[Αριστερά] Ο σπασίκλας της ημέρας

Ο καθείς βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλει. Αυτό ίσχυε με δημιουργικό οίστρο για αρκετό καιρό, μέχρι και την 12η Ιουλίου και τη νέα συμφωνία. Από τότε η στροφή ρεαλισμού ανανέωσε και τους τρόπους. Για παράδειγμα, ο νέος αστικός ΣΥΡΙΖΑ τώρα δεν έχει σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ του 2008. Ούτε καν με τον ΣΥΡΙΖΑ του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Και η θεωρία των δύο άκρων του Χρύσανθου Λαζαρίδη μοιάζει πλέον πιο ναΐφ και από μυθιστόρημα του Πιτιγκρίλι.

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα μοιάζει με τη «χρήσιμη» πολιτική ύλη της νέας εποχής. Αυτό έκανε τον πολύπειρο Σκανδαλίδη από τις σελίδες ετούτης της εφημερίδας μόλις χτες να προτείνει κυβέρνηση εθνικής ενότητας. Με τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα, βέβαια. Αλλά έφερε και τον Νίκο Δένδια, πάλι χτες, σε μια νέα θέση: «Η χώρα οδηγείται στην τρίτη εκλογική αναμέτρηση μέσα σε ένα επτάμηνο, όπως τα κατάφερε ο Πρωθυπουργός» σχολίασε στον Βήμα 99,5 ο ίδιος. Το ζουμί όμως ήταν εδώ: «Συνεργασία της ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ του τύπου ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν μπορεί να υπάρξει. Θα μπορούσε να υπάρξει μόνο με προγραμματική βάση, αλλά δεν το βλέπω. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ συνυπέγραφε ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, αυτός ο υποθετικός ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να συνεργασθεί με τη ΝΔ. Aλλά δεν υπάρχει».

Η αλήθεια είναι πως ετούτο το καλοκαίρι έφερε τους αντιπάλους κοντά. Η νέα συμφωνία επανέφερε τις συναινέσεις οριζόντια στον πολιτικό άξονα. Και το ευρώ ως «εθνική στρατηγική» μετατόπισε ή εξάτμισε τη διαιρετική τομή Μνημόνιο/ αντι-Μνημόνιο.

Βεβαίως, οι εθνικές στρατηγικές αυτόματα αναδεικνύουν και «εθνάρχες». Α λα καρτ ή περιορισμένης θητείας δεν έχει σημασία. Τώρα το εθνικό πηδάλιο κρατά ο Τσίπρας. Και γι’ αυτό είναι και ο μόνος που θέλει εκλογές. Ο φιλόδοξος Δένδιας το ξέρει καλά αυτό. Με εμφανείς «δελφινικές» τάσεις μοιάζει με «λαγό» στον νέο σχεδιασμό από τα δεξιά.

Εδώ το μεϊμαράκειο σχέδιο αν δεν αποβλέπει απλώς σε συσπείρωση της γαλάζιας βάσης, θα μπορούσε να θέλει μια ολική επαναφορά της Νέας Δημοκρατίας στο «κοινωνικό» Κέντρο. Τι έπαθε ο Δένδιας και καλοβλέπει ξαφνικά μια γειτνίαση ή σύμπραξη με τον λεγόμενο «κοινωνικό» ΣΥΡΙΖΑ; Υπάρχει η «μίκρο» εσωκομματική διάσταση: προφανώς ένα τέτοιο εγχείρημα αποφορτίζει και μετατρέπει την πιο δεξιά πτέρυγα της ΝΔ σε βαρίδι. Ας μην ξεχνάμε πως ο Δένδιας έχει εκ δεξιών του τον Μάκη Βορίδη. Το ξαφνικό φλερτ σύμπραξης με έναν δυνάμει «συστημικό» ΣΥΡΙΖΑ βοηθά επίσης το ευρωπαϊκό προφίλ του Κερκυραίου και είναι μια πρόδρομη προσωπική τοποθέτηση ενόψει ενός μελλοντικού κυβερνητικού σχήματος εθνικού σκοπού. Αχρείαστη η κίνηση δεν θα είναι – η εμπειρία των τελευταίων ετών δείχνει ότι μόνον οι κυβερνήσεις συνεργασίας φτουράνε.  Με έναν σμπάρο, λοιπόν, δυο τρυγόνια.