[Γεωπολιτικά] Στυγνό δίλημμα, δεινή πρόκληση

Εάν δεν θέλουμε ν’ αυτοεμπαιζόμεθα, διάγοντας με ψευδαισθησιογόνα: Η επιλογή των Ελλήνων δεν είναι μεταξύ καλού και χειρότερου. Υπό τις δεινές περιστάσεις, η επιλογή κινείται (αδυσώπητα) μεταξύ κακού και χειρίστου. Ή μεταξύ πολύ οδυνηρού και περισσότερο επώδυνου.

Να είμεθα πραγματιστές: Αυτή τη στιγμή το χειρότερο για τη χώρα είναι να βρεθεί όχι απλώς με συμπεφωνημένη βαναυσότητα, αλλά επί κενού. Είτε δηλαδή χωρίς ρυθμίσεις. Είτε όμως και με απευκταίες μετεξελίξεις νέων δανειακών υποχρεώσεων. Και οπωσδήποτε αδυσώπητων υπερχρεώσεων. Γιατί κακά τα ψέματα: Το δίλημμα «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα» θα λειτουργεί και θα επιτείνεται. Ως κρίσιμη πρόκληση και για τους θεσμικούς διαχειριστές και για τους πολίτες. Η στυγνή αλήθεια. Για έναν γόρδιο δηλαδή δεσμό που (προς το παρόν) ούτε λύεται ούτε και κόβεται!
Ιεραρχώντας τα τεκταινόμενα και του κινδύνους θα υπογραμμίζαμε: Αφενός την εκ των ων ουκ άνευ ανάγκη συνετών συμπεριφορών. Αφετέρου την επιβαλλόμενη ορθοτόμηση εκείνων των πολιτικών που θ’ αποσοβήσουν εύρυνση των κοινωνικών ρηγματώσεων. Τις οποίες οι βάναυσες μνημονιακές θύελλες προκάλεσαν.

Ο μείζων ενόψει κίνδυνος αυτή τη στιγμή δεν είναι μόνο η τυχόν διολίσθηση εκτός του ευρωπαϊκού πυρήνα ως αποτέλεσμα μιας ανεξέλεγκτης πτωχευτικής υποτροπής. Ο κίνδυνος που επιβάλλεται να προαποτραπεί συναιρείται στον προσδιορισμό μιας ενδεχόμενης αποσταθεροποιητικής εκτροπής.

Η οποία ελλοχεύει ως ενδεχόμενο. Και που θ’ αναπαραχθεί, όχι από απουσία συμφωνίας με τους εταίρους δανειστές, αλλά (εφόσον υπάρξει) από τη διαχείριση του κόστους όσων – εξ ανάγκης έστω – θα επιβληθούν. Με όρους που αφορούν τον μερισμό του. Και τα οδυνηρά του απότοκα για τα μικρομεσαία κυρίως στρώματα της κοινωνίας. Τα οποία ήδη συνθλίβονται κάτω από φορολογικές μυλόπετρες. Και γνωρίζοντας εκ προοιμίου ότι: Κάθε διέξοδος θα είναι πυλώνας επιπροσθέτων βαρών. Ο,τι και να συμβεί.

Αντιμετωπίζοντας λοιπόν κατά πρόσωπο την ελληνική πραγματικότητα, συνειδητοποιούμε πως:

1. Ο,τι τείνει να διαμορφωθεί ως διέξοδος από τις ερεβώδεις στενωπούς δεν είναι παρά (εξ ανάγκης έστω) περιστασιακές επιλογές που σκοπούν στην ανάσχεση υποτροπών. Με μόνη (προς το παρόν) προοπτική τη διασφάλιση νέων δανειακών βοηθημάτων, με βασικό στόχο την εξυπηρέτηση των προηγούμενων. Αρα την υπέρβαση μεν αδιεξόδου, αλλά πάντα μέσα στη δίνη του ίδιου φαύλου κύκλου. Που βεβαίως με τίποτα δεν αναιρείται αν δεν προαναιρεθεί αυτό που τον προκαλεί και τον συντηρεί. Το χρέος.

2. Στην αντίληψη των πολιτών επικυριαρχεί (και τείνει να παγιωθεί ως αποτέλεσμα) η εντύπωση μιας αμετακίνητης προσωρινότητος. Κι αυτό τελικά όχι μόνο ακυρώνει αναγκαίες βεβαιότητες, αλλά δημιουργεί τάσεις ευρυνόμενων κοινωνικών ρηγματώσεων. Χασμάτων από τα οποία μπορεί ν’ απορρεύσουν άλλα ευνόητα και οπωσδήποτε απευκταία δεινά. Είτε από τάσεις κοινωνικού αυτοματισμού. Που αναπαράγει εμπαθείς διαγκωνισμούς. Είτε και από σύνδρομα πολιτικού ρεβανσισμού. Ο οποίος είναι ήδη όχι απλώς αισθητός, αλλά και ορατός σε διακομματικές συμπεριφορές.

Ως προς αυτό ειδικότερα, πρέπει να λεχθεί ότι: Εάν δεν υπάρξουν ψυχραιμότερες αντιλήψεις από κάθε πλευρά, θ’ ανακύψουν μοιραίες διχαστικές επιδεινώσεις με ολέθρια παράγωγα! Οπόταν, ό,τι και να συμβεί, δεν πρέπει να επιτραπεί (σ’ εμάς από εμάς) παλινδρόμηση προς τέτοιες απευκταίες πολιτικές, εθισμούς και πρακτικές. Των οποίων το κόστος είναι προδιαγεγραμμένο και οπωσδήποτε τραγικό. Περνώντας από δοκιμασίες εσωτερικών αποσυναρτήσεων. Με σαφώς εμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά.

Και το εξίσου αυτονόητο: Αυτά συμβαίνουν (ή τείνουν να μετεξελιχθούν) σ’ ένα περιβάλλον περιφερειακής αστάθειας και δυναμικών με συγκρουσιακό πολλαπλασιαστή. Γινόμαστε ήδη μάρτυρες έως και επαναγεωγραφήσεως συνόρων, ανακατανομής στρατηγικών ρόλων και αναδιατάξεως ισχύος κι επιρροών.

Εάν λοιπόν στη χρεοκοπική πραγματικότητα προστεθεί έστω και άτυπος εθνικός διχασμός, η χώρα θα βρεθεί εν πολλοίς παντελώς ανοχύρωτη σ’ αυτή τη λαίλαπα των εξελίξεων. Με αποδομημένες δυνατότητες. Και αμελητέες αντιστάσεις. Αντιμετωπίζοντας όχι αόριστες απειλές από γεγονότα πέραν ημών, αλλά και συγκεκριμένες απειλές όσον αφορά και τα εθνικά όρια και την άσκηση φυσικών δικαιωμάτων.

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής