[Θεωρείο] Πλάκωσαν οι ρεφορμιστές

Με τον αέρα του ανθρώπου που είναι εξοικειωμένος με τα νέα μέσα, ο Ζακ-Λικ Μελανσόν προανήγγειλε την επικείμενη τηλεοπτική του εμφάνιση στο δίκτυο BFM TV από το twitter. Στην τηλεόραση, είπε μερικά ενδιαφέροντα πράγματα. Το ένα ήταν ότι θα συνεργαστεί με τον Γιάνη Βαρουφάκη, τον οποίο προσκάλεσε και στην γιορτή της Ηumanité, για την εκπόνηση ενός Plan Β με σκοπό την «αντίσταση στην ευρωπαϊκή πολιτική της γερμανικής κυβέρνησης». Το δεύτερο ήταν η διαβεβαίωση ότι ο ίδιος δεν θα υπέγραφε ποτέ μια συμφωνία σαν κι αυτήν που υπέγραψε ο Αλέξης Τσίπρας – αυτό επειδή «η Γαλλία είναι πιο ισχυρή από την Ελλάδα». Είπε ακόμη ότι ο έλληνας Πρωθυπουργός «υπέγραψε με το πιστόλι στον κρόταφο». Σε κάθε περίπτωση, όμως, αυτή είναι «μια κακή συμφωνία». Κατά την άποψή του, δεν υπάρχουν «προδότες και αγνοί», που στα γαλλικά θα σημαίνει μάλλον ότι δεν υπάρχουν γερμανοτσολιάδες από τη μία και πατριώτες από την άλλη.  

Το γεγονός ότι ο ηγέτης της γαλλικής Αριστεράς ψωνίζει από τα αζήτητα της ελληνικής κυβέρνησης είναι κάτι που πρωτίστως αφορά τον ίδιο και τους συντρόφους του – αρκεί βέβαια να τους πείσει ότι το κόμμα τους χρειάζεται κάτι από το κραυγαλέα επιδεικτικό στυλ του Βαρουφάκη ή ότι η ρητορική του πρέπει να εμπλουτιστεί με ολίγη από τη θεωρία των παιγνίων. Πέρα, όμως, από τα εσωκομματικά βάσανα της γαλλικής Αριστεράς, οι δηλώσεις Μελανσόν δίνουν το στίγμα μιας de facto διάσπασης της Αριστεράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Το υποτιθέμενο μέτωπο που είχε συγκροτηθεί με συγκολλητική ουσία την αντι-λιτότητα έχει διαρραγεί. Και από την ευκολία της διάρρηξης αποδεικνύεται ότι εκείνο το μέτωπο είχε τα χαρακτηρηστικά μάλλον μιας ευκαιριακής συμμαχίας.

Ούτως ή άλλως, το εγχείρημα ήταν θνησιγενές. Πριν την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου, ο Τσίπρας κινήθηκε  πιο ριζοσπαστικά απ’ όσο ήθελαν οι Ισπανοί του Podemos (για τους δικούς τους εκλογικούς λόγους) και μετά την υπογραφή πιο ρεφορμιστικά από όσο θα ήθελαν οι Γάλλοι του Parti de gauche (που εκλογικά δεν ελπίζουν σε τίποτε). Η αποτυχία του εγχειρήματος δείχνει ότι η ευρωπαϊκή Αριστερά χρειαζόταν κάτι περισσότερο από την αντι-λιτότητα. Χρειαζόταν μια επεξεργασμένη πρόταση.