[Αστάθμητος παράγων] Ο πενηντάρης

Κατά την τελευταία πενταετία, αι γενεαί πάσαι των Ελλήνων ανταγωνίζονται σκληρά πάνω στο εξής ερώτημα: Ποια έχει ζημιωθεί περισσότερο από τα Μνημόνια; Ποια είναι η μεγάλη χαμένη της κρίσης;

Κάθε γενιά έχει τα δίκια της. Οι εβδομηντάρηδες θρηνούν τις πετσοκομμένες τους συντάξεις. Οι τριαντάρηδες τα διαψευσμένα τους όνειρα. Ακόμα και οι δεκαπεντάρηδες μουτζώνουν όλους τους υπόλοιπους, που δεν τους άφησαν να μεγαλώσουν ξένοιαστα αλλά στιγμάτισαν τα παιδικά τους χρόνια με άγχη και με αγωνίες. Κι όταν τους λες ότι η ζωή απλώνεται εμπρός τους, κοιτάνε εσένα μεν με σαρκασμό, τα δε βρέφη με φθόνο. Επικρατεί σταδιακά η άποψη πως για να έχει κανείς μέλλον εδώ, πρέπει να μην έχει βγάλει ακόμα δόντια…

Αντικειμενικά μιλώντας, η πιο ευάλωτη κατηγορία πληθυσμού είναι οι υπερήλικοι. Οσοι τουλάχιστον δεν μπόρεσαν να έχουν χοντρό κομπόδεμα, καλά ασφαλισμένο. Οι γιαγιάδες και οι παππούδες που καλούνται να επιβιώσουν με δεκαπέντε ευρώ την ημέρα και τρέμουν την οποιαδήποτε αρρώστια και τα έξοδά της.

Ψυχολογικά βλέποντάς το, οι πλέον ακυρωμένοι είναι οι συνομήλικοί μου. Εκείνοι που βρίσκονται από τα σαράντα πέντε έως τα πενήντα πέντε. Τα παιδιά της δεκαετίας του ’60, που γεννήθηκαν σε μιαν Ελλάδα η οποία, ολοένα και ταχύτερα, αναπτυσσόταν, ώσπου έσκασε σαν σαπουνόφουσκα. Η φουρνιά που ανατράφηκε με τη βεβαιότητα ότι το αύριο θα είναι πάντοτε – νόμος δήθεν απαράβατος – καλύτερο απ’ το χθες. Και ξαφνικά ξύπνησε στο προχθές.

Υπάρχουν, ανάμεσά μας, τραγικές πράγματι περιπτώσεις. Συνομήλικοί μου, οι οποίοι – καλόπιστα, από συγγνωστή ευπιστία προς τα μηνύματα των χαρισάμενων καιρών – άπλωσαν τα πόδια τους έξω από κάθε λογικό πάπλωμα. Που υπερχρεώθηκαν με στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια. Που το έδεσαν κόμπο – δαχτυλίδι ότι η πατρίδα μας θα είναι, κατά τον 21ο αιώνα, κάτι μεταξύ Νέας Υόρκης και Καλιφόρνιας και οι ίδιοι συνεπώς θα δικαιούνται τρία αυτοκίνητα, τρεις εβδομάδες διακοπές στη Μύκονο, τρεις ερωμένες ή τρεις εραστές…

Υπάρχουν τραγικές περιπτώσεις μακροχρόνια ανέργων που αναπολούν τις δόξες τους. Κοιτάζουν κουνημένες φωτογραφίες από μεθυσμένα χέρια σε χολιγουντιανές – ή μπολιγουντιανές – κραιπάλες ενώ η Εφορία και η τράπεζα τους στέλνει αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις για ρύθμιση πάνω στη ρύθμιση,

Υπάρχουν ωστόσο και οι άλλοι συνομήλικοί μου, που κάπως έπεσαν στα μαλακά. Κι ενώ η καθημερινότητά τους, κουτσά – στραβά, κυλάει, εκείνοι έχουν καθηλωθεί σε ένα παρελθόν, το οποίο εξιδανικεύουν.

«Εάν δεν ήταν ο Κωστάκης και ο ΓΑΠ» αφρίζουν «εγώ θα καθάριζα σήμερα δέκα χιλιάρικα τον μήνα. Μίνιμουμ! Εάν δεν είχε διαλυθεί η οικοδομή ή η διαφημιστική αγορά ή το χρηματιστήριο» – καθένας αναφέρεται στον προνομιακό του χώρο – «δεν θα αναγκαζόμουν σήμερα να δουλεύω για ψίχουλα! Θα επένδυα, όπως κάθε ντούρος πενηντάρης, περισσότερο χρόνο στο γυμναστήριο παρά στο γραφείο. Θα διηύθυνα αφ’ υψηλού τους πιτσιρικάδες υπαλλήλους μου και θα ησχολούμην παράλληλα με τα χόμπι μου. Εκείνοι θα γύριζαν τα διαφημιστικά για τις μαγιονέζες και τα ουίσκι κι εγώ την ταινία τέχνης των ονείρων μου…»

Ελάχιστα αμφιβάλλω ότι θα ισχυρίζονται τα ίδια ακριβώς και στα εγγόνια τους, παρουσιάζοντάς τους την Ελλάδα στο γύρισμα της χιλιετίας σαν έναν ευλογημένο τόπο που κάποιοι απλώς τον πρόδωσαν.

Εχω δε την υποψία πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι βιάζονται να γεράσουν. Να καταστούν απόμαχοι, κριτές των πάντων και εκ της ηλικίας τους παραμυθάδες.

Θα τους υπενθυμίσω δύο πράγματα:

Οτι ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ορίζει τον υγιή άνθρωπο ως εκείνον ο οποίος έχει τη δυνατότητα να προσαρμόζεται. Να ανοίγει δρόμους δίχως να τον κατατρύχουν φαντάσματα και χαμένες ευκαιρίες.

Και πως ο Γιώργος Ζαμπέτας το έχει πει: «Ο πενηντάρης είναι ο νέος της εποχής…» Ο Ζαμπέτας το είπε όταν το προσδόκιμο ζωής στην Ελλάδα δεν υπερέβαινε τα εξήντα πέντε. Σήμερα τείνει στα ογδόντα πέντε.

Ανασκουμπωθείτε!