Ηταν το καυτό μεσημέρι της 20ής Αυγούστου, όταν κυβερνητικά και κομματικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εκλήθησαν εσπευσμένα στη Βουλή από τον Αλέξη Τσίπρα. Η επιλογή των προσώπων που μετείχαν στην εν λόγω σύσκεψη, στην οποία ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε την απόφασή του να προχωρήσει σε εκλογές (παρότι, σύμφωνα με μια γραμμή πληροφόρησης, μέχρι εκείνη την ώρα υπήρχαν διαβεβαιώσεις ότι κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν) δεν ήταν ακριβώς θεσμική. Συνδεόταν περισσότερο με τις ισορροπίες εντός του κόμματος. «Είσαι κυρίαρχος. Πήγαινε τώρα σε εκλογές και θα πάρεις 40%!» ήταν η άποψη των στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα, η οποία και επικράτησε. Η άλλη άποψη που εκφράστηκε από στελέχη των 53 ήταν ότι το Συνέδριο έπρεπε να προηγηθεί των εκλογών. Κάποιοι προειδοποίησαν ότι η διάσπαση δεν θα αφορούσε μόνο την Αριστερή Πλατφόρμα και ότι θα ακολουθούσαν μαζικές αποχωρήσεις που θα διέλυαν το κόμμα.

Πλέον, αυτά αφορούν τα ενδοοικογενειακά του ΣΥΡΙΖΑ την επομένη των εκλογών. Ο Τσίπρας έπαιξε τη ζαριά και την ίδια ημέρα ανακοίνωσε την παραίτηση της κυβέρνησής του. Μόνο που προκήρυξε τις εκλογές υπολογίζοντας τις μετρήσεις τις οποίες είχε δει μετά το δημοψήφισμα και έδιναν στον ίδιο ποσοστά αποδοχής άνω του 60% και στο κόμμα του την πιθανότητα να πιάσει το όνειρο της αυτοδυναμίας. Σε αυτό, εξάλλου, πίστευε και τις πρώτες ημέρες μετά την προκήρυξη των εκλογών το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Ηταν θέμα ημερών να αλλάξουν ρότα και να αρχίσουν να μιλούν, αν και όχι ανοιχτά, για μετεκλογικές συνεργασίες.

Στον δρόμο προς την τελευταία εβδομάδα των εκλογών, η Κουμουνδούρου αλλάζει τροπάριο. Η συζήτηση για τις μετεκλογικές συνεργασίες που κυριαρχεί στην ατζέντα των άλλων κομμάτων και κυρίως η επίθεση φιλίας του Βαγγέλη Μεϊμαράκη προς τον Τσίπρα βλάπτουν σοβαρά τη συσπείρωση και τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο πρώην πρωθυπουργός ξορκίζει τα σενάρια μεγάλου συνασπισμού και ξαναπαίζει το χαρτί της χαμένης αυτοδυναμίας.
Ομως, προβληματισμός επικρατεί στην Κουμουνδούρου για την επόμενη μέρα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές και βρεθεί με μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που θα αριθμεί, για παράδειγμα, 120 βουλευτές (πολλοί εκ των οποίων θα προέρχονται από την ομάδα των 53), δεν είναι βέβαιο ότι θα ελέγχεται πλήρως από τον Τσίπρα και, άρα, ότι θα είναι συμπαγέστερη της προηγούμενης. Καθόλου βέβαιο δεν είναι ακόμη ότι οι 53 θα δώσουν τις ευλογίες τους για μετεκλογικές συνεργασίες με Το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ (για τη ΝΔ ούτε λόγος).
Η πραγματικότητα όμως πιέζει. Τα καυτά θέματα που έχει μπροστά της η επόμενη κυβέρνηση ήδη από τον Οκτώβριο και αφορούν τη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού και τη βέβαιη νέα μείωση των συντάξεων, τη φορολόγηση των αγροτών, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και την επέκταση της εφαρμογής του ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο απαιτούν ευρύτερες συναινέσεις και πλειοψηφίες. Με απλά λόγια, δεν αρκεί μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία 165 ή 175 βουλευτών, η οποία, όπως έχει αποδείξει η ζωή και η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη, μπορεί να εξαερωθεί με ταχύτητα φωτός και, πάντως, δεν έχει ορίζοντα τετραετίας.
