[Κραυγές και ψίθυροι] Η ουρά του γαϊδάρου

Ηταν βασικό στοιχείο στις ιστορίες από την Κατοχή που μου έλεγαν για να φάω το φαγητό μου. Στη συνέχεια «εικονογραφούσαν» στην προσωπική μου ιστορική  μυθολογία το αμερικανικό οικονομικό κραχ και το σοβιετικό καθεστώς. Τα χρόνια του Μνημονίου έγιναν η πληγή στο σώμα της Ελλάδας. Και τις τελευταίες ημέρες η μόλυνση εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το σώμα. Αναφέρομαι στις ουρές στις οποίες στήθηκα για το πενηντάρικο, αφού ο αστικός μου πολιτισμός δεν μου επέτρεπε να κρύβω χρήματα κάτω από το στρώμα. Και δεν το βρήκα καθόλου ανάρμοστο όπως ο κ. Βαρουφάκης, αφού ό,τι αρμόζει στους συμπολίτες μου αρμόζει και σε εμένα. Ετσι ερμηνεύω εγώ τον κοσμοπολιτισμό. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μου.

Οι άνθρωποι, όταν στέκονται στις ουρές, απασφαλίζουν. Είτε για το καλό είτε για το καλύτερο είτε για το κακό είτε για το χειρότερο. Εισέπραξα μάλλον το χειρότερο, όταν δυο ηλικιωμένοι που στέκονταν πίσω μου συνέταξαν εις βάρος μου μονολεκτικό κατηγορητήριο επειδή μύρισαν ότι φορούσα …άρωμα, κάτι που σύμφωνα με το πολιτικό τους κριτήριο με κατατάσσει αυτόματα στις τάξεις των γερμανοτσολιάδων. Είδα ανθρώπους να προσπαθούν να περιτυλίξουν την απελπισία τους σε ένα μικρό χαρτί αξιοπρέπειας που τους έχει απομείνει. Είδα άλλους να καταρρέουν, να βρίζουν, να ελεεινολογούν. Και για τους μεν και για του δε. Είδα και τη ρεβάνς της ζωής στο φλερτ μπροστά στα ΑΤΜ. Πάντως ό,τι κι αν γίνει από σήμερα, οι ουρές ας μην κρατήσουν για πολύ. Γιατί συχνά πιο δύσπεπτη από ολόκληρο τον γάιδαρο είναι η ουρά του.