[Θεωρείο] Με μια μαντίλα κι ένα νόμισμα

Εστω και με διάφορες άσχετες τροπολογίες, από αυτές που βδελυσσόταν κάποτε η Πρόεδρος της Βουλής, το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια έγινε χθες νόμος του κράτους. Ο νόμος προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι θα λαμβάνουν την ελληνική ιθαγένεια παιδιά μεταναστών που ολοκληρώνουν την πρώτη τάξη του δημοτικού σχολείου στην Ελλάδα. Οταν ενηλικιωθούν, τα παιδιά αυτά θα εμπλουτίσουν τη χώρα στην οποία ζουν ως έλληνες πολίτες. Σε λίγα χρόνια, δηλαδή, μια νέα γυναίκα που θα τη λένε Αμίρα ή Φατιμά, θα είναι μουσουλμάνα και ενδεχομένως θα φοράει μαντίλα, θα έχει στην τσάντα της μια ταυτότητα η οποία θα της εξασφαλίζει ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις με τους ιθαγενείς αυτή της χώρας.

Αντίθετα όμως απ’ ό,τι πιστεύουν τα κόμματα της Δεξιάς και της Ακρας Δεξιάς που καταψήφισαν το νομοσχέδιο, αυτοί οι νέοι πολίτες του ελληνικού κράτους δεν φέρνουν την Ελλάδα πιο κοντά στην Ανατολή και τους κινδύνους της, αλλά πιο κοντά στην Ευρώπη και τις αρχές της. Η παροχή της ιθαγένειας στους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς δεν αίρει μόνο μια διακριτική μεταχείριση πολλών ετών, ούτε απαλλάσσει το ελληνικό κράτος από τον αναχρονισμό του δικαίου του αίματος. Δένει την Ελλάδα με αυτόν που θα έπρεπε να είναι ο φυσικός της χώρος: ένα σύστημα οικουμενικών αξιών το οποίο αναπτύσσεται σε περιβάλλον δημοκρατίας και εξωστρέφειας.

Αν ο νόμος για την ιθαγένεια είναι ένα μικρό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση, η παραμονή στη ζώνη του ευρώ είναι το μεγάλο. Για μια χώρα που κλήθηκε πολλές φορές να αποφασίσει σε ποιον κόσμο θα ζήσει, που αμφιταλαντεύτηκε ανάμεσα στην τιάρα και το σαρίκι χωρίς να κάνει τη σωστή επιλογή, το διακύβευμα δεν είναι ένα απλό νόμισμα, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό. Είναι η παραμονή σε έναν προστατευμένο χώρο κι ενώ το διεθνές περιβάλλον δεν είναι μόνο ανταγωνιστικό, αλλά και επικίνδυνο. Είναι κάτι που κανένας δεν θα μπορούσε να εξηγήσει καλύτερα στους Ελληνες από τους γονείς μιας Ελληνίδας Φατιμά.