[Κραυγές και ψίθυροι] Μην πυροβολείτε τη Μύκονο

Ηταν μια φωτογραφία. Στον μπουφέ της γιαγιάς μου στη Σύρο. Εκείνη κι ο παππούς μου πόζαραν μπροστά από μία θάλασσα που το συνειρμικό της γαλάζιο νόμιζες ότι έσπαγε το φράγμα του ασπρόμαυρου φιλμ. Στο λευκό, οδοντωτό περιθώριο έγραφε με πλαγιαστά, καλλιγραφικά γράμματα: Μύκονος, Πάσχα, χίλια εννιακόσια τριάντα κάτι. Πριν από ογδόντα χρόνια δηλαδή, η συριανή αστική κοινωνία εξέδραμε για διακοπές στο απέναντι νησί. Που τις φυσικές του ομορφιές είχαν, τα τέλη του 19ου αιώνα, ανιχνεύσει οι γάλλοι αρχαιολόγοι της Δήλου. Από τότε άρχισε η υπέρλαμπρη τουριστική ιστορία τού, ίσως, ωραιότερου μορφολογικά νησιού των Κυκλάδων, που τα τελευταία χρόνια έγινε προσάναμμα μιας έκφανσης της εθνικής μας μικροψυχίας – το μέρος που αγαπάμε να μισούμε.

Φέτος, αυτό το στριμωγμένο και αμήχανο καλοκαίρι, η μανία με τη Μύκονο έγινε σημαιάκι στις παρέες και τα social media. Οι σαμπάνιες των είκοσι χιλιάδων, οι ξαπλώστρες των είκοσι ευρώ, τα πάρτι του Ρέμου, τα ημίγυμνα κορίτσια που αναζητούν σπόνσορες εξήγειραν μια «λαϊκή οργή» που ενίοτε εκφραζόταν ως ότι κατά κάποιον τρόπο η Μύκονος φταίει που έχουμε τρίτο Μνημόνιο… Μωρέ πώς είναι εκείνη η παροιμία με τον γάιδαρο και το σαμάρι; Γιατί το νησί δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά. Απλώς πληρώνει τη γοητεία της ομορφιάς του. Και στην εποχή της ελεύθερης αγοράς αυτή η τιμή μπορεί να είναι εξαιρετικά υψηλή. Η νέα διεθνής τάξη με το άφθονο, φρέσκο χρήμα πρέπει να βρει ένα Charlie point για να το ξοδέψει γρήγορα και εκκωφαντικά. Γιατί είναι χρήμα κερδισμένο, όχι κεκτημένο, και αύριο μπορεί να μην υπάρχει. Αν δεν ήταν λοιπόν η Μύκονος, θα ήταν η Ιμπιζα και αν δεν ήταν η Ιμπιζα θα ήταν το Σεν Τροπέ. Και όσοι βάζουν πλάι πλάι φωτογραφίες από τη Μύκονο και την Κω των προσφύγων για να καταγγείλουν την αντίθεση δεν αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα καταδεικνύουν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και τα δύο νησιά «περιθάλπουν» ανοιχτές πληγές της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας αντίστοιχα. Εξάλλου, ο απόλυτος πλούτος και η απόλυτη ανέχεια αποτυπώνουν την ίδια εξαθλίωση – έτσι γράφει η Σανέλ στη βιογραφία της.

Μην πυροβολείτε, λοιπόν, τη Μύκονο γιατί δεν πρόκειται να βουλιάξει. Οταν ο κόσμος περάσει πάλι σε φάση «κανονικότητας», δεν ξέρω πού θα είμαστε εμείς, αλλά η Μύκονος, πανέμορφη, θα είναι εκεί. Το εγγυάται η φωτογραφία του παππού και της γιαγιάς μου που κάπου θα σέρνεται ακόμη.