[Ενστάσεις] Στο όνομα της Αριστεράς

Το πώς θα επιχειρήσει ο Πρωθυπουργός να χειριστεί το συντριπτικό Οχι του δημοψηφίσματος θα το διαβάσετε σε άλλες στήλης της εφημερίδας. Από τη μεριά μου, θα προσπαθήσω απλώς να δώσω το ιδεολογικό στίγμα της επιλογής των πολιτών, την απάντηση τελικά που δόθηκε όχι στη νεφελώδη ερώτηση για μια πρόταση των εταίρων, η οποία την ημέρα της ψηφοφορίας δεν υπήρχε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά για την ίδια την υπαρξιακή ταυτότητα της χώρας.

Το Οχι ήταν μια μεθοδευμένη ερώτηση ενός ιδεολογικού ρεύματος, που περιλαμβάνει δυνάμεις οι οποίες αντιστρατεύονται το ευρωπαϊκό εγχείρημα. Μικρές, συγκριτικά, δυνάμεις στο όνομα της Αριστεράς που όμως βρήκαν ακροατήριο στους οπαδούς του ελληνικού εξαιρετισμού. Σε πολίτες που απέκρουσαν τα οξύτατα προβλήματα της πραγματικότητας, πώς θα ζήσουμε τις επόμενες ημέρες και τους επόμενους μήνες, και επέλεξαν να απαντήσουν ιδεολογικά: «Είμαστε έθνος ανάδελφον».

Η χθεσινή νίκη του Οχι δεν είναι νίκη μιας πολιτικής στρατηγικής που επιδιώκει συμφωνία με την Ευρώπη. Είναι νίκη ενός ιδιότυπου «τσαμπουκά»: της θέσης ότι η Ελλάδα, κοινότητα αγώνων και θυσιών, αρνείται να επιτρέψει στη Δύση (στους Φράγκους, που λέει κι ο Ζουράρις) να κάνει κουμάντο. Κάλλιο φακιόλι τουρκικό παρά τιάρα παπική, έλεγαν στο Βυζάντιο, πριν από την Αλωση, προτιμώντας τους Οθωμανούς από τους Δυτικούς. Μόνοι μας και φτωχοί, παρά στη Δύση και πλούσιοι, είπαν χθες οι ψηφοφόροι.

Το χθεσινό συντριπτικό Οχι είναι το αποτέλεσμα κορυφαίων επιλογών της Μεταπολίτευσης. Των συλλαλητηρίων για το Μακεδονικό των αρχών της δεκαετίας του 1990. Του επεισοδίου Οτζαλάν. Της αμέριστης στήριξης στον Μιλόσεβιτς με το επιχείρημα ότι στηρίζουμε όχι έναν εθνικιστή αλλά ένα έθνος που μας μοιάζει. Της κορυφαίας ιδεολογικής μάχης που έδωσε ο Χριστόδουλος με τις λαοσυνάξεις, εναντίον του λαϊκού κράτους, των Ευρωπαίων «που θέλουν να μας κάνουν κιμά», για «να γυρίσουμε πίσω». Της συνωμοσιολογίας και του ανορθολογισμού.

Και όλα αυτά στο όνομα της Αριστεράς.