[Κραυγές και ψίθυροι] Οι εχθροί του λαού

Στις συγκεντρώσεις του Οχι έπαιξε μία αφισέτα που λοιδορούσε τον Μάριο Ντράγκι. Η φωτογραφία είχε αιχμαλωτίσει την έκφραση του προέδρου της ΕΚΤ όταν τον περασμένο Απρίλιο πήδησε κατά πάνω του νεαρή ακτιβίστρια. Στην ίδια συγκέντρωση άλλα πικέτα κατηγορούσαν τον Ζαν-Κλοντ Γιούνγκερ ως τρομοκράτη του ελληνικού λαού. Ενώ πριν από τρία χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας είχε εγκαλέσει τον Φρανσουά Ολάντ επισημαίνοντας τον κίνδυνο να καταντήσει «Ολαντρέου».

Χθες, η κρίσιμη σύνοδος του Eurogroup διεκόπη ύστερα από σύγκρουση του Ντράγκι με τον Σόιμπλε, γιατί ο πρώτος επέμενε να αναπτυχθεί πλήρως η επιχειρηματολογία της ελληνικής πλευράς. Ο Γιούνκερ, μέσα σε αυτό το Σαββατοκύριακο, προσπαθούσε να συνετίσει για άλλη μια φορά τους αλαλάζοντες εναντίον της χώρας. Αν δεν υπήρχε ο Ολάντ, θα ήμασταν ήδη το κοριτσάκι με τα σπίρτα έξω από το σπίτι της Ευρώπης. Και ο κ. Τσίπρας, Σάββατο ξημερώματα εισέπραξε – μεταξύ άλλων – από τον άνθρωπο στον οποίον έδωσε την ευκαιρία να «πουλήσει» τον ναρκισσισμό του ως ιδεολογία βάζοντας τη χώρα στην εντατική, την απαξίωση στο πρόσωπό του αλλά και στην ηθική από τον homo erectus και δώθε.

Η Ιστορία έχει δείξει ότι, εν καιρώ ειρήνης, οι εχθροί του λαού επωάζονται και στους κόλπους και στην ψυχή του. Και όταν στουκάρεις το αυτοκίνητο στον μαντρότοιχο για να φάει τη σκόνη σου ο πίσω, δεν φταίει η μάντρα που θα γίνουν οι λαμαρίνες σου φυσαρμόνικα. Ο Πρωθυπουργός στη χωρίς αλεξίπτωτο προσγείωσή του στον ρεαλισμό μοιάζει να κάνει τον δικό του Επιτάφιο για «εχθρούς» και «φίλους». Εμείς;