[Μικρού μήκους] Θέατρο μέσα στο θέατρο

Το στόρι πρώτα για όσους έφτασαν καθυστερημένοι στην αίθουσα. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου, Στάθης Λιβαθινός, ανακοινώνει δημοσίως ότι το Διοικητικό Συμβούλιο απέρριψε πρότασή του για Τμήμα Σκηνοθεσίας στη Δραματική Σχολή. Μια ιδέα, παρεμπιπτόντως, που κρατάει από τη δεκαετία του 1950 και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της θεατρικής εκπαίδευσης. Μία ημέρα αργότερα το ΔΣ τον κατηγορεί για δίψα εξουσίας και αλαζονεία, σαν να βλέπει στο πρόσωπό του ήρωα σαιξπηρικής τραγωδίας. Επισήμως λέγεται διαφοροποίηση, ανεπισήμως λέγεται «θέατρο μέσα στο θέατρο».

Σε πείσμα των εντυπώσεων, η ρήξη στην πρώτη σκηνή της χώρας δεν είναι υπόθεση προσώπων. Δεν μονομαχεί ο Λιβαθινός με τον πρόεδρο Παπαγεωργίου ή τον αντιπρόεδρο Κατζουράκη ούτε κρατάει τα μπόσικα η Αμαλία Μουτούση, ως μέλος του ΔΣ. Το αίμα των παρασκηνίων δεν έχει βάθος: είναι μόνο η επιφάνεια. Και οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν είναι η αιτία αλλά το σύμπτωμα. Μιας αχαρτογράφητης – ακόμη! – επικράτειας, όπου δεν έχουν οριοθετηθεί επαρκώς οι αρμοδιότητες των κέντρων εξουσίας.

Ακόμη κι αν είναι τρέλα, έχει τη μέθοδό της: «Αναδιάρθρωση του θεσμικού πλαισίου των Κρατικών Θεάτρων και της Λυρικής Σκηνής, με στόχο την οικονομική διαφάνεια και τον περιορισμό των υπερεξουσιών του καλλιτεχνικού Διευθυντή» (παρακαλώ, τα κεφαλαία να μείνουν ανέπαφα, καθότι το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό δεν σηκώνει ερασιτεχνισμούς). Η πρόταση ήταν εκεί από τις περασμένες εκλογές και ασκούσε επιρροή από την κουίντα. «Υπερεξουσίες» που λένε και στην αργκό: το άλλο όνομα για την ενέργεια που τοκίζουν στον πολιτισμό οι «θετικοί άνθρωποι» όπως ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, ο Λευτέρης Βογιατζής, ο Γιάννης Χουβαρδάς.

Η πρόταση εκείνη ξεχάστηκε λόγω κεκτημένης ταχύτητας, δημοψηφίσματος και capital controls. Ξαναβρίσκει την ψυχή της στην εκκίνηση της θεατρικής σεζόν, όταν οι συγκρούσεις επιβάλλουν την ατζέντα και η πρώτη σκηνή της χώρας κινδυνεύει να καταλήξει πηγή ατέρμονος κουτσομπολιού. Με διαστάσεις επιδημίας, αν σκεφτεί κανείς ότι η πρεμιέρα της διοίκησης στο ΚΘΒΕ καπελώθηκε από κατηγορίες για υπέρογκες αμοιβές (εις βάρος του πρώην διευθυντή, Γιάννη Βούρου) και για «αριστεροφασιστολαϊκισμό» (εις βάρος του νυν, Γιάννη Αναστασάκη).

Σε αυτό το θέαμα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνει πάντως ο ρόλος του κομπέρ. Ο καταλύτης των εξελίξεων δεν είναι άλλος από το (πρώην) υπουργείο Πολιτισμού, που διόρισε δίπλα στον – υπερκομματικό, κατά τεκμήριο – Λιβαθινό ένα Διοικητικό Συμβούλιο με αναφορές στην Κουμουνδούρου. Το ίδιο, άλλωστε, ήταν που ζήτησε να ανασταλεί η δημιουργία Τμήματος Σκηνοθεσίας στο Εθνικό, όπως αποκαλύπτεται στη δημόσια επιστολή του ΔΣ. Και το ίδιο που αναζητούσε εναγωνίως τον «νέο Κουν» ή τον «νέο Μινωτή» ως προμετωπίδα του οράματός του. Για την ώρα, θα αρκεστούμε σε επαρχιώτικο μπουλβάρ. Οπως μπαίνετε, πρώτη πόρτα αριστερά.