[Ενστάσεις] Εφοδος στον ουρανό

Είναι η αγαπημένη διατύπωση όσων διαχειρίζονται την ποιητική του λενινισμού. Ο δρόμος για την κατάκτηση της επαναστατικής ουτοπίας παρομοιάζεται με έφοδο στον ουρανό. Εφοδο στον ουρανό έκαναν οι μπολσεβίκοι το 1917, έφοδο στον ουρανό υποσχόταν και η λυγμική φωνή της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ, που επιχειρούσε να ανορθώσει το φρόνημα όσων κατάλαβαν τι σημαίνουν οι πολιτικές εξελίξεις – για την Αριστερά.

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη Αριστερά, η οποία πολιτεύεται στο όνομα του διαλεκτικού υλισμού, στο όνομα δηλαδή μιας κοσμοθεωρίας που υποτίθεται ότι εκτιμά τα δεδομένα της πραγματικότητας, ήταν ακριβή στα πίτουρα και φτηνή στ’ αλεύρι. Η ευρωπαϊκή πολιτική της ταυτίστηκε και εξαντλήθηκε στην πολιτική επικοινωνία: non papers που χρύσωναν το χάπι, υπονόμευση του ευρωπαϊκού δρόμου, διχαστική ρητορική έναντι των πολιτικών αντιπάλων και των εταίρων. Στο τέλος, ήταν επόμενο να χαθεί κάθε εμπιστοσύνη στην ελληνική κυβέρνηση.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Στο όνομα της διακυβέρνησης, αποδείχθηκε ότι τα υποτιθέμενα ηθικά ερείσματα της Αριστεράς δεν τη δέσμευαν. Η γειτνίαση με τους ΑΝΕΛ απέδειξε κάτι χειρότερο: ιδεολογικές συγγένειες πέραν της λεγόμενης «αντιμνημονιακής» ομοθυμίας. Η μόνιμη ρητορική της Προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου εναντίον της πραγματικότητας στο όνομα δήθεν της εθνικής ανεξαρτησίας, αλλά και η περιφρονητική δήλωση της περιφερειάρχου Αθηνών Ρένας Δούρου για τους Βούλγαρους είναι στάσεις που το αξιακό σύστημα της Αριστεράς δεν θα έπρεπε να εμπεριέχει. Πολιτικά και ιδεολογικά, ο μακιαβελισμός ήταν ο κανόνας.

Συμπέρασμα: η έφοδος στον ουρανό στο όνομα μιας ριζοσπαστικής, όπως ονομάστηκε, Αριστεράς έβλαψε βαρύτατα, εκτός από την Αριστερά, και την Ελλάδα. Υπονόμευσε όχι απλώς την αξιοπρέπεια των Ελλήνων (την οποία επικαλούνταν κατά σύστημα η ρητορική της κυρίαρχης κυβερνητικής συνιστώσας) αλλά προκάλεσε, και θα φέρει, πολύ περισσότερα δεινά.

Μας μένει η ανώμαλη προσγείωση στην πραγματικότητα. Τσαλακωμένοι, ας προσπαθήσουμε να ξαναχτίσουμε τη χώρα και τις ζωές μας, αναγνωρίζοντας ότι για τα παθήματά μας δεν φταίνε πάντα οι άλλοι.