Το δόγμα Σκουρλέτη και το χτύπημα στον Λαφαζάνη

Οταν ο Αλέξης Τσίπρας έβγαζε από τη κυβέρνηση τον Παναγιώτη Λαφαζάνη και τον αντικαθιστούσε στο υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης με τον Πάνο Σκουρλέτη, ήταν η πιο συμβολική κίνηση, ένα προμήνυμα της στροφής του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει της νέας μνημονιακής πολιτικής.

Οχι ότι ο Σκουρλέτης υπήρξε ποτέ άνθρωπος με μνημονιακό προφίλ και υπέρμαχος των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά ως πιστός προεδρικός αναμενόταν ότι θα υπηρετούσε πιστά τη γραμμή Τσίπρα.

Ο επί πολλά χρόνια εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ αποδεικνύεται προσαρμοστικός και συμβατός με τον πολιτικό ρεαλισμό τον οποίο υπαγορεύει το μνημονιακό ροκ. Οσο τέλος πάντων του το επιτρέπουν οι αριστερές του ανοχές.

ΟΙ ΣΚΟΥΡΙΕΣ. Το πρώτο crash test ωστόσο για τον Σκουρλέτη ως υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης δεν αφορούσε το Μνημόνιο, αλλά τις Σκουριές στη Χαλκιδική. Στη συγκεκριμένη υπόθεση αποδείχθηκε πιο αποτελεσματικός από τον προκάτοχό του Παναγιώτη Λαφαζάνη ως προς το δόγμα που ακολουθεί η κυβέρνηση απέναντι στην επένδυση. Πολλοί μάλιστα είδαν στην κίνησή του να ανακαλέσει τις τεχνικές μελέτες των έργων – με συνέπεια την αναστολή των εργασιών της Ελληνικός Χρυσός – και ένα χτύπημα στον Λαφαζάνη, που είχε κάνει σημαία του την αντίθεσή του στη συγκεκριμένη επένδυση. Δεν ήταν τυχαίο το σχόλιο του Τσίπρα που άδειασε τον Λαφαζάνη, λέγοντας  ότι «όταν υπάρχει βούληση, υπάρχει τρόπος».

Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του στο χαρτοφυλάκιο της ενέργειας, ο Σκουρλέτης «αναγνωρίζει τη διαφορά μεταξύ της πολιτικής αναγκαιότητας και της πολιτικής άποψης», σύμφωνα με έκφραση στενού του συνεργάτη.

Τι εννοούμε: η προ ημερών απόφαση της κυβέρνησης για τα αεροδρόμια έχει και τη δική του υπογραφή. Είναι επί της αρχής θερμός υπερασπιστής των ιδιωτικοποιήσεων ο νέος υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης; Οχι, φυσικά. Μπορεί κανείς να φανταστεί παρόμοια απόφαση με υπογραφή Λαφαζάνη; Επίσης, όχι.

Οπου σταθεί και όπου βρεθεί ο Σκουρλέτης προβάλλει το γεγονός ότι η κυβέρνηση απέτρεψε οποιαδήποτε αναφορά στο Μνημόνιο για ιδιωτικοποίηση της μικρής ΔΕΗ και του ΑΔΜΗΕ. Αλλά ταυτόχρονα εκφράζει την πολιτική βούληση να ολοκληρωθεί το άνοιγμα της αγοράς ηλεκτρισμού, να συμμορφωθεί η Ελλάδα με τις κοινοτικές οδηγίες και να συμπορευθεί με την Ευρωπαϊκή Ενωση στα ενεργειακά, με την οποία εδώ και οκτώ μήνες διάγει βίους αντίθετους.

Θα μου πείτε, και να μην ήθελε, μπορεί να κάνει κι αλλιώς; Η κατάργηση των μονοπωλίων στον ηλεκτρισμό και στο φυσικό αέριο επιτάσσεται από το Μνημόνιο που καλεί την κυβέρνηση να εφαρμόσει μέσα σε λίγους μήνες, χωρίς άνεση χρόνου, όλα όσα δεν έγιναν στην αγορά ενέργειας τις τελευταίες δεκαετίες. 

ΧΑΡΑΜΑΔΕΣ. Συνεπώς, ο Σκουρλέτης θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τις χαραμάδες που αφήνει η συμφωνία, να δώσει το δικό του στίγμα και να υποβάλει τις δικές του προτάσεις (το έχει ήδη κάνει με τον ΑΔΜΗΕ), για όσο καιρό παραμείνει στο υπουργείο και στο πλαίσιο μιας υπηρεσιακής κυβέρνησης. Στενοί συνεργάτες του πάντως διαβεβαίωναν ότι οι μνημονιακές υποχρεώσεις έως τις εκλογές θα συνεχίσουν να υλοποιούνται κανονικά.

Στο διά ταύτα, από τη μια πλευρά θα έχει να αντιμετωπίσει τις πιεστικές ημερομηνίες που θέτει το Μνημόνιο για άμεση μείωση του μεριδίου της ΔΕΗ κατά 25%, μέσω της πώλησης μέρους της ηλεκτρικής της παραγωγής σε τρίτους, και από την άλλη, τις αντιρρήσεις των συνδικαλιστών, αλλά και της ίδιας της διοίκησης της εταιρείας. 

Υπό το πρίσμα αυτό, καλείται να περάσει από συμπληγάδες. Αλλά από το σημείο αυτό μέχρι του να κατηγορείς την Κομισιόν ότι η ενεργειακή της πολιτική συνιστά νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση, είναι συνώνυμη της νεοαποικιοκρατίας και συνιστά εμμονή σε αλαζονικές αποτυχημένες συνταγές, όπως έκανε ο Λαφαζάνης σε όσα συμβούλια υπουργών παρευρέθη, η απόσταση είναι τεράστια.