[Αγιογραφίες] Delirium

Η κοινοβουλευτική περίοδος τελειώνει όπως της αξίζει. Με κάτι σαν θεσμικό delirium tremens – ένα τρομώδες παραλήρημα αντάξιο του υποδείγματος που πρόλαβε να καθιερώσει η Πρόεδρος μέσα σε οκτώ μήνες. Γιατί αν ένα πράγμα οφείλει να αναγνωρίσει κανείς στη Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ότι σφράγισε τη Βουλή που κλείνει. Αφήνει, όπως λένε, μεγάλο στίγμα.

Το φαινόμενο Κωνσταντοπούλου δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Ολα τα κεφάλαια της ατζέντας που προώθησε το Κοινοβούλιο όσον καιρό λειτουργεί ως αρχηγική πολιτική μηχανή ήταν κεφάλαια παρμένα από το πρόγραμμα του π.Μ. (προ Μνημονίου) ΣΥΡΙΖΑ: η μεταφυσική του επονείδιστου χρέους, η σκούπα της ποινικής στοχοποίησης των πολιτικών αντιπάλων, ο φρονηματισμός διά της αναψηλάφησης των γερμανικών αποζημιώσεων. Ωστόσο ο τρόπος – ο θεσμικός ακτιβισμός – με τον οποίο προωθήθηκαν αυτά τα κεφάλαια τα απέσπασε από οποιοδήποτε προγραμματικό πλαίσιο. Η ιδιοσυγκρασία καταβρόχθισε το πολιτικό περιεχόμενο.

Το αποτύπωμα της ιδιοσυγκρασίας φαίνεται πιο καθαρά τώρα που μιλά οιονεί εξ ονόματος άλλου κόμματος. Τώρα, όπως και πριν, το πρόσωπο χρησιμοποιεί το κόμμα ως όχημα – εσχάτως, ας πούμε, απλώς για να κατασκευάσει ένα πρόσχημα απαρτίας. Μονοκομματικής απαρτίας. Απλώς για να στήσει το σκηνικό για τον ίδιο προσωπικό μονόλογο. Για την ίδια ατέρμονη, μεταμεσονύκτια παράσταση, ακόμη και χωρίς θίασο, ακόμη και χωρίς κοινό.

Ηταν αναμενόμενο ότι το σύστημα Τσίπρα θα διατράνωνε την ανακούφισή του που απηλλάγη από το πρόβλημα. Το κέρδος της απαλλαγής είναι απείρως μεγαλύτερο από το κόστος της ομολογίας ότι βοήθησαν το ατύχημα να συμβεί. Εκείνο που δεν ήταν αναμενόμενο ήταν η αδυναμία του Μεϊμαράκη να μετρήσει τις τοξικές συνέπειες από την πόζα του πλάι στην Πρόεδρο της Βουλής. Είναι μάλλον το τελευταίο κάδρο που θα επέλεγε κανείς για να τονώσει το θεσμικό του προφίλ – ιδίως στα μάτια του ακροατηρίου που ορίζεται ως το  δημοψηφισματικό 38%.

Κι ο Λαφαζάνης; Μπορεί να πανηγυρίζει για τη διαφαινόμενη μεταγραφή; Πώς θα συνέβαλλε στην εκλογική απήχηση των λαφαζανικών μια persona τόσο πολωτική; Η απάντηση δεν είναι αυτονόητη. Ενας σχηματισμός που αυτοσυστήνεται ως η πούρα αντιμνημονιακή δύναμη δεν έχει ως πρώτη μέριμνα τις ευαισθησίες των ψηφοφόρων του Κέντρου. Πρέπει πρώτα να υπερφαλαγγίσει τα παλαιά – αριστερά και ακροδεξιά – μαγαζιά της αντιμνημονιακής αγοράς. Ως ωμή δύναμη, η Κωνσταντοπούλου θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εκπροσωπεί αυτό το ρεύμα της αγανακτισμένης, τιμωρητικής ψήφου.

Θα μπορούσε, αλλά δεν έχει δείξει ότι είναι δύναμη που αθροίζεται. Τα θεσμικά ράκη που αφήνει πίσω της – ο αντίλαλος του χειροκροτήματος της Ραχήλ Μακρή σε μια άδεια Επιτροπή – δείχνουν πως εδώ δεν μιλάμε για μεταγραφή. Μιλάμε για μετάσταση του ίδιου προβλήματος σε νέο κομματικό σώμα.