[Διαστάσεις] Βόλφγκανγκ, ευχαριστούμε!

Του επιτεθήκαμε. Τον ειρωνευτήκαμε. Τον παρομοιάσαμε με Ναζί. Τον αναγάγαμε σε μέγιστο εχθρό του έθνους. Αλλά εκείνος πήρε πάνω του την υπόθεση του τρίτου Μνημονίου. Και χθες το υπερασπίστηκε στην Μπούντεσταγκ με θέρμη, μιλώντας για «ευθύνη». Αφού το ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε τις μεταρρυθμίσεις, είπε, «θα ήταν ανεύθυνο για τη Γερμανία να μην αξιοποιήσει την ευκαιρία για μια νέα αρχή στην Ελλάδα».

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι ένα γεράκι, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό. Θα ήθελε επίσης την αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη, προσωρινή ή οριστική: αυτός ήταν άλλωστε ο εγκέφαλος του περίφημου «time out» με το οποίο ήρθε ξαφνικά αντιμέτωπος τον περασμένο μήνα ο έλληνας Πρωθυπουργός. Οπως αποδείχθηκε όμως, αυτό ακριβώς το σχέδιο – πραγματικό ή υποθετικό, προσχεδιασμένο ή αυτοσχέδιο – αποτέλεσε το κλειδί για να καταλάβει ο Αλέξης Τσίπρας ότι το παιχνίδι είχε τελειώσει και να δεχθεί τη συμφωνία που υπήρχε στο τραπέζι. Κατά μία έννοια, λοιπόν, η σωτηρία της Ελλάδας οφείλεται στον Σόιμπλε. Εστω και παρά τη θέλησή του.

Η Γερμανία έχει επίσης κατηγορηθεί ότι το τρίτο Μνημόνιο, όπως και τα δύο προηγούμενα, αποτελεί ένα δάνειο-μπούμερανγκ: τα χρήματα που μας δίνουν οι πιστωτές επιστρέφουν σε μεγάλο ποσοστό στις τσέπες τους, προκειμένου να ξεπληρώσουν παλιά δάνεια. Μα κανείς δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι βρέχει κάπου λεφτά. Δωρεάν αλληλεγγύη δεν υπάρχει. Δανειζόμαστε για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία, προσπαθώντας την ίδια στιγμή να κάνουμε μεταρρυθμίσεις ώστε να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητά μας και να ορθοποδήσουμε. Το μπόνους θα είναι το κούρεμα: κι αυτό ο Σόιμπλε, γεράκι ξεγεράκι, δεν κουράζεται να το επαναλαμβάνει, έστω και όχι με τη μορφή που θα ήθελε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Οταν ο Κώστας Σημίτης ευχαρίστησε από το βήμα της Βουλής την αμερικανική κυβέρνηση για τη συμβολή της στην επίλυση της κρίσης των Ιμίων, οι αντιδράσεις ήταν θυελλώδεις. Δεκαεννέα χρόνια αργότερα ήταν η σειρά του Γιάννη Δραγασάκη να ευχαριστήσει τους Αμερικανούς για τον ρόλο τους στην επίτευξη μιας συμφωνίας. Ισως να ήρθε πια η ώρα να απευθύνουμε μια δημόσια ευχαριστία και στον Σόιμπλε για τη συμβολή του στην αποτροπή του ολέθρου. Ακόμη κι αν ήταν ακούσια.