[Κραυγές και ψίθυροι] Πεντοζάλης και βαλς

Ανάμεικτα συναισθήματα. Με κυρίαρχο μια καλώς εννοούμενη ζήλεια. Και επακόλουθο μια ενοχλητική αμηχανία. Ετσι ένιωθα καθώς παρακολουθούσα χθες τη συνεδρίαση του Ευρωκοινοβουλίου. Τη θεσμική εφαρμογή του ευρωπαϊκού Διαφωτισμού ακόμη και με τα απόνερα που επιτρέπει να μπουν στο καράβι η αποδιδόμενη στον Βολταίρο ρήση περί του δικαιώματος έκφρασης απόψεων. Αυτό ζήλεψα. Τον σύντομο αλλά μεστό λόγο των περισσότερων ευρωβουλευτών, την ενδελεχή ενημέρωσή τους για τα πεπραγμένα της ελληνικής κυβέρνησης, τη γνώση της ιστορίας μας, την αντιπαράθεση μέσω επιχειρημάτων, την πολιτική και λεκτική ευπρέπεια στη διασταύρωση πυρών. Την εμπεριστατωμένη γνώση του βέλγου ευρωβουλευτή των Φιλελευθέρων Γκι Φέρχοφστατ για τους διορισμούς του υπουργείου Παιδείας, τα προνόμια εφοπλιστών, κλήρου και στρατού, τη διά της συμβουλής επίθεσή του στον κ. Τσίπρα όταν τον κάλεσε να γίνει ηγέτης και όχι ψευτοπροφήτης.

Από την άλλη, ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο Πρωθυπουργός της χώρας μου. Γι’ αυτό και ένιωθα θλιβερή αμηχανία καθώς τον έβλεπα εγκλωβισμένο ανάμεσα στο σοκ της απότομης και βίαιης πολιτικής ενηλικίωσης και τους τελευταίους σπασμούς του εφηβικού ψέματος και της εμμονικής ζαβολιάς. Θέλω να πιστεύω ότι θα ξεπεράσει την παιδική αρρώστια των κομματικών του ταμπού και δεν θα προτάσσει πλέον τα «προικιά» του ελληνισμού αγνοώντας την επίσης αποδιδόμενη στον Βολταίρο άποψη ότι όποιος έχει ικανότητες δεν έχει ανάγκη από προγόνους. Τελικά, αντί να χορέψουν οι Ευρωπαίοι πεντοζάλη, μας έδειξαν πώς χορεύεται το βαλς του Διαφωτισμού. Εύχομαι να μην είναι το βαλς των χαμένων ονείρων και ο Πρωθυπουργός να μην επιστρέψει έντρομος στον πολιτικό του παιδότοπο.