[Κραυγές και ψίθυροι] Εσωκαλοκαιρινή ρήξη

Μια αταβιστική αισιοδοξία δομημένη πάνω σε προσαρμοστικότητα κατσαρίδας με έκανε από παιδί, όταν με ρωτούσαν ποια εποχή μού αρέσει, να απαντώ: «Ανόητη ερώτηση. Οταν έρχεται καλοκαίρι, το καλοκαίρι και όταν έρχεται χειμώνας, ο χειμώνας». Εκείνα τα άγουρα χρόνια, βέβαια, το καλοκαίρι δεν κάναμε απλώς διακοπές. Παραθερίζαμε. Με το που έκλειναν τα σχολεία ξεκουβαλούσαμε για το νησί και η μάνα μου στρίμωχνε στις βαλίτσες μας και ρούχα για τις φθινοπωρινές ψύχρες. Οσο περνούσαν τα χρόνια όμως και ο παραθερισμός συμπυκνωνόταν σε διακοπές, αυτή η ύψιστη εξαργύρωση του καλοκαιριού ανέπτυξε τους δικούς της ψυχαναγκασμούς και παθογένειες. Η πιο πρόσφατη επινοεί ακόμη μια διχαστική κατηγοριοποίηση, μια εσωτερική ρήξη στο καλοκαίρι. Φεύγουμε Ιούλιο ή Αύγουστο; Οι «Ιουλιανοί» είναι πιο εναλλακτικοί και αυτοαναγορευόμενοι σε αντικομφορμιστές υψώνουν το φρύδι κατηγορώντας τους άλλους για μίζερο μικροαστισμό και ταπερολαγνεία. Οι «Αυγουστιανοί», συνήθως με επαγγελματικές και οικογενειακές υποχρεώσεις, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, μοιάζουν να απολαμβάνουν το πανηγυριώτικο της εποχής και επιμένουν ότι αυτός ο μήνας στην πόλη όχι μόνο δεν αντέχεται αλλά είναι, όπως έλεγε ένα παλιό τραγούδι, one way ticket to the blues – εισιτήριο στην κατάθλιψη χωρίς επιστροφή.

Ψυχραιμία παιδιά! Και κάτω τα χέρια από το καλοκαίρι και τις διακοπές που αυτό συνεπάγεται. Είναι εξαιρετικά πολύτιμο ώστε να εκχωρηθεί σε στυλιστικές ιδεοληψίες και, πλέον, πολύ μικρό για να διασπαστεί. Σας μιλώ εκ πείρας αφού, ύστερα από δεκαετίες επιλογής ενός εστέτ (έτσι τον θεωρούσα τρομάρα μου!) θερινού απομονωτισμού, είτε χρονικού είτε τοπικού, επαναπροσδιορίζω τη γοητεία του στην ευκαιριακή συνάφεια με ανθρώπους που ουδέποτε θα γνώριζα σε χειμερινές συνθήκες. Πιάνω κουβέντα με τους συνταξιδιώτες μου, απολαμβάνω το στριμωξίδι στα πλοία, δεν με ενοχλούν τα παιδάκια που κάνουν φασαρία στην ταβέρνα, παρατηρώ με ενδιαφέρον τα ατσούμπαλα ημίγυμνα σώματα, στήνω αφτί σε συζυγικούς καβγάδες που αποτυπώνουν με δέκα λέξεις απωθημένα μιας ζωής και θαυμάζω τις εξωφρενικές στη λεπτομέρειά τους ενδυματολογικές επιλογές νεαρών γυναικών που αγωνιούν με δύο – τρία καλοκαιρινά ρουχαλάκια να τυλίξουν έναν ολόκληρο χειμώνα. Γιατί το καλοκαίρι είναι ένα και ανήκει σε όλους μας.