[Αριστερά της Εδέμ] Βοναπαρτισμός στο περιστύλιο

Μία από τις δημοσιογραφικές ιδιότητες του επταμήνου ήταν και αυτή του «ρεπόρτερ Προέδρου της Βουλής». Νυν Προέδρου, το τονίζω, αφού φαντάζομαι πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα επινοήσει μία ακόμη ευκαιρία για να πολιτικολογήσει εκμεταλλευόμενη τον θεσμικό της ρόλο. Είναι πρωτόγνωρο αυτό που βιώνουμε και σηκώνει πολλές ερμηνείες. Η στήλη τούτη θα αποφύγει την «ψυχολογικοποίηση» της πολιτικής στάσης, βαρύ σφάλμα στο οποίο υπέπεσαν πολλοί δημοσιολογούντες.

Μια ολοκληρωμένη ερμηνεία για τον βίο και την πολιτεία της Ζωής δεν σηκώνει φροϊδικά ελατήρια ούτε φωτίζεται έχοντας ως αναλυτικό εργαλείο τη χροιά της φωνής ή τον δεσποτισμό που αποπνέει η όλη παρουσία της. Η πολιτική στάση της είναι που έχει αξία και που δεν συνάδει ακριβώς με την αριστερή κουλτούρα. Και όχι, δεν είναι απλά η θεσμική της τυπολατρία που έφτασε να μας κάνει να βλέπουμε τη Διάσκεψη των Προέδρων ζωντανά από τηλεοράσεως. Εξάλλου, αυτή ακριβώς η εμμονή τεμνόταν με τη στρατηγική ενός κόμματος. Με τον μύχιο τιμωρητικό πόθο του μέσου συριζαίου. Μια στάση που ήθελε τον δικομματισμό φυλακή και μάλιστα με όχημα την ίδια την αστική κοινοβουλευτική νομιμότητα.

Αυτά μέχρι τη μνημονιακή προσγείωση του κυβερνώντος κόμματος της Αριστεράς. Μετά τη 12η Ιουλίου η ορχήστρα το έστριψε. Αλλά το τρομπόνι της Ζωής συνέχιζε να παίζει στον ίδιο ρυθμό. Και πλέον με όρους μαέστρου. Τις τελευταίες μέρες ζήσαμε μέχρι και συνέντευξη Τύπου της απερχόμενης(;) Προέδρου στην ΕΣΗΕΑ και από κει για πρώτη φορά έναν ολόκληρο απολογισμό δράσης. Η Ζωή μοιάζει με αρχηγό ενός κόμματος που δεν ιδρύθηκε ποτέ. Και ακόμη και η συνεργασία της με τη Λαϊκή Ενότητα έχει όρους κομπρεμί φυλάρχων.

Συνάδουν όμως όλα αυτά με το παραδοσιακό ύφος της Αριστεράς; Χωρούν ακόμη και στις διαφοροποιήσεις ή στους δύσβατους δρόμους των διασπάσεων οι αρχηγισμοί και κυρίως από πρόσωπα που δεν εκπροσωπούν ρεύματα στην κοινωνία ή οργανωτικές αποκρυσταλλώσεις; Την ίδια ώρα, ας πούμε, που η Ζωή εκμεταλλεύεται τη θέση της ή το κανάλι της Βουλής για να διατυπώσει τις θέσεις της, ομάδες της Αριστεράς επιλέγουν με κείμενα να αρθρώσουν λόγο στο νέο τοπίο. Δείτε για παράδειγμα την περίπτωση των «μικρών» της ΑΡΑΝ και της ΑΡΑΣ που δοκιμάστηκαν και τελικά διασπάστηκαν με διακύβευμα την παραμονή τους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή την προσχώρησή τους στη Λαϊκή Ενότητα. Η διαπάλη εδώ ήταν σκληρή αλλά είχε αρχές. Και ακόμη και τώρα είναι μια μάχη ιδεών. Οχι προσώπων και βοναπαρτισμών.