[Διαστάσεις] Βραβείο κακοποίησης

Ακουσα τις προάλλες στο ραδιόφωνο ένα παλιό ανέκδοτο, από την εποχή των πολυδιασπάσεων της Αριστεράς. Συναντιούνται δυο φίλοι την επομένη μιας εκλογικής αναμέτρησης και ρωτά ο ένας τον άλλο τι ψήφισε. «ΚΚΕ(μ-λ)» του λέει. «Εσύ;». «Μ-Λ ΚΚΕ». «Γιατί έτσι;» παραξενεύεται ο πρώτος. «Ετσι, γιατί;» απαντά εκείνος.

Τον ιό των διασπάσεων η Αριστερά τον έχει πράγματι στο DNA της. Ωσπου ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε την έκπληξη: ένωσε τις 16 συνιστώσες του, καβάλησε το άλογο του αντιμνημονιακού αγώνα κι έγινε κυβέρνηση. «Η πρώτη αριστερή κυβέρνηση στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο» όπως είπε προχθές ο πρωθυπουργός στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματός του. Που κινδυνεύει να ανατραπεί τώρα από αριστερούς, ακόμη πιο αριστερούς, αφόρητα και αμετανόητα πιο αριστερούς βουλευτές.

Καλό το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι μετά τον πόλεμο ασφαλώς και υπήρξαν στην Ευρώπη πολλές αριστερές, πραγματικά αριστερές κυβερνήσεις. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αριστερή ούτε η πλειοψηφία ούτε η μειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό για μια σειρά από λόγους, με πρώτο τον πλέον προφανή: ότι η κυβέρνηση αυτή στηρίζεται – ή μάλλον στηριζόταν, αφού τώρα νομοθετεί και με τη βοήθεια της αντιπολίτευσης – στους βουλευτές ενός ακραίου, εθνικιστικού και ξενοφοβικού κόμματος. Κι αυτό δεν φάνηκε να ενοχλεί ποτέ καμιά Κωνσταντοπούλου και κανέναν Λαφαζάνη.

Πέρα από αυτό, όμως, μπορεί αλήθεια να διεκδικεί την αριστερή ταμπέλα μια κυβέρνηση που αντιδρά πεισματικά στη φορολόγηση των εφοπλιστών και της Εκκλησίας; Που προτιμά να αυξήσει τον ΦΠΑ από το να μειώσει τις αμυντικές δαπάνες; Που αδυνατεί να προωθήσει το μοναδικό μέτρο κατά της φοροδιαφυγής, δηλαδή τις ηλεκτρονικές συναλλαγές; Εδώ δεν πρόκειται πια για την αφέλεια και τη βεβαιότητα, τις δύο λέξεις που ο Πάνος Σκουρλέτης, σε μια έκρηξη αυτοκριτικής διάθεσης, είπε προχθές ότι στροβιλίζουν το μυαλό του. Πρόκειται για συνειδητές ψηφοθηρικές επιλογές.

Αν δινόταν βραβείο κακοποίησης, θα έπρεπε χωρίς αμφιβολία να το πάρει η λέξη «Αριστερά». Το ευρώ, για παράδειγμα, είναι για τον Λαφαζάνη δεξιό (ικανό μάλιστα να επιβάλει δικτατορίες) και για τον Σόιμπλε αριστερό (αφού επιβάλλει τη μεταφορά πόρων από τους πλούσιους στους φτωχούς). Σίγουρα όμως δεν είναι αριστερή η αποχώρηση από το ευρώ, αφού μια τέτοια εξέλιξη θα έπληττε πρωτίστως τους φτωχούς και τους ανυπεράσπιστους. Οπως δεν είναι αριστερό και το άνοιγμα των συνόρων για τη μαζική εισδοχή των μεταναστών: το αποδεικνύουν οι εικόνες στο Πεδίον του Αρεως, στην Ομόνοια, στη Μυτιλήνη.

Στην πρώτη σελίδα της χθεσινής «Ρεπούμπλικα», δημοσιεύεται ένα σκίτσο του μέγιστου Αλτάν για την απώλεια από το κυβερνών κόμμα μιας ψηφοφορίας στη Βουλή για τη RAI. Ρωτά ο ένας τύπος τον άλλο: «Ψήφισες σύμφωνα με τη συνείδησή σου;». «Ναι» απαντά εκείνος, «αλλά ύστερα συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν η δική μου». Μια απάντηση χίλιες φορές πιο αληθινή, χίλιες φορές πιο έντιμη, χίλιες φορές πιο ουσιαστική, από όλες αυτές τις αριστερές παρλαπίπες.