[Αριστερά της Εδέμ] Ροκ σταρ

Ο τραγουδιστής Ερικ Μπάρντον του γκρουπ Animals γράφει στην αυτοβιογραφία του πως κι αυτός όπως και όλοι οι ροκ σταρ είναι «πρεζάκι του χειροκροτήματος». Το θέμα είναι πως τα τελευταία χρόνια δεν είναι ακριβώς η ροκ σκηνή που μας τροφοδοτεί με σταρ αλλά η πολιτική. Και ειδικότερα οι ηλεκτρισμένες καρέκλες των υπουργείων Οικονομικών.

Αν η Ελλάδα έβγαλε τον Γιάνη Βαρουφάκη, η Γαλλία έχει προηγηθεί. Ηταν καλοκαίρι του 2014, όταν ο υπουργός Οικονομικών Αρνό Μοντεμπούρ «αποκεφαλίστηκε» διά χειρός Ολάντ. Αιτία ήταν η σκληρή κριτική του στον γερμανισμό και το δόγμα λιτότητας των Σόιμπλε – Μέρκελ.

«Αν έπρεπε να ευθυγραµµιζόµαστε µε την πιο εξτρεµιστική ορθοδοξία της γερµανικής ∆εξιάς, αυτό θα σήµαινε στην πράξη ότι η ψήφος των Γάλλων δεν έχει καµιά νοµιµότητα και ότι δεν μετρούν πλέον οι εναλλακτικές λύσεις. Αυτό θα σήµαινε ότι ακόµη και όταν οι Γάλλοι ψηφίζουν υπέρ της γαλλικής Αριστεράς, στην πραγµατικότητα θα ψήφιζαν υπέρ της εφαρµογής του προγράµµατος της γερµανικής ∆εξιάς» έλεγε τότε ο πληθωρικός πρώην δικηγόρος Αρνό. Σας θυμίζει κάτι;

Ο Μοντεμπούρ δεν δίσταζε να αποκαλεί τον Σόιμπλε «γεράκι». Και σίγουρα δεν δίστασε ποτέ να πει τη γνώμη του. Ομορφος, πληθωρικός, έχει καταγραφεί ως η αριστερή φωνή στα πεπραγμένα Ολάντ. Ενας προβοκάτορας της αντι-λιτότητας, μια φωτογενής μούρη που πάντα βγάζει ειδήσεις.

Μια τέτοια έβγαλε η συνάντησή του με τον δικό μας Γιάνη. Την Κυριακή, στην Ανατολική Γαλλία και στη Γιορτή του Τριαντάφυλλου, οι δυο ροκ σταρ μπήκαν στο ίδιο κάδρο εν μέσω φλας. Ο Μοντεμπούρ του Τσίπρα και ο Βαρουφάκης του Ολάντ μοιάζουν σήμερα τα δυο «τρομερά παιδιά» της ευρωπαϊκής πολιτικής κονίστρας. Καλύπτουν ένα κενό, θα λέγαμε, στην αναζήτηση «ηρώων». Πολύ περισσότερο τώρα που ο Τσίπρας μετακινήθηκε κεντροαριστερά. Η επιθυμία Βαρουφάκη για ένα «ευρωπαϊκό προοδευτικό κίνημα» ενισχύει την ώσμωση με τον Μοντεμπούρ. Το θέμα είναι πως η δική τους συνύπαρξη δεν δίνει απλά τροφή στα φλας. Ανορθόδοξα ίσως, προκρίνει το όνειρο μιας Ευρωπαϊκής Ενωσης χωρίς γερμανισμούς. Μιας ευρωζώνης με λιγότερο πόνο. Οχι όμως και μιας γενικευμένης εθνικής αναδίπλωσης που θα βάζει θέμα για το ευρώ. Οι δυο τους, εξάλλου, εκφράζουν με διεθνικό τρόπο το κενό στην πολιτική που διαμορφώνεται με τη γερμανική ηγεμονία. Κι επειδή ακριβώς η πολιτική δεν επιτρέπει για καιρό διάφορα κενά, οι δυο τους μοιάζουν με το τρέιλερ μιας μεταδημοκρατικής Αριστεράς. Μιας πτέρυγας που δεν θα εγκλωβίζεται στα ενδοκομματικά της αλλά θα επιχειρεί υπερεθνικά. Ενα είδος σταρ που δεν θα αρκείται σε τοπικές συναυλίες αλλά θα επιχειρεί ευρωπαϊκά τουρ.