Ο «σοφός»
Οι πληροφορίες επιμένουν ότι εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα, ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι πρωθυπουργός. Κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει, όμως, άλλα σενάρια που θα προκύψουν από τις μετεκλογικές συνεργασίες. Οπως το να προταθεί ο «σοφός» Γιάννης Δραγασάκης για τη θέση του πρωθυπουργού, πρόσωπο που θα αποδέχονταν πιο εύκολα τόσο στη ΝΔ όσο και στο ΠΑΣΟΚ και στο Ποτάμι. Ο πρώην αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης θεωρείται πιο μετριοπαθής από τον Τσίπρα και είναι αυτός που συνομιλεί με τους τραπεζίτες και τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος. Θα μπορούσε να προσφερθεί ως... θυσία από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να μη φθαρεί ο ίδιος προσωπικά από την εφαρμογή σκληρών μνημονιακών μέτρων. Ο Δραγασάκης επιμένει ότι δεν έχει σκεφτεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εμφανίζεται ωστόσο περισσότερο ανοιχτός στις συνεργασίες δηλώνοντας ότι οι ιδεολογικές διαφορές υφίστανται, αλλά ότι αυτό δεν σημαίνει πως «δεν υπάρχουν θέματα στα οποία μπορεί και πρέπει να υπάρξει συναίνεση και συνεργασία, όπως η διαπραγμάτευση για το χρέος».
Σύμφωνα με μια γραμμή πληροφόρησης, ο Δραγασάκης και ο Γιώργος Σταθάκης θα μπορούσαν να είναι τα πρόσωπα που θα συμμετείχαν ως υπουργοί σε έναν ενδεχόμενο μεγάλο συνασπισμό, σε περίπτωση κατά την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ τερμάτιζε δεύτερος και ο Τσίπρας αποφάσιζε είτε να προσφέρει ψήφο ανοχής είτε να μετάσχει μόνο με λίγους υπουργούς στην κυβέρνηση. Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, άλλωστε, φέρεται να έχει δώσει διαβεβαιώσεις στους ευρωπαίους εταίρους ότι εφόσον κερδίσει τις εκλογές θα αναζητήσει ευρείες συνεργασίες, οι οποίες θα είναι πλέον προσανατολισμένες προς το Κέντρο.
Οι εξωκοινοβουλευτικοί
Τούτων δοθέντων, κάποιοι στην πολιτική αγορά είδαν την τοποθέτηση του Νικηφόρου Διαμαντούρου στην κορυφή του ψηφοδελτίου Επικρατείας του Ποταμιού και ως κλείσιμο του ματιού ότι ο πρώην Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής θα μπορούσε να είναι επίσης υποψήφιος για τη θέση του πρωθυπουργού. Το όνομά του είχε παίξει, εξάλλου, και απέναντι στον Λουκά Παπαδήμο τον Νοέμβριο του 2011.
Υπό αυτό το πρίσμα, υποψήφιος θα μπορούσε να είναι και ο Παναγιώτης Πικραμμένος, υπηρεσιακός πρωθυπουργός του 2012. Ή, ο Γιώργος Προβόπουλος. Ο πρώην διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, άνθρωπος του Γιώργου Σουφλιά, διατηρεί άριστες σχέσεις τόσο με τον Προκόπη Παυλόπουλο όσο και με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Εσχάτως, μάλιστα, είχε στρατολογηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθεια του Τσίπρα να ενοχλήσει τον Γιάννη Στουρνάρα. Και ο νυν διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος θα μπορούσε να είναι πρωθυπουργός την επόμενη μέρα, συνεχίζοντας την παράδοση του Ξενοφώντα Ζολώτα και του Λουκά Παπαδήμου. Ομως, με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών σε εκκρεμότητα και δεδομένων των καλών σχέσεων που έχει χτίσει ο Γιάννης Στουρνάρας με τη Φρανκφούρτη, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η ΕΚΤ θα δεχόταν να  αντικαταστήσει τον Στουρνάρα σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία με έτερο κεντρικό τραπεζίτη αμφίβολης προέλευσης και αποτελεσματικότητας.
