Ποιος νίκησε στο ντιμπέιτ;

Σχεδόν έξι χρόνια μετά το τελευταίο ντιμπέιτ στην Ελλάδα, οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων διασταύρωσαν τα ξίφη τους στη χθεσινή τηλεμαχία. Οι συντάκτες των «ΝΕΩΝ» κρίνουν την τρίωρη τηλεοπτική αναμέτρηση και αποφαίνονται ποιος, κατά τη γνώμη τους, κέρδισε τις εντυπώσεις της βραδιάς

ΒΟΥΛΑ ΚΕΧΑΓΙΑ
Ισοπαλία μεταξύ «μικρού» και «μεγάλου»
Η αλήθεια ή η ορθότητα μιας κατάστασης αποδεικνύεται μέσω του αποκλεισμού της αντίθετής της ως λανθασμένης. Στο χθεσινό ντιμπέιτ δεν κέρδισε πόντους όποιος στην προσπάθειά του να μην υποπέσει σε λεκτικό ατόπημα κινήθηκε περιχαρακωμένος σ’ ένα μοντέλο προσχεδιασμένων απαντήσεων. Δεν είναι ούτε ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ούτε ο Σταύρος Θεοδωράκης οι κερδισμένοι της αναμέτρησης. Δεν κέρδισε όποιος εμφανίστηκε σταθερός μεν, αλλά σε απόψεις που παραπέμπουν σε κάτι παρωχημένο και παλαιοκομματικό. Δεν είναι επομένως ούτε ο Δημήτρης Κουτσούμπας ο νικητής του χθεσινού ντιμπέιτ. Δεν κέρδισε επίσης όποιος υπέπεσε στον πειρασμό να αναμετρηθεί με τον αντίπαλό του εκτός κανόνων παραβιάζοντας τους όρους που ο ίδιος καθόρισε, υποκύπτοντας σ’ ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών της λαϊκής Δεξιάς. Ούτε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ούτε ο Πάνος Καμμένος ανήκουν στους κερδισμένους. Ποιοι απομένουν; Φώφη Γεννηματά και Αλέξης Τσίπρας. Ο δεύτερος δεν έχασε, άρα έχει ουσιαστικό κέρδος από τη χθεσινή του εμφάνιση. Η πρώτη κρατήθηκε στο ύψος των περιστάσεων – κι ενώ προκλήθηκε, απέφυγε να ρίξει τον Παπανδρέου στον Καιάδα της Ιστορίας. Ισοπαλία μεταξύ ενός «μικρού» κι ενός «μεγάλου».

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
Τα κέρδη έμειναν στην ΕΡΤ
Αν ο βασικός στόχος για έναν πολιτικό αρχηγό σε ένα ντιμπέιτ είναι να αποφύγει τη μεγάλη γκάφα και, πολύ περισσότερο, να μην παρουσιάσει μια εικόνα που ανατρέπει την προεκλογική στρατηγική του, τότε και οι επτά αρχηγοί μπορούν να αισθάνονται ότι τα κατάφεραν και κράτησαν τις γραμμές τους. Από τα πρώτα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πιθανολογώ ότι σήμερα στις παρέες συζητούν περισσότερο για τον Μάκη Γιομπαζολιά – ο παλαίμαχος δημοσιογράφος πρωταγωνίστησε σε μια αναδρομή στα 80s «για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι». Πολιτικά κέρδη, όμως, αποκόμισε κυρίως ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης, όχι γιατί εξέπληξε με την παρουσία του ή αιφνιδίασε τον αντίπαλό του, αλλά επειδή δεν σκόραρε ο Αλέξης Τσίπρας. Εάν το τηλεοπτικό κοινό προεξοφλούσε μια υπεροχή του πρώην πρωθυπουργού, αυτή δεν καταγράφηκε με σαφήνεια. Τον Μεϊμαράκη είναι προφανές ότι τον ευνοούσε ακόμη και η ισοπαλία. Ο πιο μεγάλος κερδισμένος από το ντιμπέιτ, ωστόσο, ήταν η ΕΡΤ – που ξαναβρήκε έναν ιδιαίτερο ρόλο, επικυρωμένο από το σύνολο της πολιτικής σκηνής. Ντιμπέιτ στη ΝΕΡΙΤ δεν θα γινόταν – κατ’ αρχάς, δεν θα πήγαινε ο Τσίπρας. Η γκανιότα, άλλωστε, δεν χάνει ποτέ. Ακόμη και στο πολιτικό πόκερ που οργανώθηκε στο Στούντιο 3 του Ραδιομεγάρου.

