[Κραυγές και ψίθυροι] Εγώ με ποιον θα κατέβω;

Τετάρτη και Κυριακή στο Σύνταγμα οι «Λέμε όχι στη λιτότητα». Πέμπτη και Δευτέρα οι «Μένουμε Ευρώπη». Κι εγώ, που πιστεύω ότι η λιτότητα είναι μια μορφή σύγχρονης δουλείας, αλλά θεωρώ την Ευρώπη σπίτι μου και μόνο μένοντας στο σπίτι μου θα μπορέσω να το φτιάξω, που δεν ταυτίζομαι με το «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» γιατί η οικογενειακή μου κουλτούρα με δίδαξε ότι αυτός που δεν συμφωνεί με τις απόψεις μου δεν είναι εχθρός μου, με ποιον θα κατέβω;

Εγώ, που δουλεύω στον ιδιωτικό τομέα από 18 ετών και έχει φορολογηθεί  και το τελευταίο λεπτό των εσόδων μου, που εξοργίζομαι με το «Μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου αλλά και με την επαναπρόσληψη – με άλλοθι το τεκμήριο της αθωότητας – των επίορκων γιατρών από τον Κατρούγκαλο. Που η μάνα μου δεν ήταν καθαρίστρια, αλλά που εξακολουθώ να πληρώνω από το πετσοκομμένο μου εισόδημα δύο φορές την εβδομάδα (για να μην πετσοκόψω και το δικό της) την αλλοδαπή κυρία που καθαρίζει το σπίτι μου, εγώ με ποιον θα κατέβω;

Εγώ, που εξανίσταμαι στην ιδέα ότι κάποιοι συνάδελφοί μου μπορεί να πληρώνονταν για να προπαγανδίσουν τις θέσεις του ΔΝΤ, αλλά μέμφομαι και αυτούς που έχουν αντικαταστήσει τον δημοσιογραφικό λόγο με την άκριτη εξαπόλυση ύβρεων και απειλών. Που κρίνω ως απαράδεκτο το να θέλει να επέμβει η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ στη σύνθεση της κυβέρνησης και στους ανεξάρτητους θεσμούς, αλλά πιστεύω ότι η ρύθμιση των 100 δόσεων και των οφειλών στη ΔΕΗ έβγαλε στο φως εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες που ζούσαν στο μισοσκόταδο, εγώ με ποιον θα κατέβω;

Με κανέναν! Δεν έχω ανάγκη ούτε τα πάναμα χατ ούτε τους σκούφους του φαντασιακού αντάρτη. Μόνη και ακαπέλωτη, αυτοεξόριστη στις κεντρικές λεωφόρους της προσωπικής μου ευαισθησίας κρατώντας ένα πικέτο με τα προφητικά λόγια του Τίτου Πατρίκιου από τον «Πειρασμό της νοσταλγίας». «Δεν σταματάνε τα μεγάλα λόγια για την προγραμματισμένη ανάπτυξη ούτε για την προγραμματισμένη ανατροπή. Μήπως αυτήν τη ζωή, που ανήκει σε όλους μας, χρειάζεται πότε πότε να τη ζούμε απρογραμμάτιστα;».