[Διαστάσεις] Το τραγούδι αναβάλλεται

O πολιτικός και συγγραφέας Πολ Βαγιάν-Κουτιριέ, συνιδρυτής του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, έγραψε το 1937 ένα τραγούδι στο οποίο έδωσε τον τίτλο «Νιότη». Οι στίχοι του πήγαιναν ως εξής: «Είμαστε η παθιασμένη νιότη / που σκαρφαλώνει στον ουρανό / σε μια αδελφική πομπή. / Ας ενώσουμε τα χέρια μας που πάλλονται / ας προστατεύσουμε το ψωμί μας / θα χτίσουμε ένα αύριο που τραγουδά». Και ενέπνευσαν, τέσσερα χρόνια αργότερα, τον δημοσιογράφο της Humanité και βουλευτή Γκαμπριέλ Περί, που έγραψε στη γυναίκα του την παραμονή του τουφεκισμού του για τον ρόλο του στην Αντίσταση: «Πιστεύω ακόμη, αυτή τη νύχτα, ότι ο αγαπητός μου Πολ Βαγιάν-Κουτιριέ είχε δίκιο όταν έλεγε ότι ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου και ότι προετοιμάζει τα αύριο που τραγουδούν». Οι τέσσερις τελευταίες λέξεις αποτέλεσαν και τον τίτλο της αυτοβιογραφίας του που κυκλοφόρησε το 1947.

Εκτοτε, οι ίδιες αυτές λέξεις έχουν χρησιμοποιηθεί τόσο από τον στρατηγό Ντε Γκολ, στα Πολεμικά Απομνημονεύματά του, όσο και από τους γάλλους Σοσιαλιστές, στον ύμνο τους που συνέταξαν το 1977 κατά το συνέδριο της Νάντης. Εκεί όμως είχαν διαφορετικό νόημα: «Οι φωνές των γυναικών / και οι φωνές των αντρών / χρειάστηκε να σωπάσουν για καιρό. / Ας μην πιστεύουμε πια στα αύριο που τραγουδούν, / ας αλλάξουμε τη ζωή εδώ και τώρα, / σήμερα εφευρίσκεται το μέλλον, / ας αλλάξουμε τη ζωή εδώ και τώρα».

Ο Αλέξης Τσίπρας τα υποσχέθηκε όλα. Με ανάποδη σειρά, όμως. Πρώτα διαβεβαίωσε ότι αν αναλάβει την εξουσία θα αλλάξει την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ηταν η εποχή της ενότητας: όλοι μαζί, ριζοσπάστες και κομμουνιστές, μαρξιστές και σταλινικοί, ευρωπαϊστές και τσαβιστές, θα έσκιζαν τα Μνημόνια και θα εφάρμοζαν κατά γράμμα το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Αλλά η ουτοπία δεν κράτησε πολύ. Ακολούθησαν η απότομη προσγείωση, η προσαρμογή στη σκληρή πραγματικότητα και η αναγκαία διάσπαση. Την αλλαγή «εδώ και τώρα» την ευαγγελίζεται πλέον η Λαϊκή Ενότητα, με αρχηγό τον Λαφαζάνη και πνευματικό πατέρα τον Μίκη. Ο Τσίπρας, πάλι, καθώς δεν κατάφερε όχι στον ουρανό να σκαρφαλώσει αλλά ούτε καν το ψωμί του λαού να προστατεύσει, αναβάλλει το τραγούδι για αύριο. «Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα, εγκλωβισμένοι στη μέγκενη της διαπραγμάτευσης» είπε στο προχθεσινό του διάγγελμα. Και το πιο όμορφο προφανώς δεν μας το ‘πε ακόμα. Τι να ‘ναι; Ενα νέο δημοψήφισμα; Ενας νέος εταίρος-έκπληξη για την επόμενη κυβέρνησή του; Ο Βαρουφάκης στην Προεδρία της νέας Βουλής;

Υπάρχουν εκείνοι που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, μεθαύριο μάλιστα είναι πιθανό να λάβουν και εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Είναι κι αυτό μια ελληνική πρωτοτυπία. Κι αν δεν τα καταφέρουν, αν μιλήσει τελικά ο λαός κι εκφράσει για άλλη μία φορά την εμπιστοσύνη του στον εμπρηστή-που-έγινε-πυροσβέστης, οι μαρξιστές και οι σταλινικοί, οι ευρωπαϊστές και οι τσαβιστές μπορεί να ενώσουν και πάλι τις δυνάμεις τους, η Ολγα Γεροβασίλη δεν το απέκλεισε, ούτε ο Παπαδημούλης, κι όλα αυτά θα γίνουν για να το πούμε αύριο εκείνο το περιβόητο τραγούδι, ακόμη και με το ζόρι.