[Κραυγές και ψίθυροι] Προσωπικά, τρελαίνομαι

Το έλεγε προχθές ένας φίλος: «Η μεγάλη επιτυχία της ρητορικής ενός τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι έχει κάνει τον κάθε πικραμένο να νομίζει ότι η Μέρκελ και η Ευρώπη τα έχει προσωπικά μαζί του». Το διαπιστώνω κι εγώ από συζητήσεις με φίλους, από τα σεργιάνια στα social media. Ανθρωποι όντως πικραμένοι, εγκλωβισμένοι ανάμεσα στη διάψευση των προσδοκιών τους και στην κατάρρευση του υλικού ή ψυχικού τους μικρόκοσμου, νιώθουν ότι δικαιώνονται μέσα από τη φαντασίωση ότι η Ιστορία στρογγυλοκάθησε στο καναπεδάκι τους και όχι μόνο άνοιξε διάλογο μαζί τους αλλά τους ζητάει και την άδεια για να προχωρήσει. Το «this is Sparta» που εξαπολύουν μου φαίνεται ότι, για πολλούς, είναι στην πραγματικότητα το «όχι» που δεν μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν να αρθρώσουν όταν φιλοδοξίες, καριέρες, επιτυχίες, έρωτες τους γύριζαν την πλάτη. Κάπως έτσι, το παγκόσμιο γίνεται οικογενειακό, το Τείχος του Βερολίνου ο τοίχος του λουτροκαμπινέ. Στην καλύτερη περίπτωση. Στη χειρότερη ο τοίχος του facebook που δίνει μια διαστρεβλωμένη ψευδαίσθηση συμμετοχής στις εξελίξεις. Και δημιουργεί συνάφειες που κάνουν τα αντίθετα να συνομολογούν ασυνείδητα τη συνενοχή τους για την επικίνδυνη αλληλεξάρτησή τους.

Το «εγώ δεν έχω μία, ευρώ ή δραχμή το ίδιο είναι», τα τελευταία 24ωρα έχει γίνει «σιχαίνομαι», «συμφωνώ», «στηρίζω», «αμφισβητώ» και άλλες τέτοιες αφοριστικές οριστικές πρώτου ενικού. Μόνο που, φίλε, η Ιστορία δεν γράφεται για την πάρτη σου. Ούτε για τη δική μου. Καλύτερα να το συνειδητοποιήσουμε πριν γραφτεί το επόμενο κεφάλαιο. Δεν είναι ώρα για ομαδικές καταθλίψεις, άσε που έχουν απεργία και τα φαρμακεία…