Η εφαρμογή του Μνημονίου
Δεν θα φωνασκούσε σε ένα τέτοιο σενάριο ο ΣΥΡΙΖΑ ότι άλλον πρωθυπουργό επέλεξε ο λαός και άλλος επιβάλλεται; Ολα είναι πιθανά. Αυτή τη φορά, όμως, όλα είναι και διαφορετικά. Είναι η πρώτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια που η χώρα οδεύει σε εκλογές και όλα τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου έχουν «λερώσει» τα χέρια τους με ένα Μνημόνιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις συνεργασίες την επομένη των εκλογών, έστω σε ένα προγραμματικό πλαίσιο βασικών αρχών όπως η παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη και στην Ευρωπαϊκή Ενωση.
Το βέβαιο είναι ότι τόσο ξένοι όσο και εγχώριοι παράγοντες, αν δεν επιθυμούν νίκη Τσίπρα, επιδιώκουν σε κάθε περίπτωση τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στο επόμενο κυβερνητικό σχήμα. Και αυτό διότι οι πιέσεις που θα προκαλέσει η εφαρμογή του προγράμματος θα είναι τόσο μεγάλες ώστε απαιτείται η συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου το πρόγραμμα να μην είναι καταδικασμένο. Με απλά λόγια, δεν είναι μόνο ότι ο Τσίπρας διαπραγματεύτηκε και έφερε το τρίτο Μνημόνιο και, άρα, πρέπει ο ίδιος να το εφαρμόσει και να αναλάβει το πολιτικό κόστος που του αναλογεί. Κυρίως είναι ότι η συμμετοχή του στην κυβέρνηση διασφαλίζει πως θα υπάρχει ένα αριστερό ανάχωμα στις οξείες αντιδράσεις, που αναπόφευκτα θα προκληθούν.
Δεξιές εφεδρείες
Και αν αυτή που θα τερματίσει πρώτη είναι η ΝΔ; Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης έχει δηλώσει την ετοιμότητά του να κάνει πίσω από την πρωθυπουργική καρέκλα στο όνομα της συναίνεσης και εφόσον απαιτηθεί από τον Τσίπρα, ως προϋπόθεση για τη συμμετοχή του σε κυβερνητικό σχήμα. Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος θα μπορούσε να παίξει, σε αυτή την περίπτωση, ως πρωθυπουργός που θα είχε τη συναίνεση και του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Αβραμόπουλος έχει καλές σχέσεις και βρίσκεται σε επαφή με τον Μεϊμαράκη, ενώ ποτέ δεν έκρυψε ότι διατηρεί διαύλους με την Κουμουνδούρου, παρότι η υπόθεση της Προεδρίας της Δημοκρατίας δεν είχε αίσιο τέλος. Ο έλληνας επίτροπος για τη Μετανάστευση, άλλωστε, είναι από τους πρώτους που έχουν μιλήσει για την ανάγκη κυβέρνησης εθνικής ενότητας, την εποχή που ο Αντώνης Σαμαράς σήκωνε την αντιμνημονιακή παντιέρα και η όποια συνεννόηση ήταν εκτός της επίσημης κομματικής γραμμής.
Τελευταίος, αλλά όχι λιγότερο σημαντικός, ο Κώστας Καραμανλής. Δεν αποτελεί μυστικό ότι οι δίαυλοι του πρώην πρωθυπουργού με τον Αλέξη Τσίπρα είναι ανοιχτοί εδώ και καιρό. Το φλερτ επισφραγίστηκε με τον καλύτερο τρόπο, με την επιλογή του Προκόπη Παυλόπουλου για το προεδρικό αξίωμα. Πώς θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να αρνηθεί την τοποθέτηση στο πρωθυπουργικό αξίωμα του ανθρώπου που είχε προκρίνει ως πρώτη επιλογή για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας; Δύσκολα. Το πρόβλημα είναι ότι σε ένα τέτοιο σενάριο αυτός που θα αρνιόταν θα ήταν μάλλον ο Καραμανλής, που δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θέλει να εμπλακεί σε νέες περιπέτειες και μάλιστα στην εφαρμογή του πιο σκληρού Μνημονίου.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από