[Θεωρείο] Από την κωμωδία στο δράμα

Οπως φαίνεται, ο μπερλουσκονισμός δεν τελείωσε με έναν κρότο αλλά με έναν λυγμό – του ίδιου του Μπερλουσκόνι σε ένα εστιατόριο της Ρώμης. Εκεί, σύμφωνα με την εφημερίδα «Λα Στάμπα», ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας εξέφρασε σε μια ομάδα βουλευτών του το μεγάλο του παράπονο: «Στην Ιταλία», τους είπε, «με έχουν ρίξει στο περιθώριο, ενώ ο Πούτιν μου είπε ότι θα ήταν έτοιμος να μου δώσει τη ρωσική υπηκοότητα και να μου παραδώσει τα ηνία του ρωσικού υπουργείου Οικονομικών».

Η ατάκα μοιάζει βγαλμένη από την πιο σουρεαλιστική εκδοχή της πολιτικής φαντασίας. Δεν είναι μόνο ότι ο πρώην πρωθυπουργός μιας χώρας υποστηρίζει πως ο πρόεδρος μιας άλλης χώρας σκεπτόταν να του προσφέρει τον πιο νευραλγικό τομέα της κρατικής του μηχανής. Είναι και ότι ένας άνθρωπος, περίπου στα 80 του χρόνια, παίζει τον ρόλο του ταλέντου που δεν αναγνωρίζει κανένας εντός συνόρων, ενώ τα job opportunities πέφτουν βροχή από το εξωτερικό. Είναι ένας συνδυασμός αυτολύπησης και οίησης, ένα δραματικό στοιχείο μέσα στη φάρσα που βρίσκει κανείς μόνο στην παράδοση της ιταλικής κωμωδίας.

Ολα αυτά θα ήταν πολύ ιταλικά, εκτός από πολύ κωμικά, εάν το φόντο δεν ήταν ένα ιταλορωσικό ειδύλλιο. Μόνο που σε αντίθεση με το ελληνορωσικό, το ειδύλλιο ανάμεσα στη Ρώμη και στη Μόσχα θεμελιώθηκε πάνω στην πραγματική ή λιγότερο πραγματική φιλία ανάμεσα στον Μπερλουσκόνι και στον Πούτιν. Η πρώτη ύλη ήταν μια διαπροσωπική σχέση, όχι η εθνικιστική φαντασίωση για το ξανθό γένος που θα μας σώσει ή η ιδεολογική νοσταλγία για ένα πολιτικό σύστημα που έχει καταρρεύσει. Η διαφορά είναι εμφανής: ο Μπερλουσκόνι είδε στη Ρωσία μια ευκαιρία για να κάνει νέα καριέρα ο ίδιος, ενώ κάποιοι έλληνες πολιτικοί είδαν τον ρώσο πρόεδρο σαν εθνικό σωτήρα. Η διαφορά είναι και τεράστια. Οσο ανάμεσα σε ένα σουρεάλ παράπονο που προκαλεί γέλιο και μια βαθιά υπόκλιση που προκαλεί θλίψη.