[Εν ψυχρώ] Το κόστος του ερμαφροδιτισμού

Δεν ήταν ποτέ μια απλή διαφορά. Δεν διαφωνούσαν για τη διαχείριση των απορριμμάτων ή για το ύψος των διοδίων. Η διαφορά της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, που δήλωνε υπέρ του ευρώ, και της μειοψηφίας, που προτιμούσε ανοιχτά τη δραχμή, ήταν υπαρξιακή. Οι λαφαζανικοί δεν ήταν απλώς αιρετικοί. Ηταν οι ζηλωτές μιας άλλης θρησκείας.

Η συνύπαρξη με τους δραχμικούς ήταν μέχρι σήμερα εφικτή επειδή οι ευρωπαϊστές του κόμματος δεν ήταν ευρωπαϊστές. Αντιλαμβάνονταν – αν δεν αντιλαμβάνονται ακόμη – το νόμισμα μόνο ως εργαλείο. Αντιλαμβάνονταν το Grexit όχι ως θανάσιμο κίνδυνο, αλλά ως διαπραγματευτικό όπλο. Το ευρώ δεν ήταν γι’ αυτούς θεμέλιο του ιστορικού προσανατολισμού της χώρας, μέρος των μεταπολεμικών της κεκτημένων. Ηταν περίπου μια νεοφιλελεύθερη παγίδα στην οποία η χώρα βρέθηκε πιασμένη.

Διχασμένος χωρίς να έχει διασπαστεί, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να σκαρφαλώσει από το 3% ώς το 36% ερμαφρόδιτος. Το κατάφερε χάρη στην ανοχή του ίδιου του Τσίπρα, ο οποίος έγινε Πρωθυπουργός χωρίς να έχει επιλύσει αυτή τη θεμελιώδη αντίφαση.

Δεν χρειάζεται να επικαλεστεί κανείς τις βαρουφάκειες διηγήσεις για τους δραχμικούς πειραματισμούς. Το ομολογεί πλέον ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Λέει ότι πέρασε τρεις μήνες στο Μαξίμου μέχρι να διαβάσει μια «μελέτη» που έδειχνε τις ολέθριες επιπτώσεις της εξόδου από το ευρώ. Ομολογεί ότι είχε δοκιμάσει τη διαθεσιμότητα της Ρωσίας και της Κίνας να βοηθήσουν μια τέτοια έξοδο. Μέχρι και την Κυριακή του δημοψηφίσματος ο Τσίπρας εμφανίζει εαυτόν αμφιταλαντευόμενο για μια στρατηγική απόφαση που θα περίμενε κανείς να έχει πάρει πριν καν κερδίσει τις εκλογές.

Το κόστος του ερμαφροδιτισμού μετριέται ήδη σε χρήμα. Μετριέται στα πλεονάσματα που έγιναν ελλείμματα, στις τρύπες που έχει ανοίξει ο σαρωτικός εσωτερικός δανεισμός, στις βλάβες που εξακολουθεί να προκαλεί σε όλο το σώμα  της οικονομίας η τραπεζική αργία. Μετριέται κυρίως στο προβλεπόμενο κόστος του προγράμματος που έφερε η κυβέρνηση και – σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – θα προκαλέσει περαιτέρω συρρίκνωση της οικονομίας για τα επόμενα δύο χρόνια.

Ο ερμαφροδιτισμός κοστίζει, αλλά παραμένει ανίατος. Τι άλλο δείχνει η εικόνα ενός Πρωθυπουργού που δυσκολεύεται να αποχωριστεί το κόμμα-μέσα-στο-κόμμα του; Που απευθύνεται σε αυτό απολογητικά, δίνοντας όρκους αριστεροσύνης και τεστ διαπραγματευτικής κοπώσεως; Τι άλλο δείχνει η απροθυμία του να αναζητήσει κοινοβουλευτικά ερείσματα έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ο Τσίπρας ελεεινολογεί τη συμφωνία που υπέγραψε ως Πρωθυπουργός. Ως διαχειριστής της επικείμενης κομματικής διάσπασης υπονομεύει τον ρόλο του ως εφαρμοστή της συμφωνίας. Εξακολουθεί να είναι λίγο με το «ναι» και λίγο με το «όχι».

Ετσι, με κεκτημένη ταχύτητα από τον προμνημονιακό εαυτό του, ο Τσίπρας φαίνεται να υπολογίζει ότι μπορεί να κρατήσει ένα μέρος του Οχι. Οτι μπορεί στις εκλογές που ετοιμάζονται για το φθινόπωρο να διατηρήσει ένα μέρος του ρεύματος που ο ίδιος έφτιαξε. Το ερώτημα είναι πού θα πάει το Οχι όταν αρχίσει να γίνεται αισθητό το νέο Μνημόνιο. Πού θα κατευθυνθεί το ακροατήριο που έχει ήδη εκπαιδευτεί να βλέπει την Ευρώπη ως μηχανισμό εκβιαστών και να ταυτίζει το ευρώ με τη δυστυχία του.

Ηδη ο ερμαφρόδιτος ΣΥΡΙΖΑ αυτογονιμοποιείται.