χρέος.