«Οι ηθοποιοί λέμε ψέματα όσο καλύτερα μπορούμε»

Μία ηθοποιός, μόνη πάνω στη σκηνή, ερμηνεύει όλους τους χαρακτήρες των «Ευμενίδων». Στην αρχή ακούγεται σαν πρότζεκτ που έρχεται απέξω: «Ολος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα» σαν να λέμε; Οχι. Η παράσταση της Στεφανίας Γουλιώτη, μιας από τις πλέον υποσχόμενες ηθοποιούς της γενιάς της, αποτελεί ένα προσωπικό στοίχημα. Να αναμετρηθεί με το τρίτο μέρος από την «Ορέστεια» του Αισχύλου, αλλά και να αποφύγει παγίδες στην ερμηνεία και την έκφραση. Η ίδια ομολογεί ότι στους πρόσφατους ρόλους της – «Η γυναίκα από τα παλιά» στο θέατρο Πορεία και «Βασιλιάς Ληρ» σε σκηνοθεσία Τομάζ Παντούρ – υπήρχε κάτι που την ενοχλούσε όταν όλοι έλεγαν «τι καλή που είσαι, μπράβο, συγχαρητήρια» και εκείνη έβγαινε κάπως δυσαρεστημένη από την παράσταση. Πάντα κάτι της έφταιγε. «Δεν μπορεί να νιώθεις ότι “ποιείς ήθος” ή ότι κάνεις κάποια μεγάλη αποστολή όπως κάνουν οι γιατροί, αλλά ουσιαστικά να λες ψέματα στον κόσμο. Γιατί αυτό κάνουμε οι ηθοποιοί. Λέμε ψέματα όσο καλύτερα μπορούμε. Αυτή είναι η δουλειά μας. Και όσο καλύτερα τα πούμε τόσο πιο πετυχημένοι είμαστε».

Και έτσι αποφάσισε να δοκιμάσει έναν δικό της τρόπο, τον οποίο εμπνεύστηκε από τις διάφορες παραστάσεις στις οποίες έχει μέχρι σήμερα συμμετάσχει. «Αυτή η παράσταση ξεκινάει από μια δική μου ανάγκη για μια άλλη υποκριτική. Με ενδιαφέρουν οι στιγμές αλήθειας πάνω στη σκηνή, όπου εγώ μπορώ και γίνομαι ο αγωγός ενός κειμένου και όχι να δίνω τη δική μου ερμηνεία σε ένα κείμενο» λέει η ηθοποιός.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Οι «Ευμενίδες» είναι η τελευταία τραγωδία της τριλογίας του Αισχύλου. Ο κεντρικός ήρωας, ο Ορέστης, βασανίζεται από φωνές ενοχών, ανασφάλειας, φόβων. Με την παρέμβαση της θεάς Αθηνάς, οι Ερινύες μετατρέπονται σε Ευμενίδες. «Σήμερα η ψυχανάλυση προσπαθεί κάτι ανάλογο – όσο βαθιά κι αν θάβουμε τις σκοτεινές φωνές μέσα μας, αυτές εξακολουθούν να μας επηρεάζουν» όπως επισημαίνεται και στο εισαγωγικό κείμενο της παράστασης.

«Εχω φτιάξει τις συνθήκες με τέτοιον τρόπο ώστε να ευνοηθούν οι στιγμές που επικοινωνείς με τον θεατή. Και το κείμενο να περνάει απλώς μέσα από τον δικό μου ψυχισμό, μέσα από το δικό μου ασυνείδητο και να επικοινωνεί με εκείνο των θεατών. Σε αυτό τον μονόλογο δεν εμφανίζομαι ως ηθοποιός, εμφανίζομαι και εγώ ως θεατής. Θέλω να έχουμε μια κοινή εμπειρία σε αυτές τις στιγμές που θα συνυπάρξουμε στον ίδιο χώρο. Θέλω να παρακολουθήσουμε όλοι μαζί όχι τον ηθοποιό που αναπαριστά την ιστορία, αλλά να είμαι και εγώ μέρος των θεατών με έναν τρόπο όπου όλοι μαζί παρακολουθούμε την ίδια την ιστορία. Νομίζω ότι αυτό είναι το αδιέξοδο του θεάτρου σήμερα. Παρακολουθούμε ηθοποιούς να αναπαριστούν μια ιστορία αντί να παρακολουθούμε την ίδια την ιστορία».

INFO
«Ευμενίδες» του Αισχύλου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης. Ερμνηνεία: Στεφανία Γουλιώτη. Πειραιώς 260 (Ε), 20, 21 και 22 Ιουλίου