[Κραυγές και ψίθυροι] Alter ego

Ούτε αριστερόμετρα ούτε ανεξόφλητοι λογαριασμοί από τη Βάρκιζα ούτε ανεπίδοτα γράμματα σε έναν ιδιότυπο ριζοσπαστικό λαϊκισμό. Τα σύμβολα της εσωτερικής ρήξης στον ΣΥΡΙΖΑ ακούγονται σαν αφήγημα πολιτικού σουρεαλισμού με στοιχεία κομμουνιστικού μελοδράματος. Και επειδή καταγράφω – τόσο από τους εκφραστές των δύο τάσεων όσο και από τους οπαδούς τους – αίολα επιχειρήματα σε αντίθεση με ένα καλπάζον θυμικό, θα προτιμήσω να το δω από την ψυχαναλυτική σκοπιά. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η σύγκρουση προσωποποιείται στον Αλέξη Τσίπρα και τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή η ηγεσία του, δηλαδή ο Πρωθυπουργός είναι το κεφάλι και το σώμα. Ο κ. Λαφαζάνης είναι το alter ego, το υπερεγώ που ταμπουρωμένο πίσω από ένα ιδεοληπτικό ανάχωμα χλευάζει αυτόν που εκπροσωπεί το σώμα, το ιδανικό εγώ (και ο οποίος, παρεμπιπτόντως, είναι ο νεότερος πρωθυπουργός στη σύγχρονη ελληνική ιστορία). Οταν συγκρούονται αυτά τα δύο, δεν υπάρχει νικητής και νικημένος. Απλά διχάζεται το σώμα και διαταράσσεται η αρμονική ευτυχία. Ο σκηνοθέτης Μάικλ Κέρτις στην εμβληματική «Καζαμπλάνκα» κλείνει τη σκηνή στην οποία οι δύο πρώην εραστές συναντιούνται σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου, δείχνοντας συγχρόνως το στρωμένο κρεβάτι αλλά και, έξω από το παράθυρο, τον σε σχήμα φαλλού φάρο του λιμανιού. Ετσι είναι ικανοποιημένοι και οι θεατές που θέλουν να πιστεύουν ότι δεν έγινε σεξ και οι άλλοι. Επειδή σε αυτήν την πολιτική σύγκρουση όμως δεν υπάρχει σκηνοθέτης, η διάσπαση μοιάζει αναπόφευκτη. Ωστε να ανακουφιστεί και το σώμα και το alter ego. Και ίσως, από σπόντα, κι εμείς.