[Γεωπολιτικά] Με λόγχες κρυμμένες στο νερό

Εκείνο που αυτή τη στιγμή προέχει και για τους θεσμικούς διαχειριστές και για τους έλληνες πολίτες είναι αφενός το δεινότατο γίγνεσθαι και το εν πολλοίς αβέβαιο μέλλει γενέσθαι. Με την πολιτική να εμβυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε αχαρτογράφητα χρεοκοπικά ερέβη. Και την καθημερινότητα να καθηλώνεται με βαναυσότητα σε αυτοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο επώδυνων μέτρων. Οπόταν και είναι φυσικό η προσοχή να περισπάται και η έγνοια να εγκλωβίζεται στην αγωνία της οικονομικής επιβιώσεως.

Αλλά πέραν αυτών (και κατά κρίσιμη συγκυρία) εξελίσσονται με δραστικές δυναμικές, γεγονότα και διεργασίες σε περιφερειακό επίπεδο αλλά και σ’ επίπεδο που άπτεται άμεσα ζωτικών εθνικών παραμέτρων. Τόσο σε σχέση με καίρια εθνικά ζητήματα όσο και σχετικά με την εθνική ασφάλεια και τις προοπτικές γενικότερα. Βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες. Γιατί αυτά που συντελούνται κι εφόσον παραμείνουν εκτός εμβέλειας και ελέγχου μας θ’ αποκτήσουν δυνατότητες τετελεσμένων. Με μη αναστρέψιμες δυναμικές. Είτε ως αποτέλεσμα επιθετικών ενεργειών. Είτε ως συνέπεια ρυθμίσεων ασύμβατων προς το εθνικό συμφέρον. Από τις οποίες και μπορεί ν’ αναπαραχθούν νέες και ανεπιθύμητες περιπέτειες. Τα επίχειρα των οποίων και θα επανεισπραχθούν. Οπως είχε ακριβώς επισυμβεί με το Κυπριακό. Η προηγούμενη λύση του οποίου υποτράπηκε και εξετράπη. Οσα λοιπόν εγκυμονούν στην Κύπρο και όσα επωάζονται σε βαλκανικό επίπεδο, αλλά και αυτά που προσδιορίζονται από τις τουρκικές προκλήσεις σε συγκεκριμένες αιγαιωτικές ζώνες, συνιστούν ακριβώς τους εύγλωττους δείκτες εν δυνάμει κινδύνων. Που μόνο ασόφως μπορεί να υποτιμώνται. Και μόνο αστόχως θ’ αφεθούν να διαμορφώσουν απευκταίες προοπτικές. Καθώς αυτά δεν ενεργοποιούνται τυχαία. Δεν αναπαράγονται συγκυριακά. Και δεν προάγονται απλώς για λόγους γεωστρατηγικών εντυπώσεων.

Για παράδειγμα: Ενώ σήμερα (Δεκαενταύγουστος) σηματοδοτείται η μελανή επέτειος επελάσεως του δεύτερου Αττίλα, κατά τις επόμενες λίγες μέρες η Κύπρος θα έχει κι εμπράκτως προσδεθεί (κατά κυριολεξία) με τεχνητό «ομφάλιο λώρο» στην Τουρκία! Καθώς ολοκληρώνεται η πόντιση των τεράστιων υδραγωγών οι οποίοι θα συνάπτουν εφεξής τις κατεχόμενες περιοχές με τις έναντι τουρκικές ακτές! Οπόταν και ενεργοποιείται η μόνιμη εφεξής υδροδότηση των άνυδρων κυπριακών εδαφών. Κάτι που παρεμπιπτόντως από τον Ερντογάν βαφτίστηκε «νερό για την ειρήνη»! Παραπέμποντας στον έωλο (και οξύμωρο) χαρακτηρισμό της εισβολής του 1974 ως «ειρηνευτικής επιχειρήσεως».

Μόνο μυωπάζοντες δεν βλέπουν (ή εθελότυφλοι δεν αντιλαμβάνονται) πού οδηγεί τελικά η ολοκλήρωση αυτού του τετελεσμένου. Του μη μεν στρατιωτικού, αλλά προδήλως στρατηγικού. Με το κατοχικό δηλαδή μόρφωμα να μεταβάλλεται και με όρους τεχνικο-οικονομικής συναρτήσεως (κι εξαρτήσεως) σε προτεκτοράτο της Αγκυρας! Και με την Αγκυρα ν’ αποβαίνει στη συνέχεια συγκυρίαρχος της υπό προαγωγή κυπριακής ομοσπονδίας. Κηδεμονεύοντας ευθέως το ένα «συνιστών πολιτειακό σκέλος» της. Και θέτοντας έτσι οριστικά υπό τη σκιά του δημογραφικού της (και στρατηγικού) όγκου τη σύνολη κυπριακή γεωγραφία! Επομένως και την προοπτική. Μέσα από το φάσμα ενός οιονεί προγεφυρώματος που ανατάσσει τον ρόλο και τον έλεγχό της στη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Η πικρή αλήθεια. Που αν δεν συνειδητοποιηθεί και κυρίως αν δεν αντιμετωπισθεί κατά τον επαρκέστερο στρατηγικά τρόπο, θ’ αποβεί έως και μοιραία για τον ελληνισμό. Οχι μόνο αυτόν της Μεγαλονήσου. Εάν αυτές οι σημάνσεις συναρτηθούν και προς τη διαμορφούμενη ενεργειακή πραγματικότητα στην περιοχή, μπορεί ο καθένας ν’ αντιληφθεί τι έπεται. Και πώς με βεβαιότητα οι εξελίξεις θα μετατοπισθούν μοιραίως προς τις αιγαιωτικές παρυφές. Με πρώτη μετακυπριακή τουρκική στόχευση την ΑΟΖ της περιοχής Καστελλόριζου. Η οποία για την Τουρκία δεν υφίσταται για την Ελλάδα! Και η τυχόν ανακήρυξη της οποίας θεωρείται ατύπως casus belli! Αφού σημειωθεί το γεγονός ότι: Ειδικότερα η περιοχή Καστελλόριζου αποτελεί σημείο που συνάπτει άμεσα (κι ενοποιητικά) τον κυπριακό αμυντικό κι ενεργειακό χώρο με τον ευρύτερο αιγαιωτικό. Και που τυχόν τουρκικό τετελεσμένο θα τον διασπάσει αμετάκλητα. Με απολύτως εξόφθαλμες συνέπειες. Που μοιραία συνεπάγονται γεωπολιτικούς ακρωτηριασμούς.

Αυτά όλα προάγονται (και άλλα σαφώς «τελούν εν αναμονή») την ώρα που στο ίδιο το Κυπριακό συντελούνται αποφασιστικές εξελίξεις και σημειώνονται σοβαρές παρεμβάσεις για τελική λύση. Που είναι απολύτως επιθυμητή. Το ταχύτερο. Αλλά όχι χωρίς κατοχύρωση βασικών δικλίδων ασφαλείας. Και όχι τέτοια που να είναι ασύμβατη προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Γιατί διαφορετικά, η νέα ελληνοτουρκοκυπριακή ζεύξη (με όρους ομοσπονδιακών δομών) θα οδηγήσει σε νέο διαζύγιο. Βίαιο ή συναινετικό. Αλλά εις βάρος αυτή τη φορά του ελληνισμού, με κίνδυνο απορριζώσεως από τη φυσική του γεωγραφία.

Η αλήθεια…

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής