Ανατροπές στο τηλεοπτικό τοπίο

Δόθηκε προς διαβούλευση το νομοσχέδιο για τις αδειοδοτήσεις των τηλεοπτικών σταθμών, την ίδρυση της εταιρείας ψηφιακής παροχής  της ΕΡΤ και τις τηλεπικοινωνίες. Με το νομοσχέδιο επιδιώκεται η ρύθμιση της διαδικασίας αδειοδότησης των τηλεοπτικών σταθμών, η διασφάλιση της πολυφωνίας, η αντικειμενική ενημέρωση, η ανάπτυξη υγιούς ανταγωνισμού, η απλούστευση της διαδικασίας αδειοδότησης και εν γένει η παροχή ποιοτικών τηλεοπτικών υπηρεσιών.

Θα πρέπει κανείς να επιβραβεύσει την προσπάθεια καθώς αποπειράται ύστερα από 25 χρόνια διαρκούς εκκρεμότητας να δοθεί ένα τέλος. Οι εισηγητές του αξιόλογου νομοσχεδίου προβαίνουν σωστά στη διάκριση ανάμεσα στον «πάροχο δικτύου» και στον «πάροχο περιεχομένου», για τους οποίους καθιερώνεται η υποχρέωση να είναι διαφορετικά νομικά πρόσωπα, όπως άλλωστε προβλέπεται και από την ευρωπαϊκή οδηγία 2002/21/ΕΚ και τον Νόμο 3592/2007. Ωστόσο, δίνεται η εντύπωση ότι υπάρχει σύγχυση ανάμεσα στην προσπάθεια ρύθμισης της ψηφιακής εποχής με μια λογική που τη διέτρεχε την εποχή της αναλογικής τηλεόρασης.

Και εξηγούμαι. Καθώς η αναλογική εποχή ξεπεράστηκε λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων, σήμερα όλα τα υπάρχοντα κανάλια, ιδίως με το τεχνολογικό πρότυπο μετάδοσης MPEG4 που χρησιμοποιείται και στην Ελλάδα, μπορούν να φιλοξενηθούν στις υπάρχουσες, ψηφιακές πλέον, συχνότητες.

Ακόμη, το κράτος έδωσε τη δυνατότητα στην Digea από το 2010 να δρομολογήσει την ψηφιοποίηση των ιδιωτικών καναλιών. Από το 2012, με διεθνή διαγωνισμό, καλώς ή κακώς, η Digea ορίστηκε ως «Yπερθεματιστής» και με την κατακύρωση του διαγωνισμού, η Digea προχώρησε στην υλοποίηση του Εθνικού Δικτύου Επίγειας Τηλεοπτικής Ευρυεκπομπής, σε 156 σημεία (σύμφωνα με την Κοινή Υπουργική Απόφαση 42800/2012), για τους ιδιωτικούς σταθμούς εθνικής και περιφερειακής εμβέλειας. 

Αν αυτό ισχύει, τότε ένα ιδιωτικό κανάλι χρησιμοποιεί τη συχνότητα που του παρέχεται από την Digea, οπότε η άδεια πλέον αφορά μόνο το περιεχόμενο και όχι, όπως στην αναλογική εποχή, και τη χρήση της συχνότητας. Το ερώτημα που προκύπτει είναι γιατί τότε τα επίγεια ιδιωτικά κανάλια χρειάζονται άδεια περιεχομένου, ενώ άλλα μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά, οπτικοακουστικά και διαδικτυακά, συνδρομητικά ή  δορυφορικά δεν χρειάζονται κάποια ανάλογη άδεια για την παραγωγή και διάδοση ενημερωτικού και ψυχαγωγικού περιεχομένου; Και τι γίνεται στην περίπτωση που ένα κανάλι, στην εποχή των «τεσσάρων οθονών», δεν λαμβάνει άδεια για την επίγεια ψηφιακή εκπομπή, αλλά δεν χρειάζεται και ούτε προβλέπεται για τη διαδικτυακή εκδοχή του; Τι γίνεται με την περίπτωση μιας δορυφορικής ψηφιακής πλατφόρμας και τα εκατοντάδες κανάλια που μεταδίδει;

Η χρονική διάρκεια. Από την άλλη, η χρονική διάρκεια των αδειών θα είναι δεκαετής. Είναι μάλλον μεγάλο χρονικό διάστημα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η μισή και η ανανέωσή της, όταν ένα κανάλι τηρεί τις προϋποθέσεις τεχνικής και προγραμματικής πληρότητας, να γίνεται σχεδόν αυτόματα.

Η δημοπράτηση των αδειών είναι σωστή, θα πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί στο ότι έχουμε να κάνουμε με την τηλεόραση. Τι γίνεται στην περίπτωση που κάποιος από το εξωτερικό έρχεται και πλειοδοτεί και παίζει μετά παιχνίδια εις βάρος της χώρας; Ή ακόμη αν οι προτεραιότητές του συνάδουν περισσότερο με τη χώρα προέλευσής του; Και γιατί στους έλληνες μετόχους να υπάρχει ονομαστικοποίηση και όχι στους αλλοδαπούς;

Και κάτι τελευταίο αλλά σημαντικό. Γιατί δεν προβλέπεται την μοριοδότηση στην παλαιότητα και εμπειρία μιας επιχείρησης; Μια επιχείρηση που έχει επενδύσει τα τελευταία 25 χρόνια στο ελληνικό τηλεοπτικό πεδίο και εργοδοτεί εκατοντάδες ανθρώπους πρέπει να τίθεται στην ίδια μοίρα με τους τυχόν αλεξιπτωτιστές; Και τι θα γίνουν αυτοί που ήδη εργάζονται; Για να μην αναφέρω τα χρέη που θα αφήσουν.