Να ξανασυστηθούμε με τον Τσίπρα;

Επειδή σ’ αυτή τη χώρα έχουμε μπερδέψει τα μπρόκολα με τις μπαλαντέζες.

Επειδή σ’ αυτή τη χώρα βγαίνουν οι καταστροφείς μας και δηλώνουν πως θα μας σώσουν.

Επειδή σ’ αυτή τη χώρα οι «πατριώτες» προσδοκούν τον όλεθρο της πατρίδας.

Επειδή αυτή η χώρα ζούσε μες στη χλιδή τα τελευταία χρόνια – άσχετο που δεν

ενημερώθηκαν αρμοδίως οι πολίτες της.

Επειδή, επειδή, επειδή…

Να ξανασυστηθούμε μεταξύ μας, πάει;

Να ξανασυστηθούμε με τον Αλέξη Τσίπρα, πάει;

Να ζούμε όλοι στην ίδια Ελλάδα, πάει;

Να έχουμε ακούσει όλοι τον ίδιο Πρωθυπουργό στο ίδιο Ευρωκοινοβούλιο, πάει;

  

Γιατί εδώ πια είναι να τρελαίνεσαι. Είναι να βαράς το κεφαλάκι στα ντουβάρια – αν δεν το ‘χες ένα και μονάκριβο.

Να βλέπεις σε κανάλι να προβάλλεται ο λίβελος του Μάνφρεντ Βέμπερ ως «καταπέλτης». Σοβαρά;

Σηκώθηκε ο επικεφαλής της ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος να κουνήσει το δάχτυλο στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό της Ελλάδας. Σοβαρά;

Να του απευθύνει τον λόγο μες στην ξινίλα, μες στην απαξίωση και την περιφρόνηση. Σοβαρά;

Κι αυτός ο ρύπος να αναπαράγεται συνεχώς από ορισμένα κανάλια με υποτίτλους «Καταπέλτης ο Βέμπερ». «Καταπέλτης» ο Βέμπερ; Σοβαρά, περήφανες Ελληνοπούλες μου; Σοβαρά τώρα;

Ηταν καταπέλτης ο Βέμπερ και δεν ήταν καταπέλτης ο Τσίπρας; Που ενώ ακούγαμε εμείς οι πολίτες με σκυμμένο το κεφάλι – για άλλη μια φορά σκυμμένα κεφάλια, γαμώ το – σηκώθηκε ο Πρωθυπουργός και τον έβαλε στη θέση του: Οχι βρίζοντας, όχι ουρλιάζοντας, όχι απαξιώνοντας. Σοβαρός κι αξιοπρεπής, του θύμισε πως η κορυφαία στιγμή αλληλεγγύης ήταν το 1953 – όταν στη Σύνοδο του Λονδίνου αποφασίστηκε η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους μιας κατακερματισμένης μεταπολεμικής Γερμανίας.

Αυτό είπε. Και μ’ έκανε να σηκώσω το σκυμμένο κεφάλι.

Οπως μ’ έκανε να σηκώσω το σκυμμένο κεφάλι ο αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Δημήτρης Παπαδημούλης. Που, με συνοπτικές διαδικασίες, διαχώρισε την ήρα απ’ το στάρι. Σε φασιστόμουτρα τύπου Λεπέν και Φάρατζ, τους έκοψε τον τσαμπουκά με δυο ατάκες – φαρμάκι.

«Μην παίζετε στην πλάτη μας λαϊκίστικα παιχνίδια με τις ακροδεξιές επιδιώξεις σας».

Είπε. Και μ’ έκανε κι εκείνος με τη σειρά του να σηκώσω το σκυμμένο κεφάλι.

Δεν ξέρω τι θα γίνει, ειλικρινά. Δεν ξέρω αν είμαστε στο παρά πέντε ή στο και πέντε. Οντως ο ΣΥΡΙΖΑ – αυτούς τους 5 μήνες – πιο πολύ διαπραγματευόταν παρά κυβερνούσε. Κι όντως η διαπραγμάτευση δεν οδήγησε πουθενά.

Ταπεινή, ταπεινότατή μου  άποψη – το μέγα λάθος ήταν ο Βαρουφάκης. Ο άνθρωπος φιγούρα έκανε, φωτογραφίσεις έκανε, φούρλες με τη μηχανή έκανε, συνεντεύξεις έκανε, δηλώσεις έκανε, διαψεύσεις των δηλώσεών του έκανε, tweets έκανε, ακριβοπληρωμένο βιβλίο έκανε – μόνο διαπραγμάτευση δεν έκανε. Σε μια από τις πιο κρίσιμες ιστορικά περιόδους της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας, ο Βαρουφάκης χαμογελούσε, ποζάριζε, ακκιζόταν, θαυμαζόταν, έφασκε, αντέφασκε. Εντελώς όμως.

Ομως, ας τους αφήσουμε αυτούς πίσω μας και να κοιτάξουμε μπροστά μας. Ο Αλέξης Τσίπρας πήρε ένα κόμμα απ’ το εμφραγματικό 3% και το έκανε κυβέρνηση. Διέλυσε, επί της ουσίας, τα κόμματα που συνυπέγραψαν μια εθνική τραγωδία και ώθησε σε παραίτηση τους αρχηγούς τους.

Πήγε σε δημοψήφισμα – πρώτη φορά ύστερα από 40 χρόνια κι έκανε περίπατο: Ενα θηριώδες ΟΧΙ με κλειστές τράπεζες, με ουρές στα ΑΤΜ, με λυσσαλέο πόλεμο, με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Από οικείους κι αλλότριους.

  

Κύριε Πρωθυπουργέ – για να τελειώνουμε.

Πετάξτε τα βαρίδια. Δεν τα χρειάζεστε. Αφήστε πίσω σας 45 μάστορες κι 60 συνιστώσες. Και κάτι βουλευτές – γυρολόγους που σουλατσάρουν από κόμμα σε κόμμα. Και που κάνουν αντιπολίτευση μόνο και μόνο να τους παίξουν τα κανάλια. (Οπως έλεγαν κι οι παλιές σταρ, «αγάπη μου δεν θα γίνεις εσύ φίρμα στην πλάτη μου».)  

Να ξανασυστηθούμε μεταξύ μας, πάει;      Να ξανασυστηθούμε με τον Τσίπρα, πάει;

Και τέλος – να ξανασυστηθούμε με τους πολιτικούς μας, πάει;

Αρκετά πια σ’ αυτή τη χώρα.

Αρκετά πια σε μια χώρα που βγαίνουν τα κατάγματα και το παίζουν δεκανίκια.