[Αντίλογος] Βαρύ αντίτιμο

Τον μακρινό Δεκέμβρη του 2014, η χώρα έδειχνε σημάδια ανάκαμψης. Για πρώτη φορά ύστερα από έξι χρόνια η οικονομία είχε σημειώσει θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Και για το 2015 η πρόβλεψη ήταν για ρυθμούς ανάπτυξης άνω του 2,5%. Στα δημόσια οικονομικά είχαμε πετύχει πρωτογενή πλεονάσματα με αποτέλεσμα να μειώνονται οι δανειακές ανάγκες μας. Και να είμαστε σε θέση να ξεκινήσουμε τη συζήτηση για τη διευθέτηση του χρέους βάσει των αποφάσεων που είχαμε πετύχει στο Eurogroup. Οι διαρθρωτικές αλλαγές και οι αποκρατικοποιήσεις προχωρούσαν. Οι τράπεζές μας ήταν σε καλή κατάσταση. Το κυριότερο όλων, ένα καλό κλίμα είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στην αγορά. Απέμενε η ολοκλήρωση της πέμπτης αξιολόγησης, που θα μας επέτρεπε με την προληπτική γραμμή πίστωσης να ολοκληρώσουμε σταδιακά την επιστροφή στην ομαλότητα και την έξοδο στις αγορές. Λάθη ασφαλώς και έγιναν. Παραλείψεις ασφαλώς και υπήρξαν. Καθυστερήσεις ασφαλώς και σημειώθηκαν. Αλλά τι σχέση έχει η χώρα που παρέλαβε ο παραιτηθείς Πρωθυπουργός με τη καμένη γη που αφήνει πίσω του.

Και όχι μόνο στην οικονομία. Στην παιδεία σχεδιάσαμε και υλοποιήσαμε σειρά μεταρρυθμίσεων. Που εκκρεμούσαν χρόνια και άλλαζαν τον εκπαιδευτικό χάρτη της χώρας. Είχαμε αρχίσει τη μεταρρύθμιση της Δημόσιας Διοίκησης. Στον τομέα της δημόσιας τάξης υπήρχε ένα αίσθημα ασφάλειας στον πολίτη. Ολα ανατράπηκαν. Ολα οπισθοδρόμησαν. Στην Παιδεία, στη Δημόσια Διοίκηση, στην Υγεία, στο Μεταναστευτικό. Είτε από ιδεοληψία είτε από ανικανότητα, είτε και τα δύο.

Η χώρα πλήρωσε πολύ ακριβό αντίτιμο για τους πειραματισμούς της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Δέσμιος των προεκλογικών του υποσχέσεων, των ιδεοληψιών του και της  απειρίας του, ο Πρωθυπουργός έβαλε τη χώρα σε τέτοια περιδίνηση που δύσκολα θα ισορροπήσει πάλι. Και πάντως, με τεράστιο κόστος. Η καταστροφική διαπραγμάτευση με τους εταίρους και δανειστές μας έφερε την ασφυξία στην οικονομία. Διέλυσε το τραπεζικό σύστημα και έφερε τα capital controls. Σύμφωνα με έκθεση του ΔΝΤ, λόγω των capital controls το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αυξήθηκε για την επόμενη διετία από 177% σε 200%. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μέσα σε οκτώ μήνες ξανάφεραν την ύφεση και τα πρωτογενή ελλείμματα και εκτίναξαν την ανεργία. Η οκτάμηνη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ μάς έφερε αύξηση της ανεργίας, μείωση του ΑΕΠ, αύξηση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ και αύξηση του δανεισμού της χώρας μέσα από ένα τρίτο Μνημόνιο.

Συνήθως, ένας Πρωθυπουργός που έχει προξενήσει τόση ζημιά στον τόπο του παραιτείται και πάει σπίτι του. Το πρώτο το έπραξε ήδη ο Πρωθυπουργός. Το δεύτερο θα το κάνει ο ελληνικός λαός με την ψήφο του.

Ο Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος είναι καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και πρώην υπουργός της ΝΔ