[Εντός και εκτός] Εικόνες από το μέλλον
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Φεβρουάριος 2011. Ο «πολύς» Πολ Τόμσεν, συνοδευόμενος από τους άλλους δύο τροϊκανούς (Μορς και Ντερούζ), ανακοίνωνε σε συνέντευξη Τύπου ότι σε συνεννόηση με την κυβέρνηση η τρόικα είχε θέσει ως στόχο την είσπραξη 50 δισ. μέχρι το 2015 από την αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου. Το «θράσος» της τρόικας σε λάιβ μετάδοση προκάλεσε σάλο. Για να «τιμωρήσει» την τρόικα, η κυβέρνηση την υποχρέωσε σε σιωπητήριο, απαγορεύοντάς της να μιλά δημόσια!
Αύγουστος 2015. Εσοδα από τη δημόσια περιουσία δεν είδαμε. Αυτό που είδαμε και πάλι ήταν μπόλικη διαπραγμάτευση. Αυτή τη φορά, σχεδόν σε ζωντανή μετάδοση, με τη μορφή αναλυτικών non paper του υπουργείου Οικονομικών.
Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Πού να το φανταζόμασταν ότι εκείνη η συνέντευξη Τύπου του Τόμσεν ήταν εικόνα από το μέλλον. Το οποίο επιφυλάσσει στα «προσεχώς» πολλές ακόμα καυτές ψηφοφορίες για το Ταμείο δημόσιας περιουσίας και όχι μόνο.
Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να εφαρμόσει όσα ψήφισε και να ψηφίσει όσα ακόμη απαιτούνται, ακόμη κι αν οι Λαφαζάνηδες δεν αποσχιστούν; Οχι. Μπορεί να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση με τη συμμετοχή δυνάμεων της αντιπολίτευσης; Μπορεί, αλλά δεν θέλει. Και γιατί να θέλει, αφού θεωρεί ότι οι κάλπες θα εδραιώσουν την πολιτική ηγεμονία του και θα στείλουν κάποιους από την αντιπολίτευση στα σπίτια τους;
Το επίσημο επιχείρημα είναι ότι η προσφυγή στις κάλπες είναι ηθικά επιβεβλημένη, επειδή η σημερινή κυβέρνηση ψηφίστηκε με άλλο πρόγραμμα και έλαβε άλλη εντολή. Δεκτό. Μαζί με το δημοψήφισμα, ο Τσίπρας δεν έλαβε μία, αλλά δύο εντολές.
Τότε, δεν είναι εξίσου ηθικά επιβεβλημένο για τον Πρωθυπουργό να πει την αλήθεια στην κοινή γνώμη; Να ξεκαθαρίσει αν είναι αποφασισμένος να εφαρμόσει τη συμφωνία και γιατί;
Μέχρι σήμερα το απέφυγαν συστηματικά όλες οι «μνημονιακές» κυβερνήσεις. Κανένας δεν είπε ότι οι χρυσές μέρες της 15ετίας που προηγήθηκε της κρίσης δεν θα ξαναρθούν. Κανένας δεν ανέλαβε τις ευθύνες του και δεν εξήγησε γιατί το επίπεδο ζωής που είχαμε ήταν μια μαγική εικόνα που δεν ανταποκρινόταν στην πραγματική οικονομία της χώρας.
Ολοι μετέθεταν τις δύσκολες αποφάσεις για κάποια μεταφυσική στιγμή στο μέλλον. Ολοι, μα όλοι ανεξαιρέτως, κάηκαν. Και όχι, δεν φταίνε τα Μνημόνια. Οσο σοβαρότερες ήταν οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνταν, τόσο πιο αργός ήταν ο ρυθμός υλοποίησής τους. Αντιστρόφως ανάλογος με τον ρυθμό και τον αριθμό των εκλογικών αναμετρήσεων των τελευταίων πέντε-έξι χρόνων.
Το 2009 ο Παπανδρέου άργησε πολύ. Οταν κατάλαβε, ήταν αργά. Το 2012 ο Σαμαράς είχε καταλάβει. Ξέγραψε τα Ζάππεια και το αντιμνημονιακό του παρελθόν και έκανε όσα ήταν να κάνει. Δυστυχώς τα ξαναθυμήθηκε εξαιτίας της τσιπρικής επέλασης. Τον Ιανουάριο του 2015 ο Τσίπρας ήξερε. Είτε δεν κατάλαβε καλά, είτε δεν υπολόγισε σωστά.
Τώρα που τα έχει καταλάβει όλα; Θα επιχειρήσει να λύσει τον γόρδιο δεσμό; Ή θα τον κόψει με μαχαίρι;
Google news
