[Εμπιστευτικά] Εξήντα δισ.!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Τον Δεκέμβριο 2014, η τρόικα υπολόγιζε το χρηματοδοτικό κενό της χώρας σε 20-22 δισ. για την επόμενη τριετία. Το ΔΝΤ ανέβαζε το κενό στα 28 δισ.
Η τότε κυβέρνηση θεωρούσε τους υπολογισμούς υπερβολικούς. Υπαινισσόταν ότι η τρόικα διογκώνει τις πραγματικές χρηματοδοτικές ανάγκες ώστε μέσω αυτών να εκβιάσει την παράταση μιας μνημονιακής κηδεμονίας.
Τελικά συμφωνία δεν επήλθε και η αξιολόγηση δεν έκλεισε.
Οκτώ μήνες αργότερα το νέο Μνημόνιο περιλαμβάνει ένα χρηματοδοτικό σκέλος ύψους 86 δισ. Πράγμα που σημαίνει ότι μέσα σε οκτώ μήνες οι χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδας επιβαρύνθηκαν κατά 60 δισ. – στην καλύτερη περίπτωση…
Είναι το 1/3 του ΑΕΠ της χώρας. Ενα ποσό τρομακτικό. Δεν ξέρω αν αποτελεί παγκόσμιο ρεκόρ, ενδεχομένως πανευρωπαϊκό, σίγουρα όμως είναι πανελλήνια επίδοση.
Καμία άλλη κυβέρνηση από ιδρύσεως του νεότερου ελληνικού κράτους, σε καιρό ειρήνης ή σε καιρό πολέμου, δεν κόστισε στη χώρα το 1/3 του ΑΕΠ μέσα σε οκτώ μήνες. Ποτέ και κανείς.
Ο λογαριασμός δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Είναι σαφώς συνομολογημένος από την τρόικα και την ελληνική κυβέρνηση, ενώ το συγκεκριμένο χρηματοδοτικό πρόγραμμα ψηφίστηκε από σειρά ευρωπαϊκών Κοινοβουλίων.
Αρα, έτσι έχουν τα πράγματα.
Φυσικά αυτά τα πρόσθετα 60 δισ. δεν θα τα πληρώσει κάποιος πρωθυπουργός ή Βαρουφάκης, κάποια κυβέρνηση ή κάποιοι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Θα τα πληρώσουμε όλοι μας.
Το ερώτημα λοιπόν είναι αμείλικτο και αφορά τις ευθύνες του εκτροχιασμού. Ποιος, πότε, πώς, γιατί. Ευθύνες με διεύθυνση και ονοματεπώνυμο.
Διότι σε τελευταία ανάλυση, το εθνικό ζητούμενο δεν είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε τις προεκλογικές υποσχέσεις του ή αν έκανε κωλοτούμπα, αν είχε ή δεν είχε Σχέδιο Β. Αυτά αφορούν κυρίως τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και όσους τους πίστεψαν προεκλογικά. Δικό τους θέμα.
Το εθνικό ζητούμενο είναι οι ευθύνες για την οικονομική κατάρρευση και την πρωτοφανή επιβάρυνση των φορολογουμένων και των επιχειρήσεων που θα ακολουθήσει. Μια επιβάρυνση που θα σφραγίσει την πορεία του τόπου και τη μοίρα των ανθρώπων του για πολλά, πολλά χρόνια.
Ευτυχώς όμως έχουμε εκλογές. Και στη δημοκρατία δεν υπάρχει ανώτερη και αυθεντικότερη διαδικασία λογοδοσίας από την εκλογική.
Οχι για να τιμωρηθούν κάποιοι ανίκανοι, μοιραίοι ή ασυνείδητοι – ειλικρινά, ουδόλως με ενδιαφέρει…
Αλλά για να συνειδητοποιήσουν όλοι τι συνέβη, πώς συνέβη και από ποιους συνέβη, ώστε να διασφαλίσουμε συλλογικά ότι δεν πρόκειται να επαναληφθεί.
Με άλλα λόγια, η τιμωρία είναι δευτερεύουσα. Η επίγνωση και η αυτογνωσία είναι θεμελιώδεις.
Διότι χωρίς επίγνωση και χωρίς αυτογνωσία καμία δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Google news
