ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑ

Το ξέρουν οι μετά Χριστόν προφήτες αλλά και οι άπιστοι Θωμάδες που απλώς το αποσιωπούν. Η Αριστερά μπορεί να κάνει ιδιωτικοποιήσεις. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο Λούλα που οδήγησε τη Βραζιλία από τα δεσμά του ΔΝΤ στο G20. Μάλιστα η νεοαριστερή βραζιλιάνικη κυβέρνηση χειρίστηκε τα οικονομικά πολύ καλύτερα από το αστικό πολιτικό σύστημα της γειτονικής Αργεντινής με τη μόνιμη ροπή προς τον λαϊκισμό και τις πελατειακές σχέσεις. Ή από τα – βασισμένα στον μαύρο χρυσό – γιουρούσια της Βενεζουέλας στις διεθνείς αγορές.

Το ερώτημα αν ο Τσίπρας είναι «Τσάβες ή Λούλα» ξεχάστηκε μέσα στο – μεταφορικό – αίμα και στα – πικρά – δάκρυα της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Είναι όμως τώρα, μετά την ψήφιση του προγράμματος στις 14 Αυγούστου, που καθίσταται πραγματικά επίκαιρο. Ασφαλώς η ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων έγινε με πρότυπο – η σκληρή λέξη θα ήταν με καρμπόν – την έτοιμη σύμβαση που είχε διαπραγματευθεί η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου με τη Fraport. Αλλά, εν προκειμένω, είναι η πολιτική βούληση υλοποίησής της που έχει σημασία.

Σημασία έχει επίσης και η επιφυλακτική στάση των Γερμανών της Fraport. Η συμφωνία, αφήνουν να εννοηθεί, θα υπογραφεί όταν θα ομαλοποιηθεί η κατάσταση στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, των συμβατικών, επιχειρηματικών όρων και προϋποθέσεων, προέχει το πολιτικό πλαίσιο. Αυτό καλείται να αποκαταστήσει όσο γίνεται πιο γρήγορα ο Αλέξης Τσίπρας επιβεβαιώνοντας τους στόχους και ξεκαθαρίζοντας τα μέσα της πολιτικής του, αλλά, κυρίως, δείχνοντας ότι η κοινωνική ευαισθησία της Αριστεράς δεν είναι ασύμβατη με την οικονομία της αγοράς.