Αριστοτελία Πελώνη
Μια βραδιά χωρίς ήρωες
Στη νίκη ο ήρωας δεν έχει στόχο το θύμα, αλλά τη δόξα. Ηρωες δεν είχε η χθεσινή βραδιά. Ούτε νικητές. Πού να τρέχουν για τη δόξα, όταν φοβούνται ότι οι ίδιοι θα είναι τα θύματα που θα μετρήσουν οι επόμενες δημοσκοπήσεις. Επτά πολιτικοί αρχηγοί επί ένα βαρετό τρίωρο έμοιαζαν με μαθητούδια που λένε παπαγαλία το ποίημά τους. Μέχρι που λίγο πριν λήξει άδοξα το ντιμπέιτ, αντάλλαξαν κουβέντες που θύμισαν καβγά σε υπόγεια μπαρμπουτιέρα. Υπ’ αυτό το πρίσμα, νικητής του ντιμπέιτ ήταν ο…«αντί». Ο Τσίπρας ήταν αντι-ΝΔ, ο Μεϊμαράκης αντι-ΣΥΡΙΖΑ, ο Θεοδωράκης αντι-κομματικός, ο Λαφαζάνης αντι-ευρώ, ο Κουτσούμπας αντί γενικώς (αλλά κυρίως αντι-λαφαζανικός), ο Καμμένος αντι-ΠΑΣΟΚ και αντι-Μεϊμαράκης και η Γεννηματά αντι-Τσίπρας. Στην ανακύκλωση των μικρών αυτών εμφυλίων κέρδισαν τα μαχαιρώματα: του Μεϊμαράκη στον Καμμένο ότι «τώρα που δεν θα μπει στη Βουλή, έχει παλαβώσει», του Κουτσούμπα στον Λαφαζάνη ότι «κάποιοι νομίζουν ότι η καπιταλιστική Ρωσία είναι συνέχεια της Σοβιετικής Ενωσης», της Γεννηματά ότι ο Τσίπρας «κερδίζει το Χρυσό Βατόμουρο» στην οικονομία. Κερδισμένοι κατά σατανικό τρόπο και οι τηλεθεατές: είδαν τους αρχηγούς να πέφτουν ακόμα πιο χαμηλά. Αλλά τουλάχιστον δεν πιάστηκαν στα χέρια.

Αγγελική Καραγεώργου
Κέρδισε επειδή δεν έχασε
Οι χαμηλές προσδοκίες επιβεβαιώθηκαν: επί της ουσίας δεν νίκησε κανείς. Ωστόσο, κερδισμένος βγήκε ο Αλέξης Τσίπρας. Κέρδισε επειδή δεν έχασε. Πιο κοντά στον εαυτό του –πρώτη φορά μετά τη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ – δεν έσυρε γαϊτανάκια αλληλοκατηγοριών, όπως ο Μεϊμαράκης με τον Καμμένο. Απάντησε κυρίως επικεντρωμένος στον εαυτό του, μολονότι δέχθηκε τα περισσότερα πυρά. Αρχικά έδειχνε υποτονικός. Οι απαντήσεις του όμως στις ενότητες για το Μεταναστευτικό και την εξωτερική πολιτική τού έδωσαν προβάδισμα. Ομοίως και το ότι δεν δίστασε, σε μία ακόμα δημόσια αυτοκριτική, να παραδεχθεί ότι η κυβέρνησή του απέτυχε σε πολλά σημεία – και σίγουρα στην παροχολογία των εκλογών του Ιανουαρίου. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε περισσότερο με την καρδιά – απευθυνόμενος σχεδόν αποκλειστικά στο αριστερό ακροατήριο – και λιγότερο με τη λογική – δηλαδή στους πολίτες του ορφανού Κέντρου. Η επιλογή του μένει να δικαιωθεί στην κάλπη. Σε ύφος ήταν λιγότερο άνετος από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ο τελευταίος θα έκανε την ανατροπή αν έπειθε στα βασικά: α) γιατί δραχμή; β) γιατί ένας πολίτης που επιθυμεί την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα να μην επιλέξει ΚΚΕ αντί της ΛΑΕ; Ισα ίσα που στις λίστες του Περισσού δεν έχουν βρει καταφύγιο εκπρόσωποι του πολιτικού trash!

Καρολίνα Παπακώστα
Με απαντήσεις από την πρόβα
Το φιλοθέαμον κοινό είχε να δει ντιμπέιτ στις οθόνες του από το 2009 – παρότι έχουν μεσολαβήσει τόσες και τόσες κάλπες. Κάπως έτσι το χθεσινό αξιολογήθηκε, πριν καν μπουν στο στούντιο οι μονομάχοι, ως είδηση σημαίνουσα. Δεν χρειάστηκαν πολλά λεπτά τηλεοπτικού χρόνου για να θυμηθούμε πόσο αδιάφορα μπορεί να εξελιχθεί μια τέτοια αναμέτρηση. Και οι επτά απάντησαν όσα είχαν αποφασίσει από τις πρόβες με τους συμβούλους τους να απαντήσουν – ασχέτως ερώτησης. Και οι επτά έπαιξαν τον ρόλο που όλοι περίμεναν από αυτούς να ενσαρκώσουν: Ο άφθαρτος νέος που διαφέρει. O λαϊκός με το ευρωπαϊκό όραμα. O σύντροφος γενικός γραμματέας που σήκωσε το λάβαρο κατά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. O τελευταίος των αντιμνημονιακών. O μπροστάρης του αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία και πάει λέγοντας. Ο κανόνας θέλει να βγαίνουν κερδισμένοι σε αυτού του είδους τις τηλεμαχίες οι αρχηγοί των μικρότερων κομμάτων. Είναι η ευκαιρία τους να «φανούν» περισσότερο και κυρίως να εμφανιστούν στο ίδιο κάδρο με τους δύο διεκδικητές της εξουσίας. Μόνο που χθες νικητής αναδείχθηκε η ανία του τηλεθεατή. Τι κι αν κάποιοι από τους συμμετέχοντες κατέβαλαν μερικές φιλότιμες προσπάθειες να κερδίσει το θέαμα;

ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΙΟΚΑΣ
Εσπασε τον πάγο με τον Λένιν και τον Μαρξ
Ο πολιτικός λόγος του ΚΚΕ δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που ονομάζουμε ο κυρίαρχος. Είναι μάλλον το ακριβώς αντίθετο. Χρησιμοποιούνται λέξεις και όροι που τείνουν να εξαλειφθούν στον δημόσιο λόγο. Παρότι δεν απέφυγε τη χρήση της συγκεκριμένης ορολογίας, ο Δημήτρης Κουτσούμπας παρουσίασε έναν τελείως διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης που προτείνει το κόμμα του, έχοντας συγκεκριμένη στόχευση: τα αφτιά των στρωμάτων που έχουν δεχθεί το μεγαλύτερο πλήγμα την εποχή των Μνημονίων και που τα προηγούμενα χρόνια στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ. 
Δεν υπονόησε ούτε στιγμή ότι το ΚΚΕ θα διαχειριστεί τις συνέπειες της νέας συμφωνίας, το αντίθετο μάλιστα. Υποστήριξε ότι το κόμμα του θα είναι μια αντιπολίτευση που θα αντιπαρατεθεί με αυτές τις πολιτικές. Επίσης, ήταν πολύ πιο άνετος στο πλατό από ό,τι μας έχει συνηθίσει, μη διστάζοντας να αστειευτεί όταν έγινε επίκληση των κλασικών του μαρξισμού, ενώ στον λόγο του μπορούσε κανείς να αντιληφθεί την προσπάθεια να απευθυνθεί κυρίως στη λογική και λιγότερο στο συναίσθημα όσων νιώθουν αριστεροί και αισθάνονται προδομένοι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Σε ένα ντιμπέιτ όπου οι περισσότεροι αρχηγοί μιλούσαν αποκλειστικά για το ακροατήριό τους, εκείνος τουλάχιστον προσπάθησε να ανοιχτεί.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
Ενας σημαδεμένος νικητής
Οι καπνισμένες κάννες κατέβηκαν και ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να βγει αλώβητος. Αν και σημαδεμένος. Και άρα να πάρει σιωπηρά το ντιμπέιτ. Δεν ξεκίνησε ζεστός, υπερασπιζόμενος βέβαια τη συμφωνία που έφερε. Μπήκε όμως στο ρινγκ στο τέλος σαν τον Μίκι Ρουρκ στον «Παλαιστή». Βοήθησαν ωστόσο και οι άλλοι να πάρει μπρος λίγο πριν από τη μέση. Ηταν όταν είχε ξεκινήσει η ενότητα για το Μεταναστευτικό. Ο Τσίπρας υπερασπίστηκε την υπουργό του Τασία Χριστοδουλοπούλου μιλώντας για στοχευμένη επίθεση. Θύμισε πως έθεσε το Προσφυγικό σε δύο Συνόδους Κορυφής. Πονηρά, αποκάλυψε πως αυτός πρότεινε στη Θάνου τον έμπειρο Μουζάλα για υπουργό, δίνοντας μια εσάνς θεσμικής ωριμότητας. Πήρε το ντιμπέιτ γιατί δεν άνοιξε κόντρα με την Αριστερά. Στόχευσε στη Νέα Δημοκρατία. Βοήθησε σε αυτό και ο Καμμένος που πήρε πάνω του τη «βρώμικη» δουλειά κατά του Μεϊμαράκη. Και όταν κλήθηκε να εξηγήσει το άνοιγμά του σε Ρωσία, διευκρίνισε πως δεν ζήτησε χρήματα αλλά απλώς επανεκκίνησε τις διπλωματικές σχέσεις. Ακολούθησε βέβαια κι εκείνη η ενότητα για τα ΜΜΕ που του έδωσε το δικαίωμα από άμβωνος ΕΡΤ να φανεί πως χτυπήθηκε από μερίδα των ΜΜΕ κατά την κυβερνητική του θητεία. Αλλωστε το θύμα κερδίζει πάντα.