[Κραυγές και ψίθυροι] Του Λόρκα και του Μολιέρου

Ισως να με επηρεάζει και η ώρα. Πάντως παρακολουθώντας, λίγο πριν από το ξημέρωμα, τις τελευταίες συνεδριάσεις της Βουλής – σαν να ξενυχτάω για να δω ζωντανά απονομή Οσκαρ ή Μουντιάλ που διεξάγεται σε άλλο ημισφαίριο -, μερικές φορές ξεχνιέμαι και νομίζω ότι κάποιοι από τους υπουργούς και τους βουλευτές μας είναι ρόλοι. Και μάλιστα ρόλοι με τόσο εξόφθαλμα χαρακτηριστικές συμπεριφορές (αποσπασματικές ή κατά συρροή) που κάποιος σύγχρονος συγγραφέας μπορεί και να τις στρογγύλευε κάπως ώστε να φαίνονται οι χαρακτήρες του πιο ανθρώπινοι. Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου δηλαδή και με τη συνειδητότητα στο ρελαντί, ο Πάνος Καμένος μου θυμίζει τον «Θόδωρο και το δίκαννο», μπερδεύω τη Ζωή Κωνσταντοπούλου με τον Μαντ Μαξ, ενώ ο κασκαντέρ της στις δύσκολες σκηνές Αλέξης Μητρόπουλος με παραπέμπει σημειολογικά σε μια αρσενική εκδοχή της «Κυράς μας της μαμμής».

Η Νάντια Βαλαβάνη για παράδειγμα, ενώ θα μπορούσε να είναι ηρωίδα του Τσέχοφ, στην τελευταία στροφή πέφτει στην αγκαλιά του Λόρκα. Σαν να πήγε στη Βουλή (ή σε τηλεοπτική εκπομπή) κατευθείαν από το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα. Ο φανατισμός και η εσωστρέφεια με την οποία χειρίστηκε το «αμάρτημα της μητρός της» και η συνωμοσιολογία που σήκωσε ως ασπίδα για να αντιμετωπίσει την κριτική έχουν κάτι από το θρόισμα του φουστανιού της Μαρτίριο. Ακόμη και αν δεν συμβούλευσε τη μητέρα της να κάνει την περίφημη ανάληψη (που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μπορεί και να μην τη συμβούλεψε) όφειλε μια συγγνώμη, σύμφωνα με εκείνο το περί γυναίκας, μάνας ή κόρης του Καίσαρα που πρέπει όχι μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται τίμια. Ομως οι πιστοί καθολικοί, όπως η Μαρτίριο, ζητάνε συγγνώμη μόνο από τον Θεό και οι πιστοί κομμουνιστές, όπως η Νάντια Βαλαβάνη, δεν ζητάνε από κανέναν.  

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, από την άλλη, θα ήταν βούτυρο στο ψωμί του Μολιέρου. Ο γάλλος κωμωδιογράφος θα σκαρφιζόταν έναν νέο ήρωα, τον Ακράτητο για παράδειγμα, που θα συνδύαζε στοιχεία από τον «Ταρτούφο», τον «Μισάνθρωπο», τον «Αρχοντοχωριάτη», τον «Φιλάργυρο» και τον «Κατά φαντασίαν ασθενή». Στο πρώτο κεφάλαιο ο μικρός Γιάνης δεν θα μπορούσε να παίξει πετάν (παραδοσιακό παιχνίδι ιδιαίτερα δημοφιλές στη  γαλλική περιφέρεια) διότι θα αδυνατούσε να αφομοιώσει ακόμη και το απλούστερο σύστημα κανόνων και αξιών.