[Επιφυλλίδα] Οχι μόνο για τον Αλέξη Τσίπρα

Με τον τίτλο «Ο Αλέξης εκπαιδεύεται» δημοσιεύθηκε την προπερασμένη Τρίτη στα «ΝΕΑ» άρθρο του καθηγητού στη Σχολή των Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών Π. Κ. Ιωακειμίδη για το τι βιβλία θα έκανε δώρο στον Αλέξη Τσίπρα προκειμένου «να καταστεί από ευφυής, που οπωσδήποτε είναι, σε σοφό (ή σοφότερο)». Και αφού αναφέρει ο σεβαστός καθηγητής ονόματα όπως αυτά του Μαρξ, του Μακιαβέλι, του Λένιν, αλλά και του Κωνσταντίνου Τσουκαλά και του Αντώνη Λιάκου, υποθέτοντας πως κάποιες σελίδες τους ο Αλέξης Τσίπρας σίγουρα θα τις έχει διαβάσει, απερίφραστα σημειώνει πως θα του έκανε δώρο το βιβλίο του Καρλ Πόπερ «Η ανοιχτή κοινωνία και οι εχθροί της» και τα «Απομνημονεύματα του Ζακ Ντελόρ». Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς σε τι θα άλλαζε η ουσία της πολιτικής του Τσίπρα. Οσο σπουδαία και αν είναι τα βιβλία που θα του πρόσφερε ο Π. Κ. Ιωακειμίδης, τα αποτελέσματα ευρωπαίων ή ελλήνων πολιτικών που αναμφισβήτητα θα έχουν εντρυφήσει σε αυτά δεν υπήρξαν πολύ θεαματικότερα σε σχέση με αυτά του απελθόντος Πρωθυπουργού.

Αλίμονο αν αυτό που χρειάζεται για να φτιάξουν τα πράγματα ήταν θέμα μελέτης, και μάλιστα ενός Πρωθυπουργού. Σε μια συνομιλία του Αλέξη Τσίπρα με τον Γιώργο Κιμούλη που είχε προκαλέσει ο υπογράφων και είχε δημοσιευθεί πριν από πέντε χρόνια σε τούτη την εφημερίδα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είχε κάνει μια παρατήρηση που τον έδειχνε προικισμένο με την ειδική εκείνη ευαισθησία που κάνει κάποιον να αναγνωρίζει μια προτεραιότητα στην τέχνη. Είχε πει: «Η δική μου γενιά είναι η γενιά της “Ζωής των άλλων”, δεν είναι η γενιά του “Θωρηκτού Ποτέμκιν”. Θεωρώ ότι αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό για το οποίο θέλουν να μας πείσουν, ότι έχουμε δηλαδή μια κρίση οικονομική. Είναι κάτι πολύ χειρότερο, είναι μια κρίση αξιακή, πολιτισμική». Γεγονός που έδειχνε από τότε τον Αλέξη Τσίπρα να έχει «μυριστεί» ότι αν διορθώνονταν τα πράγματα δεν θα ήταν χάρη σε πολιτικής ή οικονομικής φύσεως εγχειρίδια, αλλά σε κάτι πολύ ιαματικότερο, περιφρονητέο όμως πάντα από όλους σχεδόν τους πολιτικούς – και όχι μόνον. Εννοούμε τη λογοτεχνία ως κύρια συνιστώσα του πολιτιστικού φαινομένου. Και βιβλία – είτε πρόκειται για τον Παπαδιαμάντη και τον Μυριβήλη είτε για τον Γκι Ντε Μοπασάν και τον Ινιάτσιο Σιλόνε και άπειρους άλλους – η μελέτη των οποίων μπορεί να αλλάξει σε βάθος πολιτικοκοινωνικές δομές, γεγονός ακατόρθωτο αν στηριχθεί κάποιος σε αντίστοιχα ειδικά βιβλία. Οσο για τον Αλέξη Τσίπρα, μαζί με μια πλειάδα συγγραφέων θα του σύστηνε κανείς και το ποίημα του Γιάννη Κοντού «Τι κάνει ο πρωθυπουργός αργά τη νύχτα στο σπίτι του» με τους στίχους: «Πυρετός είναι η εξουσία μέσα του./ Υποδύεται τον αδιάφορο και πέφτει/ στον γκρεμό του ύπνου, με το χέρι του/ να αιωρείται πάνω από τις αποφάσεις».