[Διαστάσεις] Περπατώντας στο νερό

Εκείνο το κυριακάτικο πρωινό της 25ης Ιουλίου 2016, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συγκάλεσε Υπουργικό Συμβούλιο για να εξετάσει την κατάσταση. Παρόλο που οι τελευταίες προβλέψεις για την ύφεση και την ανεργία δεν ήταν καλές – η πρώτη ίσως να ξεπερνούσε το 5%, η δεύτερη δεν ξεκολλούσε από το 25% -, επικρατούσε αισιοδοξία. Ισως επειδή είχαν παραμεριστεί τα κομματικά συμφέροντα και η κυβέρνηση ειδικού σκοπού που είχε δημιουργηθεί προωθούσε επιτέλους μια εθνική πολιτική. Ισως επειδή οι τεχνοκράτες που είχαν αναλάβει τα διάφορα υπουργεία ενέπνεαν πλέον εμπιστοσύνη στους δανειστές, οι οποίοι ήταν εμφανώς ικανοποιημένοι που δεν γινόταν πια κουβέντα για εκλογές και δημοψηφίσματα. Η κυβέρνηση δεν ασχολιόταν με το πώς θα αποκαλεί την τρόικα ή με το αν θα της επιτρέπει την είσοδο στα υπουργεία. Συνεργαζόταν αρμονικά μαζί της. Ούτε είχε να αντιμετωπίζει τις καθημερινές προκλήσεις της Ζωής ή του Λαφαζάνη, είχε λύσει αυτά τα προβλήματα με συνοπτικές διαδικασίες. Μπορούσε πια να δουλεύει απερίσπαστη.

Εκείνο το κυριακάτικο πρωινό της 25ης Ιουλίου 2016, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας κάλεσε τον Πάνο Καμμένο, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και μερικούς ακόμη στενούς του συνεργάτες για να εξετάσουν το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει η χώρα. Οι εκλογές του φθινοπώρου δεν είχαν λύσει κανένα πρόβλημα, η οικονομία πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, οι διαδηλώσεις ήταν καθημερινές και η Ευρώπη είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά. Επιπλέον, οι Podemos και το Σιν Φέιν είχαν καταποντιστεί στις εκλογές, ο καπιταλισμός πάλι την είχε γλιτώσει. Το μόνο καλό για τον Τσίπρα ήταν ότι η δημοτικότητά του παρέμενε σε υψηλά επίπεδα και ότι η αντιπολίτευση εξακολουθούσε να πελαγοδρομεί. Ο Πρωθυπουργός ήθελε λοιπόν να θέσει στο τραπέζι ένα ζήτημα: μήπως ήρθε
η ώρα να πάμε στη δραχμή, όχι πια επειδή το
θέλει ο Σόιμπλε, αλλά επειδή το θέλουν οι απελπισμένοι πολίτες και το αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις;

Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι θα γράψει ο ιστορικός του μέλλοντος για την κατάσταση της χώρας σε ένα χρόνο από σήμερα. Μπορεί να δικαιωθεί ο Τόνι Μπάρμπερ των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, που έγραψε ότι η δεξιοτεχνία, η ευελιξία και οι χαμαιλεοντικές αλλαγές πολιτικού χρώματος του Τσίπρα τού θυμίζουν τον Φρανσουά Μιτεράν και τη στροφή 180 μοιρών που έκανε το 1983. Ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας εγκατέλειψε τις φαντασιώσεις του περί σοσιαλισμού ύστερα από δύο χρόνια στην εξουσία, ευθυγράμμισε τη χώρα του με τη Γερμανία κι έμεινε στην εξουσία άλλα δώδεκα χρόνια. Μπορεί, πάλι, να δικαιωθεί εκείνο το πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που ξέρει τον Τσίπρα από μικρό και είπε στο Ρόιτερ ότι οι πράξεις του υποκινούνται κυρίως από τον φόβο: φόβο ότι θα γίνει ο πρωθυπουργός της δραχμής, φόβο ότι θα οδηγήσει το κόμμα του στη διάσπαση, φόβο ότι θα προδώσει την ιδεολογία στην οποία πάντα πίστευε.

Είναι τρομακτικό να εξαρτάται το μέλλον μιας χώρας από τις επιλογές ενός ανθρώπου. Αλλά πάλι σ’ αυτή τη χώρα είχαμε πάντα ανάγκη από μεσσίες. Ισως επειδή νομίζουμε ότι ακόμη και πάνω στο νερό θα περπατήσουμε μαζί τους.